ข้าคือหงส์พันปี - บทที่ 410 ผู้ใดขวางข้า ผู้นั้นตาย

เฮ่อฟังพูดจบ ก็ไม่เห็นว่าซูเจ๋อจะมีปฏิกิริยาอะไร
ซูเจ๋อพิงกำแพงที่หนาวเหน็บ ชุดสีขาวอาบเลือด เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยและ
เปลือกตาปิดลงเนิบนาบ ไม่รู้ว่าเขาเป็นลมไปตั้งแต่เมื่อไหร่
เฮ่อฟังมองหน้าต่างใหญ่เท่าฝั่ามือนั้นด้านนอกได้มืดลงแล้ว จึงลุกขึ้นแล้ว
กล่าวว่า “ก็ดี ค่ำคืนนี้ให้ท่านได้ปรับตัวกับความยากลำบากในคุกนี้สักหน่อย
พรุ่งนี้ค่อยมาไต่สวนท่านอีกครั้ง ไม่แน่ว่าท่านคิดได้ก็คงจะสารภาพออกมา”
เฮ่อฟังหันกลับไปมองผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กันและภาพวาด
ชิ้นส่วนที่นำมาใช้ประดับ หุ่นกระบอกที่เขาขว้างลงพื้นก่อนหน้าก็ได้ปล่อยมันไป
แต่ผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กันและภาพวาดชิ้นส่วนที่นำมาใช้ประดับ
เหล่านี้ยังนับว่าสวยละเอียดประณีต กลับกันสิ่งของเหล่านี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับข้อความ
ในคดี ถึงแม้ว่าเขาไม่สนใจของเหล่านี้ แต่เอาไปมอบให้ผู้คน ให้ผู้คนโปรดปราณก็
ไม่ได้เป็นภัยอันตรายใด
ครั้นแล้วตอนที่เฮ่อฟังออกไป เลยได้นำผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กัน
และภาพวาด ชิ้นส่วนที่นำมาใช้ประดับไม่กี่อย่างไปด้วย
ช่วงตกดึกเงียบสงัด ในคุกหนาวเหน็บอย่างมาก สำหรับผู้คุมนักโทษในคุกนั้น
มันก็เป็นงานที่ลำบากได้รับผลตอบแทนน้อยเรื่องหนึ่งแหละ
ด้วยเหตุนี้ผู้คุมเลยได้ยกกระถางเผาถ่านมา ในกระถางมีไฟที่ร้อนแรง นำมาใช้
ทำให้ร่างกายอบอุ่น และหุ่นกระบอกก่อนหน้านี้ที่ถูกเฮ่อฟังขว้างทิ้งลงบนพื้น ได้
หยิบมารองกระถางเผาถ่านชั่วคราวด้วย
หลังจากช่วงกลางวันที่เฉินเสียนออกมาจากแม่น้ำหยางชุน เธอก็ได้มุ่งตรง
กลับจวนฉินเลย
57

เธอกลับถึงสวนสระวสันตฤดูแล้วเข้าห้องเลย และไม่ได้ออกมาอีก หน้าเธอไร้
อารมณ์นั่งที่โต๊ะหนังสือริมหน้าต่าง ราวกับสูญเสียจิตวิญญาณ มองทัศนียภาพ
ด้านนอกหน้าต่าง และไม่มีการตอบสนองใดเลย
แน่นอนว่าแม่นมซุยกับอวี้เยี่ยนร้อนใจ เข้าห้องมาดูกี่ครั้ง เฉินเสียนล้วนนั่งอยู่
ไม่มีการเปลี่ยนแปลง
ทั้งสองก็ไม่กล้ารบกวนเฉินเสียนด้วย
เฉินเสียนไม่รู้ว่าเมื่อก่อน ตอนที่ซูเจ๋อพยายามคิดหาวิธีช่วยชีวิตเธอ ใช้สมอง
หนักแค่ไหนกันนะ และวันนี้ก็ควรที่จะวนมาถึงเธอแล้ว
แน่นอนว่าเธอต้องการช่วยซูเจ๋อ ไม่ว่าวิธีการใดก็ตาม
ในที่สุดรอจนอวี้เยี่ยนกล้าหาญเรียกเธอ เรียกอยู่หลายครั้ง เฉินเสียนถึงได้สติ
กลับมา พบว่าด้านนอกหน้าต่างฟั้ามืดลงแล้ว
อวี้เยี่ยนกล่าวเตือนสติว่า “องค์หญิง ถึงเวลากินอาหารเย็นแล้วเพคะ”
เธอนั่งอยู่ทั้งบ่ายโดยที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย
อาหารวางอยู่บนโต๊ะ เฉินเสียนล้วนไม่มีความอยากอาหารเลย อวี้เยี่ยนรีบไป
เชิญฉินหรูเหลียงมากินข้าวด้วยกัน ก็ดีที่จะได้เกลี้ยกล่อมองค์หญิงด้วย
แม่นมซุยอยู่ด้านข้าง กล่าวขึ้นว่า “องค์หญิงมากแค่ไหนก็กินสักหน่อยเถิดเพ
คะ กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงคิดหาวิธีช่วยใต้เท้านะเพคะ”
เฉินเสียนกล่าวอย่างราบเรียบว่า “เอ้อร์เหนียงวางใจ เวลานี้ข้าไม่มีทางทารุณ
ร่างกายของข้าหรอก”
เธอเพียงแค่รอ รอให้ถึงค่ำคืนนี้อย่างรวดเร็ว
เฉินเสียนไม่สามารถทำให้สมองของตัวเองว่างเปล่าได้ มีท่าทางตึงเครียดและ
เตรียมปั้องกันอยู่ตลอดเวลา เธอเกรงว่าพอตัวเองผ่อนคลายลงแล้ว ก็จะทำให้มี
ภาพบางอย่างที่เดิมทีเธอไม่สามารถจิตนาการได้ทะลวงเข้ามาในสมอง
58

เธอควบคุมตัวเองไม่ได้นึกถึงตอนที่ฉินหรูเหลียงเพิ่งจะออกมาจากศาล
ยุติธรรมต้าหลี่
เฮ่อฟังผู้นั้น ต้องไม่กรุณาแล้วใช้ความรุนแรงกับซูเจ๋อแน่
ซูเจ๋ออยู่ในคุก จะเปลี่ยนแปลงกลายเป็นอย่างไรล่ะ?
เฉินเสียนคล้ายดั่งแตกสลาย อีกด้านควบคุมไม่ให้คิดไม่ได้และอีกด้านก็หยุด
ความคิดตัวเองไม่ได้ด้วย
เมื่อก่อนซูเจ๋อต้องเหมือนกับเธอที่แตกสลายและต่อสู้ดิ้นรนเป็นแน่ เวลานั้น
เขาควบคุมตัวเองอย่างไรกันนะ?
เฉินเสียนไม่ทันได้เคลื่อนตะเกียบ ฉินหรูเหลียงก็เดินเข้ามาทันที เพิ่งจะนั่งลง
ไม่ทันได้เอ่ยพูดสักกี่ประโยคพ่อบ้านก็ถือโอกาสแอบแฝงมาสวนสระวสันตฤดูตอน
ที่ฟั้ามืดลงได้ไม่นาน กล่าวกับเฉินเสียนว่า “องค์หญิง มีผู้มาส่งจดหมายพ่ะย่ะค่ะ”
เฉินเสียนสีหน้าเปลี่ยน รีบเอื้อมมือไปรับมา เปิดออกดูอย่างรวดเร็ว สีหน้า
เยือกเย็นลง
ฉินหรูเหลียงถามว่า “สรุปว่ามีการจัดการวางแผนอย่างไร?”
เขารู้ว่าวันนี้เฉินเสียนเดินเที่ยวเตร่ด้านนอกเป็นเวลานาน ต้องมีการวางแผน
เป็นแน่แท้
“ข้าต้องการพบเฮ่อเซียง ”เฉินเสียนกล่าว “ถึงแม้ว่าท่านกับเฮ่อเซียงไม่สนิท
สนมรักใคร่กันมากมาย แต่เคยช่วยเหลือเฮ่อโยวไว้ เฮ่อเซียงอาจจะยินยอมพบเจอ
หน้าท่าน”
ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้ว แล้วกล่าวขึ้นว่า “ท่านสั่งให้ข้าไปนัดหมายเฮ่อเซียง นี่
ไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่พูดคุยกันนะ แต่เมื่อครั้นออกประตูนี้ ข้ากับท่านล้วนถูกจ้อง
มอง เวลานี้ไปพบเฮ่อเซียง ไม่ใช่การกระทำที่ฉลาดแน่แท้”
59

เฉินเสียนมองเขาอย่างแน่วแน่ กล่าวว่า “ข้าต้องการพบ จำเป็นต้องเป็นคืนนี้
ผู้ใดขวางข้าผู้นั้นตาย”
เฉินเสียนลุกขึ้น อาหารก็ไม่กิน กล่าวว่า “อวี้เยี่ยน เปลี่ยนชุด”
เฉินเสียนสวมกระโปรงสีขาว ร่างกายคลุมด้วยเสื้อกันลมสีดำ ออกจากประตู
จวนไปกับฉินหรูเหลียง
เพียงเธอออกมาได้ไม่นาน ด้านหลังก็มีการเคลื่อนไหวกุกกักดังมา หากเป็นคน
ปกติก็ฟังไม่ออก คล้ายดั่งแมวของเรือนใครกำลังเตร็ดเตร่อยู่บนกำแพง อุ้งมือขูด
กับกระเบื้องส่งเสียงเล็กละเอียดดังมา
เฉินเสียนรู้ นั่นคือเธอกับฉินหรูเหลียงถูกติดตามแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นตรอกซอกซอยหรือว่าบนชายคาเรือของเหล่าอาณาปราชาราษฎร์
ล้วนมีผู้ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลติดตามอยู่
อย่างไรก็ตาม เฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงเลยเร่งฝีเท้ากัน เดินวนในซอกถนนดำ
มืดสลัว ผู้สอดแนมเหล่านั้นเลยรู้ว่าทั้งสองคนอยากสลัดพวกเขาทิ้ง ด้วยเหตุนี้
พวกเขาเลยเร่งฝีเท้าตาม
หลังจากวนตรอกถนนสองเส้นทางแล้ว ทั้งสองคนเลยเดินบริเวณมุมกำแพง
เลยไม่ปรากฏเงาคน
ผู้สอดแนมรีบแฉลบผ่านบริเวณมุมกำแพงด้วยความเร็วสูง พอมองดู แต่ทว่า
ปรากฏเห็นเป็นทางตัน
และฉินหรูเหลียงกับเฉินเสียนก็แฉลบอยู่ที่ทางตันนั้น หมุนตัวกลับมา มอง
พวกเขา
เวลาเดียวกัน มีเงาดำบินออกมาจากด้านหลังเรือนของอาณาปราชาราษฎร์
สกัดกั้นทางหนีทีไล่ของคนเหล่านั้นจากทางด้านหลัง
60

นักฆ่าชุดดำบนมือมีกริช ในเวลานั้นกระโจนเข้ามาอย่างไม่ลังเลใจ เข่นฆ่าโรม
รันกับผู้สอดแนมอย่างไม่ย่อท้อ
นักฆ่าชุดดำเหล่านี้ซ่อนตัวอยู่ตรงนี้นานแล้ว และผู้สอดแนมยุ่งอยู่กับการจับ
จ้องมองเฉินเสียนกับฉินหรูเหลียง เลยไม่ได้มีการเตรียมปั้องกันตัวไว้ หรือเดิม
อาจจะคาดไม่ถึงเลยว่า เฉินเสียนจะปฏิบัติลงมือกับพวกเขาได้
หากเมื่อก่อนกรณีที่เฉินเสียนมีจิตใจอำมหิต องค์จักรพรรดิรู้ จะต้องไม่อภัย
เธออย่างแน่นอน และจะต้องสังหารเธอทันทีแน่
เพราะฉะนั้นเมื่อก่อนถึงแม้ว่าเฉินเสียนรู้ไม่ว่าทำสิ่งใดด้านหลังมักมีคนคอย
ตามเธอ เธอก็ทำเป็นเหมือนกับไม่เห็น
ไม่ว่าผู้สอดแนมหรือว่าองค์จักรพรรดิ คาดว่าล้วนนึกไม่ถึงว่าเฉินเสียนจะลง
มือได้ เธอเป็นเพียงหญิงสาวผู้หนึ่ง ปัดฐานะที่เธอเป็นองค์หญิงของราชวงศ์ก่อน
หน้าทิ้งไป โดยพื้นฐานไม่มีค่าพอที่จะทำให้หวาดกลัว
แต่ค่ำคืนนี้ เธอเพิ่งจะแสดงอานุภาพที่โหดเหี้ยมให้เห็น ชัดเจนว่าต้องการนำผู้
สอดแนมที่จ้องมองเธอดึงดูดมาโจมตีบริเวณนี้ รอตอนที่ผู้สอดแนมรู้ตัว ก็สาย
เกินไปเสียแล้วล่ะ
การกระทำของนักฆ่าชุดดำชัดเจนคล่องแคล่ว ศิลปะการต่อสู้ของเหล่าผู้สอด
แนมนี้ไม่ได้ดีอย่างที่เฉินเสียนจินตนาการไว้เลย ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะ
กลายเป็นนักดาบหลวงหรอก เมื่อก่อนองค์จักรพรรดิได้สูญเสียนักดาบหลวงไป
สองกลุ่ม คาดว่าคนที่เหลือไว้ใช้งานก็ไม่ได้มากแล้ว
ไม่นานนักฆ่าได้จัดการผู้สอดแนมจนเละตุ้มเปะไปหมด
เฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงเพียงเฝั้าสังเกตทั้งสองฝั่ายสู้กัน
แต่คิดไม่ถึง มีผู้สอดแนมคนหนึ่งราวกับต้องการพิชิตเฉินเสียน สลัดนักฆ่าทิ้ง
หันกลับมาโจมตีทางเฉินเสียน เขาคิดว่าเฉินเสียนไม่มีศิลปะการต่อสู้ และมือทั้ง
61

สองข้างของฉินหรูเหลียงพิการแล้ว แม้ว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บจัดการกับทั้งสอง
คนก็ไม่ได้เปลืองแรงอะไร
ที่ไหนได้พอถึงด้านหน้า เฉินเสียนหมุนตัวหลบดาบเขาอย่างคล่องตัว ตอนที่
เขาชะงักงัน เฉินเสียนบีบมือเขาแน่น ออกแรงบีบพลิกมือแย่งชิงดาบ
ในแววตาของเฉินเสียนไม่มีความแวววาว เข้มข้นราวกับหมึก การเคลื่อนไหว
บนมือไม่ช้าไปกว่านักฆ่าเลย เฉินเสียนก็เอื้อมมือยืดไปด้านหน้าผู้สอดแนม เวลา
เดียวกันดาบที่อยู่ในมือได้ทะลวงลึกเข้าไปในหน้าอกของผู้สอดแนม
เธอเย็นชาไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเลยแม้แต่น้อย

62