ข้าคือหงส์พันปี - บทที่ 151 ท่านเปียกแล้ว อาเสียน

เฉินเสียนเอ่ยอย่างโกรธๆ “แล้วข้าจะเอาชนะท่านได้อย่างไรล่ะ”
“ท่านลองขัดกระบวนท่าดูสิ”
ทว่าเธอรู้กระบวนท่าอะไรที่ไหนกัน เฉินเสียนไม่รู้อะไรเลย จนถึงบัดนี้การ
เคลื่อนไหวของเธอล้วนเป็นปฏิกิริยาอันคุ้นเคยที่ร่างกายแสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัว
ตอนนี้ถ้าจะให้ขัดกระบวนท่า เธอก็ทำไม่ได้อยู่ดี
ซูเจ๋อเอ่ยว่า “ช่างเถอะ ข้านำเอง”
เมื่อสิ้นเสียง ทันใดนั้นเขาก็เปลี่ยนจากฝ่ายรับมาเป็นฝ่ายรุกและเริ่มโจมตี
เฉินเสียน
ทุกครั้งที่โจมตี เขาจะบอกตำแหน่งให้เฉินเสียนทราบเพื่อที่เธอจะได้รับมือกับ
มันได้
ตอนแรกเฉินเสียนเสียแรงไปมากกับการรับมือการโจมตีที่เหลือกำลังรับ แต่
เธอก็ปรับตัวได้ดีมากและในไม่ช้าก็ตั้งตัวได้ เธอค่อยๆ เลิกพึ่งพาการเตือนของซู
เจ๋อแล้วอาศัยความว่องไวเฉียบแหลมสังเกตว่าซูเจ๋อจะโจมตีมาตรงไหน
การเคลื่อนไหวของซูเจ๋ออาจดูสะเปะสะปะ แต่ความจริงแล้วเขามีรูปแบบของ
เขา เพื่อจะป้องกัน เฉินเสียนมองการโจมตีนั้นออกแล้ว และท่ามกลางความ
สะเปะสะปะนั้นกลับทำให้เธอสังเกตเห็นกฎอันอิสระได้อย่างง่ายดาย
เฉินเสียนทั้งรู้สึกสดชื่นและประหลาดใจ ร่างกายระเบิดพลังออกมาอย่าง
ฉับพลัน ยิ่งต่อสู้นานขึ้นเธอก็ยิ่งไม่เกรงกลัวสิ่งใดเฉกเช่นเมื่อยามเช้า
897

คงเป็นเพราะว่าเธออยากจะจับตัวซูเจ๋อให้ได้เหลือเกินและอยากจะโจมตีเขา
สักหมัดสองหมัด
ยิ่งซูเจ๋อเห็นแบบนี้ก็ยิ่งปล่อยให้เธอทำสำเร็จไม่ได้ เขายกมุมปากเล็กน้อย มือ
ของเขาเคลื่อนไหวเร็วขึ้น ส่งผลให้เฉินเสียนต้องถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง
เฉินเสียนพยายามโต้กลับ แต่กลับถูกซูเจ๋อแก้การโจมตีได้อย่างง่ายดาย
เฉินเสียนตระหนักได้ว่าช่องว่างระหว่างเธอกับซูเจ๋อนั้นมีมากกว่านั้น และมัน
ต่างกันมากจริงๆ!
ต่อให้เธอพยายามอย่างสุดกำลังก็ยังเอาชนะซูเจ๋อไม่ได้อยู่ดี เป็นไปได้เช่นกัน
ว่าอาจจะถูกซูเจ๋อทุบตีจนไม่เหลือเค้าเดิม เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าซูเจ๋อยังมีความ
เมตตาและไม่โจมตีเธอแรงนัก
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เฉินเสียนก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
เฉินเสียนไม่ทันระวังด้านหลังเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่ถอยร่นไป กว่าจะ
รู้ตัวก็ถอยไปจนถึงเนินลาดเอียงเสียแล้ว
ซูเจ๋อกำลังจะออกปากเตือน แต่ไหนเลยจะคิดว่าเธอจะก้าวถอยหลังไปก่อน
เฉินเสียนตกใจทันทีที่ก้าวเท้าลงไปในความว่างเปล่า เธอพบว่าตัวเองกำลัง
หงายหลังลงไปอย่างเสียการควบคุม
ในตอนนั้นซูเจ๋อเอื้อมมือออกไปคว้าเธอไว้
ทันทีที่คว้ามือซูเจ๋อไว้ได้ เธอก็ดึงซูเจ๋อจนตกลงไปด้วยกัน
สิ่งที่เรียกว่าความตายเหมือนจะต้องการหาผู้ร่วมทาง
898

ซูเจ๋อตกตะลึง ทันใดนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงไปและคว้าเฉินเสียนเข้ามากอดไว้ใน
อ้อมแขน แล้วตัวเขาเองก็กลิ้งลงไปตามเนินลาดเอียงพร้อมกับเธอ
เนินแห่งนี้ลาดยาวและพวกเขาก็หอบเอาใบไม้แห้งติดตัวไปตลอดทาง
เฉินเสียนเวียนหัวราวกับกำลังนั่งรถไฟเหาะ
ซูเจ๋อใช้มือป้องศีรษะของเธอไว้และกดเข้ามาไว้แนบอก ทั่วทั้งภูเขาเงียบสงัด
และเต็มไปด้วยความสดชื่น แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจเทียบได้กับกลิ่นหอมจางๆ ของ
ไม้กฤษณาในอ้อมกอดของเขา
ในที่สุดการหมุนเคว้งอย่างปั่นป่วนก็หยุดลง
เนื้อตัวของทั้งคู่เต็มไปด้วยเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นและอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้กัน
ทั้งคู่
พวกเขากลิ้งลงมาจนถึงด้านล่างสุดของเนินลาด
ซูเจ๋ออยู่ด้านล่าง เฉินเสียนอยู่ด้านบน
ซูเจ๋อถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แต่เฉินเสียนที่ทับอยู่บนร่างของเขา
กลับไม่ขยับเขยื้อนอยู่เป็นเวลานาน เขายกมือขึ้นหยิบเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนผม
ของเธอออก ไม่รู้ว่าผ้าผูกผมที่มัดผมไว้หลุดหายไปไหนแล้ว เส้นผมสีดำสลวยจึง
แผ่สยายราวกับสายนํ้า
เขานอนราบอยู่กับพื้นและมองผ่านต้นไม้ใบหญ้าขึ้นไปบนท้องฟ้าสีคราม
สดใส ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าท้องฟ้าช่างกว้างใหญ่และสวยงามเหลือเกิน
ใบไม้ทุกใบในป่าที่ร่วงลงมา ทุกอณูของความเงียบ รวมถึงคนที่อยู่บนตัวเขา
ทุกอย่างล้วนทำให้เขารู้สึกสะเทือนอารมณ์
899

ซูเจ๋อพูดขึ้นมาว่า “โชคดีที่ข้าไม่ใช่ศัตรูของท่าน หากเป็นศัตรู ข้าคงไม่ยอม
กลิ้งลงมาพร้อมกับท่าน”
เฉินเสียนส่งเสียงอู้อี้อยู่ในอ้อมกอดของเขา
ซูเจ๋อเลิกคิ้วและถามว่า “ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”
“เจ็บ…”
ซูเจ๋อขมวดคิ้ว “เจ็บตรงไหน”
เฉินเสียนยันไหล่ของเขาและลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เธอถอนหายใจและ
บอกว่า “ให้ตายเหอะ ท่านกระแทกหน้าอกของข้า ข้าเจ็บหน้าอก…”
เดิมทีช่วงหลังมานี้แค่มีอาการคัดหน้าอกเธอก็หงุดหงิดมากอยู่แล้ว คราวนี้มัน
ทรมานราวกับถูกกระแทกจนแตกออกเป็นเสียงๆ อย่างไรอย่างนั้น!
เฉินเสียนไม่ได้สนใจว่าตัวเองกำลังคร่อมอยู่บนร่างของเขา เธอยกมือขึ้นนวด
คลำหน้าอกของตัวเองอย่างเจ็บปวดเหลือทน
ซูเจ๋อนอนอยู่เฉยๆ อยู่ใต้ร่างของเธอและเอ่ยเตือนอย่างทันท่วงที “การที่ท่าน
ทำเช่นนี้ในขณะที่ยังทับข้าอยู่ มันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่หรือเปล่า”
เฉินเสียนทำอย่างนั้นอยู่พักหนึ่งถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังนั่งคร่อมอยู่บน
ตัวของซูเจ๋อ หนำซํ้ายังลูบคลำหน้าอกของตัวเองต่อหน้าเขาอีก นี่มันช่างไม่
เหมาะสมเลยสักนิด!
ซูเจ๋อหรี่ตา ความหมายบางอย่างค่อยๆ ฉายชัดขึ้นมาในแววตาของเขา
เอาแล้วๆ หมอนี่กำลังจะหัวเราะเยาะเธออีกแล้ว!
900

เฉินเสียนทำเป็นหน้าด้านหน้าทน ถึงอย่างไรตอนนี้เธอก็ได้เปรียบกว่าเพราะ
เธออยู่ข้างบน ครั้นแล้วจึงกัดฟันตอบโต้ไปว่า “ถ้าท่านไม่กดดัน ข้าจะตกลงมา
ไหมล่ะ”
“ถูกต้อง ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า” ซูเจ๋อกล่าวขอโทษอย่างจริงจัง
เฉินเสียนยังกล่าวอีกว่า “ถ้าไม่ตกลงมาตามทางลาดชันนี่ ข้าจะถูกกระแทก
จนเจ็บขนาดนี้ไหม”
ซูเจ๋อนอนราบอยู่บนกองใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมา เส้นผมสีนิลแผ่สยายอยู่บนพื้น
เขาพูดลุ่นๆ ว่า “เพื่อชดเชยความผิดของข้า ท่านต้องการให้ข้าช่วย…”
สิ่งที่จะหลุดออกมาจากปากเขาต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ โดยไม่รอให้เขาพูดจบ
เฉินเสียนก็รีบยืนกรานว่า “ไม่ต้อง!”
“เพื่อแสดงความขอโทษ ข้าจะยอมให้ท่านทับไว้อย่างนี้อีกสักพัก”
เฉินเสียนกำลังคร่อมอยู่บนตัวของซูเจ๋อในลักษณะที่ล่อแหลม
เธอเม้มริมฝีปาก ยันมือข้างหนึ่งลงตรงข้างใบหน้าของซูเจ๋อและโน้มตัวลงไป
เล็กน้อย มีแววของความก้าวร้าวซุกซ่อนอยู่ในแววตา
นัยน์ตาสีหมึกของซูเจ๋อหรี่แสง
ทันใดนั้นมืออีกข้างหนึ่งของเธอก็ยื่นไปที่คอของซูเจ๋อ ไม่รู้ว่ากริชถูกถอดจาก
ฝักและมาอยู่ในมือเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ และตอนนี้มันจ่ออยู่ใกล้ๆ กับชุดของเขา
“ถึงจะเป็นศัตรู แต่ก็มีช่วงเวลาแห่งการผ่อนคลายที่เผยให้เห็นช่องโหว่
เสมอ”
901

ซูเจ๋อเป็นเหมือนปลาที่อยู่บนเขียง เขายังคงยิ้มด้วยรอยยิ้มที่น่ามองและ
กล่าวว่า “อาเสียน ครั้งนี้ท่านชนะ ข้าจะยอมให้ท่านโจมตีสองสามทีโดยที่ข้าจะไม่
ตอบโต้”
เฉินเสียนเหลือบมองไปทั่วร่างของซูเจ๋อแล้วถามว่า “ควรจะเริ่มจากตรงไหน
ดีนะ”
ครั้นแล้วเธอก็พบว่าที่ไหนก็ไม่เหมาะจะลงมือทั้งนั้น จะเริ่มที่หน้า ใบหน้านี้ก็
ดูดีเกินไปจนทำไม่ลง
ขณะที่เธอกำลังลังเลอยู่นั้น อยู่ๆ ซูเจ๋อก็คว้าข้อมือข้างที่เธอถือกริชเอาไว้และ
กดลงไปด้านข้าง
เฉินเสียนถลึงตามองเขา “ท่านโกงอีกแล้ว!”
ซูเจ๋อหัวเราะเบาๆ “ศึกไม่หน่ายเล่ห์… การหลอกลวงคือส่วนหนึ่งของการต่อสู้
ในสนามรบ”
ขณะที่เฉินเสียนกำลังออกแรงดึงกลับ อยู่ๆ เธอก็ชะงักและตัวแข็งทื่ออยู่บน
ตัวของซูเจ๋อ
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงความอุ่นชื้นที่ไหลล้นออกมาจากหน้าอกซึ่งทะลัก
ออกมาราวกับลาวาที่ปะทุออกมาจากภูเขาไฟ
เฉินเสียนมองซูเจ๋อด้วยใบหน้าที่แข็งทื่อ เธอไม่มีประสบการณ์โดยสิ้นเชิง
ในขณะที่ซูเจ๋อพูดอย่างสบายๆ ว่า “อาเสียน ท่านเปียก”
เฉินเสียนก้มลงมองหน้าอกของตนเองและพบว่ามีรอยเปียกซึมออกมาบน
เสื้อของเธอ มันอยู่ตรงยอดอกของเธอพอดีและค่อยๆ แผ่ขยายออกมาเรื่อยๆ
902

“เปียกทำบ้าอะไรเนี่ย” เฉินเสียนหลับตาลง แทบอยากจะเป็นลมตายไปเสีย
เดี๋ยวนี้เลย
ทันทีที่ลุกออกจากตัวของซูเจ๋อเฉินเสียนก็หันหลังหนี เธอแตะบริเวณรอย
เปียกชื้นบนเสื้อและพบว่ามันเหนียวเล็กน้อยทั้งยังมีกลิ่นนม เธอรู้สึกว่านี่มันน่า
อายยิ่งกว่าประจำเดือนเล็ดเสียอีก!
นึกไม่ถึงว่านํ้านมของเธอจะไหลจริง… แถมยังต่อหน้าซูเจ๋ออีกด้วย!
ซูเจ๋อมองเธอที่หันหลังให้เขาอย่างลุกลี้ลุกลน เขาลุกขึ้นปัดใบไม้ออกจากตัว
และกล่าวว่า “ในฐานะแม่ ทั้งหมดนี่ถือเป็นเรื่องปกติ อืม… แม้ว่ามันจะน่าอายนิด
หน่อยแต่ข้าก็รับได้”
ไหลเมื่อไหร่ไม่ไหลดันมาไหลวันนี้!

903