ข้าคือหงส์พันปี - บทที่ 323 เจ้าได้ยินชัดแล้วใช่ไหม？

หลิ่วเฉียนเฮ้อรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์นัก อีกอย่างความต้องการของหลิ่ว
เหมยอู่ในตอนแรกนั้นคือให้เขาวางยาพิษให้หลิ่วเหมยอู่หลังจากนั้นเขาก็ออกจาก
เมืองหลวงไป เลยไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้น
ตอนนี้เฉินเสียนถามมาอย่างนี้ มันต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาแน่ ถ้าเขาตอบ
คำถามอย่างไม่ระวัง อาจจะทำให้หลิ่วเหมยอู่ถูกเปิดเผยความลับออกมาได้
เฉินเสียนยังเอาขวดกระเบื้องออกมาอีกขวด แล้วพูดว่า “พอดีเลย ข้าทำตาม
ใบสั่งยาเดิม หารกมนุษย์มาเป็นส่วนผสม ปรุงยาถอนพิษนี้ขึ้นมา ในที่สุดตอนนี้ก็
สามารถทดลองกับร่างกายเจ้าได้ มาดูกันว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร”
หลิ่วเฉียนเฮ้อจิตตก คิดอยากจะหนี
แต่ว่ากรงเหล็กก็ใหญ่เพียงเท่านี้ เขาจะหนีออกไปจากกรงเหล็กได้อย่างไร
เฉินเสียนก้าวเท้าไปเหยียบโซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าเขาไว้ ทำให้เขาหนีไม่พ้น
เฉินเสียนจับผมที่ยุ่งเหยิงของเขาเอาไว้อย่างแน่น ดึงออกมาจากกรงเหล็ก
อย่างโหดเหี้ยม
หลิ่วเฉียนเฮ้อเจ็บปวด จากการที่หัวถูกหนีบอยู่กับซอกกรงเหล็กไว้อย่าง
แน่น
หลิ่วเฉียนเฮ้อพูดด่าว่า “เจ้ามันเป็นผู้หญิงที่ดุร้ายและโหดเหี้ยม !ไม่ใช่จะพา
ข้ากลับไปเมืองหลวงหรอ ทำไม ตอนนี้อดไม่ได้ที่อยากจะฆ่าข้าหรอ!”
799

เฉินเสียนหัวเราะแล้วพูดว่า “ข้าเพียงแค่อยากทดลองสรรพคุณของยา จะไป
ฆ่าท่านได้อย่างไร”
“เจ้าปล่อยข้านะ!”
เฉินเสียนเปิดฝาปิดขวดกระเบื้องนั้นออกมา เธอดึงผมของหลิ่วเฉียนเฮ้อ
แล้วบีบบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นมา ค่อยๆพูดออกว่า“เจ้าคิดว่าเจ้ากัดฟันแน่นโดย
ไม่อ้าปากก็ไม่เป็นไรแล้วหรอ ข้าสามารถรินยาเข้าไปในรูจมูกของเจ้าก็ได้ ”
หลิ่วเฉียนเฮ้อเริ่มส่ายหัวซ้ายขวาไปมาโดยไม่ได้นึกถึงว่าหนังศีรษะจะ
เจ็บปวด
ตอนที่เฉินเสียนกำลังจะเทของเหลวออกมา หลิ่วเฉียนเฮ้อก็คำรามออกมาว่า
“เจ้าหยุดนะ!”
เฉินเสียนหยุดสักครู่ แล้วพูดว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้ามียาถอนพิษให้ รอให้
เจ้าได้รับพิษก่อนแล้วข้าจะให้ยาถอนพิษกับเจ้า”
ตอนที่หยดของเหลวลงไปสองหยดบนใบหน้าข้างจมูกของหลิ่วเฉียนเฮ้อ ใน
ที่สุดเขาก็ทนไม่ได้ที่จะพูดออกมาว่า
“พิษของสั่วเซียนโหวนั้นสกัดมาจากแมลงที่มีพิษ ยาถอนพิษของมันก็ต้อง
สกัดมาจากพิษของแมลง เพียงแต่ว่าแมลงที่มีพิษนั้นถูกเรียงลำดับที่แตกต่างกัน
เพื่อใช้พิษถอนพิษ !
แม้ข้าจะไม่รู้ว่ารกมนุษย์มันคืออะไร แต่ข้ารู้ว่าในแมลงมีพิษข้างในนั้นไม่มีสิ่ง
นี้!เฉินเสียนเจ้าคือนางงูพิษ เจ้าต้องการจะฆ่าข้า!”
เฉินเสียนหยุดการกระทำ ทั้งลานนั้นเต็มไปด้วยความเงียบสงัด
800

เธอหัวเราะแล้วพูดว่า “จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร ตอนแรกที่หลิ่วเหมยอู่โดน
พิษนี้ แต่ว่ากินยาถอนพิษตำหรับนี้จึงดีขึ้น”
หลิ่วเฉียนเฮ้อพูด “เจ้าคิดว่ายาถอนพิษของพิษที่ร้ายแรงขนาดนี้มันง่ายที่จะ
ปรุงขึ้นมาหรอ ไม่ว่าหมอคนไหนก็รู้จักรู้ตำหรับยานี้รึ?”
“ทำไมหลิ่วเหมยอู่ถึงดีขึ้นหล่ะ?”
หลิ่วเฉียนเฮ้อปิดปากไม่ตอบคำถาม
เฉินเสียนพูดอย่างเจ้าเล่ห์ว่า“ถ้าวันนี้ยาถอนพิษนี้ใช้ถอนพิษเจ้าไม่ได้ก็แล้วไป
รอให้กลับไปถึงเมืองหลวงก่อนแล้วค่อยบอกว่าเจ้าเป็นโรคระบาดระหว่างทางแล้ว
ตาย คงไม่มีใครสงสัยอะไร ”
พูดจบเธอก็ยังคงยืนหยัดที่จะรินยาพิษให้แก่หลิ่วเฉียนเฮ้ออีก
หลิ่วเฉียนเฮ้อจึงกัดฟันแล้วพูดว่า “ข้าให้ยาถอนพิษเซียนเสวี่ยไว้ก่อนแล้ว!”
“อย่างนี้ก็บอกได้ว่าเจ้าเป็นคนให้ยาพิษนี้แก่นางสินะ”
“แล้วจะยังไง!”
เฉินเสียนกัดริมฝีปากแล้วพูดว่า “หลิ่วเฉียนเฮ้อ เจ้ากับหลิ่วเหมยอู่ชั่ง
เหลือเกินจริงๆ จัดการกับคนที่ขี้ขลาดกลัวตายอย่างพวกเจ้า นี่ไม่ต้องเสียแรง
อะไรมาก”
เธอจึงผ่อนมือ แล้วปล่อยหลิ่วเฉียนเฮ้อออก
หลิ่วเฉียนเฮ้อจึงรีบเช็ดของเหลวสองหยดบนใบหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน เปิด
ปากได้ก็ด่าขึ้นมา แต่เมื่อเขาเงยหน้ามองขึ้นไปโดยบังเอิญ ก็เห็นฉินหรูเหลียงที่
ไม่รู้ว่าไปยืนอยู่ตรงบันไดใต้ชายคาตั้งแต่เมื่อไร
801

แสงแดดส่องให้เห็นไม่กี่ขั้นของบันได
เงาร่างกายของเขาทอดอยู่กลางระหว่างแสงอาทิตย์และเงาชายคา
ข้างหลังนั้นดูมืดมน สายตาลุกเป็นประกายแวววาว ทำให้เห็นใบหน้าของเขา
ที่ขาวซีดอย่างเด่นชัด
เสียงของหลิ่วเฉียนเฮ้อจุกอยู่ในลำคอ ลืมไปเลยว่าจะด่าอะไร
เมื่อครู่นี้คำพูดของเขา ฉินหรูเหลียงได้ยินเข้าหูทุกคำ
จากที่คำพูดของหลิ่วเฉียนเฮ้อนั้นเดาได้ไม่ยากว่า ถ้าตอนแรกหลิ่วเหมยอู่
ได้รับพิษ นั่นเป็นเพราะหลิ่วเฉียนเฮ้อให้นาง แล้วตอนที่ชายชุดดำวางยาพิษให้แก่
นางก็คือหลิ่วเฉียนเฮ้ออย่างไม่น่าสงสัย
คืนที่ถูกลอบสังหารในพระราชวัง มือสังหารบนถนนใหญ่ที่ฆ่าฉินหรูเหลียง ก็
เป็นหลิ่วเฉียนเฮ้อทำทั้งหมด
แล้วในคืนนั้น หลิ่วเหมยอู่ไม่ได้ถูกชายชุดดำบีบบังคับ แต่เป็นนางกับหลิ่ว
เฉียนเฮ้อร่วมกันแสดงละครฉากนั้นขึ้นมา
อย่างแรกคือการปล่อยให้หลิ่วเฉียนเฮ้อหนีไปอย่างง่ายดาย อย่างที่สองเซียน
เสวี่ยโดนยาพิษเพื่อที่จะได้รับความเห็นใจจากฉินหรูเหลียง
ตั้งนานมานี้ ฉินหรูเหลียงไม่เคยสงสัยมาก่อนเลย
พิษของสั่วเซียนโหว เดิมทีแล้วไม่ได้ใช้รกมนุษย์มาปรุงยาแล้วจะสามารถ
ถอนพิษได้ แต่หลิ่วเหมยอู่นั้นมียาถอนพิษอยู่ในมือตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
นางจงใจที่จะสร้างเรื่องโดนยาพิษนี้ขึ้นมา เพื่อให้ฉินหรูเหลียงนั้นเป็นห่วง
ทุกข์ใจและทุ่มเทกายใจในการหายาถอนพิษให้แก่นาง
802

นางคงจะไม่เข้าใจ ว่าในใจของฉินหรูเหลียงนั้นรู้สึกร้อนใจอย่างบ้าคลั่ง
ในตำหรับยานั้นต้องใช้ของบางอย่างมาปรุงยา นางจงใจที่จะใช้รกมนุษย์
เพื่ออะไร?
เพราะว่าเวลานั้นเฉินเสียนกำลังตั้งครรภ์อยู่ ในท้องเธอนั้นมีสิ่งมีชีวิตกำลังจะ
เกิดขึ้นมา！
จุดมุ่งหมายของหลิ่วเหมยอู่ไม่ใช่เพื่อให้เขาไปหายาถอนพิษให้แก่นาง แต่ว่า
ให้เขาไปจัดการกับเด็กในครรภ์ของเฉินเสียน
โดยที่นางไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงแค่นอนแกล้งจะตายรอบนเตียง อีกนิด
เดียวก็จะทำให้เขาเกือบฆ่าเด็กคนนั้นด้วยมือของตัวเอง!ทำให้เขาเกือบทำร้าย
เฉินเสียนไปตลอดชีวิต โดยที่ไม่ทางที่จะสามารถชดเชยอะไรได้เลย!
เวลานั้นเขารักหลิ่วเหมยอู่มากจริงๆ อดไม่ได้ที่เห็นนางที่จะได้รับบาดเจ็บนิด
หน่อย เขากลับไปใส่ร้ายอะไรที่ไม่ดีให้กับเฉินเสียน
เพื่อที่จะช่วยชีวิตนางไว้ เขาพร้อมที่จะแบกรับภาระที่มันหนักหนาราคาแพง
ไว้เพียงผู้เดียว
แต่วันนี้เงื่อนงำทั้งหมดเหล่านี้นั้นได้ถูกเชื่อมต่อกันเป็นเส้นเดียว ทำให้ฉินหรู
เหลียงนั้นรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ทัน
สิ่งที่เขาพยายามทำมาโดยตลอด มันเป็นเพียงการถูกชี้นำโดยผู้อื่นที่มีการ
วางแผนอย่างละเอียดไว้และเป็นเรื่องที่น่าตลกขบขัน
เขาคิดว่าหลิ่วเหมยอู่เป็นคนที่จิตใจดีเมตตา น่าเอ็นดู นางเป็นคนไม่มีอุบาย
และแผนสูง
803

วันนี้เขาเพิ่งได้รู้ ว่าจริงๆแล้วมันไม่ใช่
เฉินเสียนเก็บขวดกระเบื้องนั้นไว้อย่างดี เดินผ่านไปยังฉินหรูเหลียงอย่างไม่
มีอะไรเกิดขึ้น แล้วจึงหยุดพูดขึ้นว่า “เมื่อครู่นี้เจ้าฟังชัดเจนหรือยัง?”
ไม่รอให้ฉินหรูเหลียงตอบคำถาม หลิ่วเฉียนเฮ้อกัดฟันแล้วพูดขึ้นว่า “เจ้า
อย่าไปฟังคำพูดของนางที่พูดใส่ร้าย!นางเพียงแค่ต้องการจะใส่ร้ายเซียนเสวี่ย!”
ฉินหรูเหลียงมองไปทางหลิ่วเฉียนเฮ้ออย่างสงบนิ่ง สายตาเย็นยะเยือก “ข้า
ไม่ได้ยินเลยว่านางพูดอะไร มีแต่ได้ยินที่เจ้าพูดออกมา”
“เมื่อครู่นี้ข้าถูกนางบังคับให้ข้าพูด!เจ้าก็เห็นกับตา ว่านางเอาอย่าพิษมาข่มขู่
ข้า!”
ฉินหรูเหลียงพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “นางเพียงแค่ต้องการทดลองยา แค่นางขู่
ว่าจะใช้พิษทำร้ายเจ้า เจ้าถึงกับกวักมือเรียกทุกอย่างเลยรึ เป็นข้าที่ให้ความสำคัญ
กับเจ้ามากเกินไป วันนี้เจ้าไม่ตาย เมื่อเจ้ากลับไปเมืองหลวงเมื่อไร ข้าจะทำให้เจ้า
ต้องโทษประหารชีวิตด้วยมือของข้าอย่างแน่นอน
“ฉินหรูเหลียง เจ้านี่มันใจหมา！”
ฉินหรูเหลียงหันหลังเดินไปแล้วพูดว่า “ใช่ ข้ามันใจหมา เจ้าน่าจะตายได้ตั้ง
นานแล้ว”
เฉินเสียนกลับเข้ามาในจวน เห็นซูเจ๋ออยู่ ซูเจ๋อพูด “เตรียมเก็บข้าวของ อีก
สองวันจะออกเดินทางกันแล้ว”
เฉินเสียนพูด “ไม่มีอะไรต้องเก็บ พรุ่งนี้เช้าก็สามารถเดินทางได้แล้ว”
จากนั้นฉินหรูเหลียงกลับมา บรรยากาศสามคนที่อยู่ในจวนนั้นมันอึดอัดอย่าง
ชัดเจน
ฉินหรูเหลียงมองไปที่ซูเจ๋อ ในที่สุดก็พูดว่า “เจ้าออกไปก่อนได้ไหม ข้ามีเรื่อง
ที่จะคุยกับนางตามลำพัง”
ซูเจ๋อนั่งอยู่ระเบียงทางเดิน แล้วพูดเบาๆว่า “ที่แท้ก็ไม่ชอบให้ข้าเกะกะ”
804