ข้าคือหงส์พันปี - บทที่ 186 ในงานฉลองวันเกิด

เฉินเสียนไม่ยึดติดกับขนบธรรรมเนียมประเพณีเก่าเหล่านี้ แต่ยุคก่อนเคย
เห็นตระกูลคนอื่นจัดงานกินเลี้ยงในคืนพระจันทร์เต็มดวง งานฉลองวันเกิดและ
งานอื่นๆ เพื่อนสนิทมิตรสหายและครอบครัวต่างพาลูกหลานมาร่วมงาน ใครชอบ
พอกันก็ต่างคนต่างกอดกัน จับมือทักทายระหว่างกัน
ตอนนี้นายหญิงเหล่านั้นอาจจะไม่กล้าเป็นฝ่ายเข้ามากอดเจ้าน่องน้อย แต่เฉิน
เสียนนั้นก็อุ้มเจ้าน่องน้อยไปเดินเล่นท่ามกลางนายหญิงเหล่านั้นเอง
เมื่อถึงหน้าเรือน ยังพอมีเวลาก่อนที่งานจะเริ่ม
เหล่านายหญิงพบกับเฉินเสียนเดินมา ก่อนจะทำความเคารพต่อกัน
เธอพูดด้วยกริยาวาจาที่สง่างาม ดูแลจัดการอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แสดงให้
เห็นถึงบุคลิกที่น่านับถือของนายหญิงของบ้านที่ดี
แต่อีกด้านคือหลิ่วเหมยอู่ที่ถูกทิ้งไว้ให้นั่งอยู่เงียบๆ
หลิ่วเหมยอู่ไม่ใช่ไม่อยากไปร่วมคบค้าสมาคมกับนายหญิงเหล่านั้น แต่เมื่อ
ตอนงานแต่งของนางกับฉินหรูเหลียงนั้นนางได้ก่อเรื่องพูดเจตนาว่าร้ายไว้
หลังจากนั้นก็ยังแสดงกิริยาน่าเกลียดต่อหน้าเหล่าขุนนางในพระราชวังอีก เมื่อพูด
ถึงเรื่องเหล่านั้นก็ยังคงเป็นเรื่องที่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นมาใหม่ในเมืองหลวงนี้
และอีกอย่างหลิ่วเหมยอู่เป็นเพียงแค่อนุภรรยา เหล่าภรรยาหลวงของใต้เท้า
ไหนเลยจะมองไปที่นางกัน
1127

ก่อนหน้านี้ทุกแห่งหนนั้นต่างนินทาว่าเฉินเสียนว่าคือองค์หญิงเป็นที่ไม่โปรด
ปราน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นแล้ว
เธอได้ให้กำเนิดลูกชาย ไม่เพียงแต่จักรพรรดิจะให้ความสำคัญกับเธอ
ตำแหน่งที่นั่งในจวนแม่ทัพของเธอนั้นก็ยิ่งมั่นคงขึ้นไปอีก
ที่สำคัญใบหน้าขององค์หญิงจิ้งเสียนที่โดนทำร้ายเมื่อก่อนนั้น ตอนนี้เมื่อ
มองดูแล้วบนใบหน้าของเธอนั้นไม่มีตำหนิเลยแม้แต่น้อย ใบหน้านั้นสวยสง่า
เหมือนไม่เคยโดนอะไรมา
เหล่าพ่อบ้านและนายหญิงรู้สึกมหัศจรรย์อย่างยิ่ง หลังจากได้ยินเฉินเสียนพูด
ว่าเป็นเพราะจักรพรรดิประทานยาขี้ผึ้งให้ นางทายาแล้วใบหน้าจึงค่อยๆฟื้นฟู
กลับมาสู่สภาพเดิม
สิ่งของที่ประทานให้ สรรพคุณยานั้นก็ต้องดีเป็นธรรมดา ผู้คนต่างเชื่อกัน
อย่างไม่มีข้อสงสัย
ตอนนี้เฉินเสียนไม่ใช่คนโง่เหมือนเดิมแล้ว เกิดมารูปร่างสวยงามเช่นนี้ แถม
ยังมีลูกชายอีก แม่ทัพฉินก็ควรจะสำนึกผิดได้แล้ว
ไม่เช่นนั้นแม่ทัพฉินจะให้ความสำคัญกับแม่ลูกคู่นี้หรือ มีที่ไหนกันที่จะจัดงาน
ฉลองวันเกิดให้ยิ่งใหญ่แบบนี้
เป็นผลให้เหล่านายหญิงทั้งหลายต่างพากันเข้าใกล้เฉินเสียนและเข้ามาเล่น
กับเจ้าน่องน้อย พูดชมเชยซํ้าแล้วซํ้าเล่า เจ้าน่องน้อยรูปโฉมงดงาม ช่าง
เหมือนกับแม่ทัพใหญ่ยิ่งนัก
เฉินเสียนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มรับ
นายหญิงเหล่านี้ ต่างก็ลืมตาพูดคำเหลวไหลออกมาเป็นชุดๆ
1128

เจ้าน่องน้อยไม่ใช่ลูกของของฉินหรูเหลียง จะไปเหมือนเขาได้อย่างไร？
เพียงแต่เฉินเสียนไม่อยากเปิดเผย แค่ฟังเป็นคำสิริมงคล ฟังแล้วดูมีความสุข
แม่นมซุยและอวี้เยี่ยนอยู่ข้างๆเฉินเสียนนั้นยุ่งมาก ไม่กล้าประมาทเลย
แม้แต่นิด
ผู้คนมากมายดูวุ่นวาย เพียงแค่ปกป้องให้เจ้าน่องน้อยได้รับความปลอดภัยก็
เป็นพอ
หลิ่วเหมยอู่ไม่เข้าใกล้ผู้คนเหล่านั้น แต่ก่อนก็ทำเรื่องให้ตัวเองขายขี้หน้า ได้
แต่เพียงยืนพิงอยู่ใต้ต้นหลิวอย่างเปล่าเปลี่ยว มองดูอยู่ไกลๆ
นางคิดโกรธแค้น ถ้าเธอได้เป็นนายหญิงของบ้าน คงเป็นนายหญิงของท่าน
แม่ทัพอย่างสง่าผ่าเผย ดูท่าแล้วคนเหล่านั้นคงจะมาประจบประแจงเธอ ！
แต่ละคนนั้นประจบเพื่อหวังแค่ผลประโยชน์！
ตำแหน่งนั้นเดิมทีต้องเป็นของนาง ทั้งหมดนี่เป็นเพราะถูกเฉินเสียนแย่งไป
！เฉินเสียนแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเธอไปทั้งหมด！
หลิ่วเหมยอู่ยิ้มมุมปากออกมาอย่างหมาป่า ： “เจ้าโอ้อวดให้เต็มที่เถอะ อีก
ประเดี๋ยวเดียวก็จะหน้าอัปลักษณ์แล้ว ข้าจะคอยดูว่าพวกนางยังจะ
ประจบประแจงเจ้าอยู่หรือเปล่า！”
นางจะทำให้ทั้งเมืองรู้ว่าเฉินเสียนนั้นทำเรื่องไร้ศีลธรรมเสียชื่อเสียง
เหมือนกับหนูข้างถนน ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ถูกคนก่นด่า พูดให้ร้ายลับหลัง！
เพียงแค่นึกถึงเรื่องพวกนี้ ความเคียดแค้นและความโกรธในใจของหลิ่วเหมย
อู่นั้นถึงพอจะควบคุมไว้ได้อยู่
1129

ออกมาทางด้านหลังของสวนดอกไม้ หลิ่วเหมยอู่ถาม： “ของที่ให้เตรียมไว้
พร้อมหรือยัง？”
เซียงหลิงพูด： “นายหญิงวางใจได้ บ่าวเตรียมไว้อย่างเหมาะสมแล้ว”
“หึ เฉินเสียน ข้าจะรอดูว่าครั้งนี้เจ้าจะภูมิใจไปได้ถึงไหน！”
ใกล้จะถึงเวลาเริ่มพิธี ผู้คนในจวนต่างพากันเริ่มจุดโคมไฟ
โคมไฟนั้นประดับอยู่บนยอดไม้ได้อย่างสวยงาม ส่องแสงสว่างไปทั่วหน้า
เรือน
ฉินหรูเหลียงพูดกล่าวทักทายพอเป็นพิธี จากนั้นก็เข้าไปทักทายกับผู้คนที่เข้า
มาร่วมงาน
ในลานจัดงานแขกผู้ชายและแขกผู้หญิงนั้นนั่งแยกกัน ตรงกลางถูกกั้นด้วย
ตาข่ายบางหนึ่งชั้น
เวลาที่เฉินเสียนอุ้มเจ้าน่องน้อยออกมา แขกผู้ชายได้แต่มองดูคร่าวๆ แต่
มองเห็นเธอนั่งอย่างเพียบพร้อมบนโต๊ะหลัก
วันนี้เฮ่อเซียงก็มาร่วมงานฉลองวันเกิดด้วย จึงดึงตัวเฮ่อโยวมาร่วมงาน
ด้วย
เฮ่อโยวไม่ชอบเข้าร่วมงานฉลองอะไรแบบนี้ แต่ทนไม่ไหวกับคำบ่นของเฮ่
อเซียง บอกว่าโชคดีที่ได้ฉินหรูเหลียงช่วยเขาไว้ ก็ต้องมาร่วมแสดงความยินดี
เป็นธรรมดา
เดิมทีเฮ่อโยวจะออกไปเที่ยวเกเรข้างนอก สุดท้ายเฮ่อเซียงจึงรีบพูดขึ้น
ทันทีว่า “เจ้ากล้าออกไป ข้าจะตัดขาหมาของเจ้า！”
1130

สำหรับเฮ่อโยวแล้วการข่มขู่แบบนี้เป็นเรื่องที่พบบ่อย อีกอย่างตาแก่ก็ไม่เคย
ทำจริงเลยสักครั้ง
เมื่อตาแก่เห็นว่าข่มขู่เขาไม่ได้ จึงพูดอีกว่า “เจ้ากล้าออกไป เงินเดือนนี้เจ้าจะ
ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว！”
เฮ่อโยวใจนั้นคิด เดือนนี้เพิ่งได้เป็นคนหัวแถว การไม่มีเงินใช้นั้นอยู่
ยากลำบากกว่าหมาของเขาถูกตัดขาเสียอีก！
ดังนั้น เฮ่อโยวจึงมากับบิดาด้วยความอึดอัดใจ เมื่อถึงจวนแม่ทัพก็เข้ามา
แสดงความยินดี
เฮ่อโยวนั่งอย่างน่าเบื่อหน่ายอยู่ด้านข้าง ในมือถือตะเกียบ แล้วก็เคาะไปที่
ถ้วยชามที่อยู่ด้านหน้า รอเวลาเจ้าของบ้านที่อยู่ด้านหลังตาข่ายนั้นปรากฎตัว
ออกมา เขาเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วพูดอย่างอึดอัดใจว่า “ ทำไมคนนั้น
ถึงมองแล้วรู้สึกคุ้นตาขนาดนี้？”
เวลานั้นเฉินเสียนก็ได้นั่งอยู่ข้างๆฉินหรูเหลียงแล้ว
เฮ่อเซียงได้ยินที่เฮ่อโยวพูด จึงตบไปที่หัวด้านหลังของเขา แล้วพูดต่อด้วย
เสียงเบาว่า “นั้นคือองค์หญิง！ ยังไม่มีมารยาทอีก ！ลูกอกตัญู ไม่ใช่ว่าเห็น
ผู้หญิงคนไหนก็หน้าคุ้นไปหมดหรอกนะ！”
เฮ่อโยวลูบไปที่หัวที่โดนตบ เหลือบตามองบน แล้วพูดว่า “ท่านพ่อ พูดก็พูด
สิ จะขยับไม้ขยับมือทำไม！”
เป็นที่รู้กันดีว่า ตระกูลเฮ่อเซียงมีลูกชายเจ้าสำราญที่ทำให้เขาปวดหัวมาก
ที่สุดคนหนึ่ง
1131

เมื่อเห็นเพื่อนขุนนางร่วมงานเดินเข้ามา สีหน้าของเฮ่อเซียงค่อนข้างจะอึด
อัด หัวเราะแห้งๆแล้วพูดว่า “ลูกชายของข้าชอบทำตัวน่าเกลียด เลยทำให้ทุกท่าน
หัวเราะ”
เฮ่อโยวไม่ชอบการกระทำของบิดาแบบนี้เป็นที่สุด เห็นเห็นอยู่ว่าเขาดึง
ตัวเองเข้ามา สุดท้ายแม้แต่พูดเขายังไม่ได้พูดเลยสักคำ
เฮ่อโยวมองไปยังที่ด้านหลังผ้าแพรนั่น ยิ่งทำให้รู้สึกว่าองค์หญิงที่อุ้มลูกอยู่
นั้นเหมือนเคยรู้จักที่ไหนมาก่อน
เขาเคยเห็นองค์หญิงจิ้งเสียนมาก่อนหรือไม่？ อาจจะเคยเจอ แต่ว่าเขาลืมไป
แล้วว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร ทำไมถึงรู้สึกได้คุ้นตาแบบนี้
ที่นั่งอีกข้างของฉินหรูเหลียงนั้นคือหลิ่วเหมยอู่
ตอนที่ยังไม่ถึงเวลากินอาหาร หลิ่วเหมยอู่ลุกขึ้นก่อน แล้วเดินมาตรงหน้า
เฉินเสียนเพื่อเคารพนํ้าชากับนาง
เซียงหลิงที่อยู่ด้านข้างยกถาดรองขึ้นมา ในถาดรองนั้นถูกเตรียมถ้วยชามา
สองใบพอดี
หลิ่วเหมยอู่เริ่มรินนํ้าชาก่อน พูดเบาๆว่า “องค์หญิง ชาถ้วยนี้ข้าควรมาเคารพ
แก่ท่านตั้งนานแล้ว เพียงแต่รอมาถึงตอนนี้ไม่รู้ว่ามันสายไปหรือไม่”
เฉินเสียนอุ้มเจ้าน่องน้อยให้กับแม่นมซุยอย่างไม่รีบร้อน แล้วยืนขึ้น ยิ้มแล้ว
พูดว่า “ได้อย่างไรกัน ยากที่จะเห็นเจ้าเป็นแบบนี้ ข้าประหลาดใจยิ่งนัก”
หลิ่วเหมยอู่พูด “เมื่อก่อนเป็นเหมยอู่ที่ไม่รู้ความ ทำให้องค์หญิงไม่สบายใจ
หลายเรื่อง เหมยอู่กับองค์หญิงเป็นคนข้างกายของแม่ทัพเหมือนกัน ควรจะเป็นพี่
1132

น้องกัน เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เหมยอู่อยากจะขอโทษองค์หญิงสำหรับอดีต
ที่ผ่านมา อยากให้องค์หญิงประทานอภัย”
เฉินเสียนเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “ครอบครัวเดียวนั้นไม่ผิด เพียงแต่พี่น้องน่าจะไม่
ค่อยเหมาะสม หรือเจ้าอยากเป็นองค์หญิง？”
สีหน้าหลิ่วเหมยอู่ค่อนข้างจะรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แล้วพูดว่า “องค์
หญิงพูดเป็นเล่น เหมยอู่ไม่กล้าคิด เป็นเพราะเหมยอู่นั้นพลั้งปากไป”
ฉินหรูเหลียงที่อยู่ด้านข้างเห็นหลิ่วเหมยอู่ได้รับความน้อยใจ จึงช่วยพูดว่า“
เหมยอู่มีเจตนาดีอยากจะสนิทสนมสามัคคีกับท่าน ท่านก็น่าจะพอได้แล้ว”
เฉินเสียนพูดเบาๆว่า “ท่านหมายถึงคำพูดไหนกัน ไม่ใช่เพราะเหมยอู่บอกว่า
อยากเป็นพี่น้องกับข้ารึ พี่น้องของข้าก็คือองค์หญิง？ ข้าก็พูดไปตามท้องเรื่อง”
หลิ่วเหมยอู่แสดงสีหน้าอย่างผู้บริสุทธิ์ แล้วพูดว่า “องค์หญิง เหมยอู่อยากจะ
สนิทสนมกับท่านด้วยใจจริงเพคะ”

1133