ข้าคือหงส์พันปี - บทที่ 600 ท่านจะปล่อยให้ข้าหิวหรือ？

ซูเจ๋อและเฉินเสียนจูงมือกันอยู่ด้านหลัง เธอเห็นภาพด้านหลังของซูเซี่ยน
เล็กๆอดไม่ได้ที่ยิ้มออกมา
คํ่าคืนนี้ถือเป็นอีกคืนที่ได้เที่ยวเล่นกันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่จะเจอกับเหล่า
ชายชรานั้น เฉินเสียนได้พาซูเซี่ยนไปเดินเที่ยวเล่นอย่างมีความสุข และยังมีซูเจ๋อ
ร่วมเดินทางไปด้วย เธอก็รู้สึกเพียงพอกับสิ่งที่มีแล้ว
ซูเซี่ยนเดินไปถึงด้านหน้าประตูจวน จึงเขย่งเท้าขึ้นจับห่วงทองเหลืองแล้ว
เคาะประตู ไม่นานพ่อบ้านก็ได้มาเปิดประตูเชิญเขาเข้าไป
เฉินเสียนและซูเจ๋อเดินตามเข้ามาทีหลัง เธอพูดเสียงเบาว่า“เดือนหน้าเป็น
เทศกาลไหว้พระจันทร์ ยังการกินบะหมี่ร่วมกันที่ริมแม่นํ้าหยางชุนอยู่หรือไม่ ？”
ซูเจ๋อพูด“ก็น่าจะมีทุกๆปีนะ”
เฉินเสียนยิ้มแล้วเอ่ยว่า“ถ้าอย่างนั้นครั้งหน้าก็นำเหรียญทองแดงไปด้วย
ขอให้ท่านพาข้าไปกินบะหมี่ร่วมกันอีก ”บางทีเธอควรจะชมเชยซูเซี่ยนที่ทำได้ดี
เพราะว่าเธอนั้นก็ไม่อยากจะกลับวัง เธออยากจะอยู่ที่นี่
คืนนี้ซูเจ๋อทำหน้าที่ในฐานะพ่อคนหนึ่งที่ร่วมเดินทางไปเที่ยวเล่นกับเธอทั้ง
สองแม่ลูก เขาเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมเดินทางและคนที่คอยเฝ้าปกป้อง เมื่อมีเขา
อยู่ข้างกายไม่ว่าเฉินเสียนและซูเซี่ยนนั้นจะทำอะไรก็ไม่ที่ต้องหวาดหวั่น
อย่างที่เรื่องนั่งแทะมันเทศย่างอยู่ที่ราวสะพาน แม้ว่าจะไม่สอดสอดคล้องกับ
สถานะ ทั้งสองแม่ลูกนั้นก็ไม่แทะกันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่กลัวที่จะโดนคนอื่น
หัวเราะเยาะ
747

เมื่อแสงจากโคมไฟหรี่ลง เฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเมื่อหลายปีก่อนที่ซูเจ๋อ
ได้พาเธอออกไปเที่ยวเล่นกลางคืนในวันเทศกาลไหว้พระจันทร์
ในช่วงเวลานั้นไม่มีใครรู้จักพวกเขา พวกเขาก็เหมือนกับหนุ่มสาวธรรมดา
ทั่วไปที่จูงมือกันดูการเชิดสิงโตบนท้องถนนท่ามกลางกลุ่มคนมากมาย ที่ริม
แม่นํ้าหยางชุนได้ชมเหล่าผู้ที่มีสามารถประพันธ์เพลงกลอนกันอย่างสนุกสนาน
แล้วยังได้นั่งกินบะหมี่ร่วมกันในร้านแผงลอยข้างทาง
ช่วงเวลานั้นพวกเขา ต่างคนก็ต่างเก็บซ่อนจิตใจกันเอาไว้ เมื่อมาคิดดูตอนนี้ก็
รู้สึกว่าเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กหนุ่มสาวในครั้งนั้น ภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นมา
ทำให้เธอใจสั่นหวั่นไหวไม่เป็นจังหว่ะ
เฉินเสียนพูดกับเขาว่า“ข้าอยากขึ้นไปหอชมดาวชื่นชมดวงจันทร์”
ซูเจ๋อเดินเข้าประตูบ้าน ยกมือขึ้นถอดหน้ากากออก ปรากฏให้เห็นรอยยิ้ม
ภายใต้แสงจันทร์ แล้วตอบเธอว่า“ได้เลย”
ช่วงเวลาที่เขายิ้มทำให้เฉินเสียนหลงไหล เมื่อมองดูอย่างละเอียดแล้ว เขา
ยังคงเหมือนปีนั้นที่เจอกันในครั้งแรก กาลเวลาไม่สามารถทำอะไรเขาได้ และ
ตั้งแต่ที่เธอตกหลุมรักเขามาจนถึงวันนี้ ในช่วงเวลาไม่กี่ปีกลับดูเหมือนว่าเธอนั้น
ถูกครอบครองมาทั้งชีวิตแล้ว
เหล่าชายชรานั้นถูกเชิญไปที่ส่วนราชการเพื่อดื่มชา ในช่วงขณะนั้นพวกเขาก็
ยังอธิบายออกมาได้ไม่ชัดเจน จึงไม่มีทางที่จะได้ออกจากส่วนราชการ จากนั้นก็
ไม่มีทางเลือกที่จะใช้อำนาจในการเป็นขุนนาง เรียกให้ผู้บังคับบัญชาการฝ่ายการ
ปกครองเมืองออกมา สุดท้ายผู้บังคับบัญชาการฝ่ายการปกครองก็เหมือนกับ
ทำบุญปล่อยเหล่าชายชราออกไปจากส่วนราชการที่ทำการปกครองเมือง
748

เมื่อออกมาจากที่ทำการปกครองเมืองแล้ว เวลาก็ล่วงไปเที่ยวคืน เวลานี้ตลาด
กลางคืนก็คงจะเลิกและแยกย้ายกันไปหมดแล้ว จะไปตามหาจักรพรรดินีและองค์
ชายใหญ่ได้จากที่ไหนกัน แต่ก็น่าจะเป็นอย่างที่คาดคิดเอาไว้ คืนนี้พวกเขาต้องอยู่
ที่จวนของซูเจ๋ออย่างแน่นอน แต่เมื่อต้องการไปจวนคนอื่นแล้วขอเชิญให้กลับเข้า
วังที่ ก็คงจะไม่มีใครมาเปิดประตูให้แก่พวกเขาอย่างแน่นอน
เหล่าชายชราได้เพียงแต่สบัดแขนเสื้อ ต่างพากันถอนหายใจแล้วจึงกลับบ้าน
ในระหว่างทางก็พูดถึงเรื่องซูเจ๋อกัน เหล่าชายชรานั้นก็รู้สึกคันปาก จึงเอ่ยว่า
“ซูเจ๋อมีสถานะเป็นถึงราชครู เป็นบัณฑิต คงจะปฏิบัติเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีจน
ทำให้องค์ชายใหญ่เคยชิน อายุยังน้อยเช่นนี้ จะไปรู้จักวิธีการเล่นงานคนอื่นแบบนี้
ได้อย่างไร ต้องเป็นเขาที่สอนเรื่องไม่ดีให้แก่องค์ชายใหญ่เป็นแน่！”
“ก็จริง！ช่างเป็นคนที่รังเกียจจริงๆ วันนี้ทำให้ข้ากลายเป็นคนร้ายจนถูกจับกุม
ตัวไปที่ส่วนราชการ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตข้าที่เกิดเรื่องที่น่าอับอายเช่นนี้！ถ้า
เรื่องนี้ถูกพูดออกไป ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน！ ”
“เปลือกนอกสวยใสบริสุทธิ์ แต่ความจริงข้างในนั้นเน่าเละ！”
“เฮ้อ！ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง！”
วันนี้ซูเซี่ยนเดินเที่ยวเล่นจนเหน็ดเหนื่อย หลังจากกลับถึงก็ล้างหน้าล้างตา
แล้วก็เข้านอนห้องด้านข้างอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดภายในห้องของซูเจ๋อนั้นก็มีถังอาบนํ้าเตรียมไว้หนึ่งใบ และ
มีฉากบานพับเพิ่มมาหนึ่งอัน แม้ว่าพื้นที่ว่างนั้นจะถูกยึดครองแต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึก
อึดอัด แต่กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างมาก
749

ซูเจ๋อไม่ได้ใช้ถังนํ้านี้อาบนํ้า เขาเตรียมไว้ให้กับเฉินเสียน ในถังนํ้านั้นมีนํ้าร้อน
อยู่เต็มถัง เมื่อเฉินเสียนอาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็ไปห้องนํ้าเพื่ออาบนํ้าชำระล้าง
ร่างกาย
ซูเจ๋อกลับมาจากอาบนํ้าอย่างสะอาดและสดชื่น เฉินเสียนจึงรีบร้อนใส่เสื้อผ้า
เขาอดไม่ได้ที่หัวเราะออกมาเบาๆแล้วเอ่ยว่า“ท่านจะหวาดกลัวอะไร”
เฉินเสียนได้แขวนหน้ากากปีศาจสองอันนั้นไว้ที่ชั้น หน้ากากที่ถูกเคลือบไป
ด้วยสีสันที่แปลกประหลาด กลับดูเสน่ห์ขึ้นมาเฉพาะตัว
เฉินเสียนพูดอย่างหน้านิ่งว่า“ข้าไม่ได้หวาดกลัว ข้าเพียงแค่คุ้นชินแบบนี้”
“ข้ามองแล้ว น่าจะไม่คุ้นชินมากกว่า”
ก็ใช่นะสิ เธอจะคุ้นชินได้อย่างไรในเมื่อซูเจ๋อเข้ามาใกล้ เธอก็จะเริ่มรู้สึก
หวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
เฉินเสียนรีบสวมใส่ชุดนอน ดื่มนํ้าไปครึ่งแก้ว แล้วหันหลังปีนขึ้นไปนอนบน
เตียงโดยไม่หันไปมองซูเจ๋อ ใบหูของเธอเริ่มแดง แล้วเอ่ยว่า“วันนี้ท่านคงจะ
เหนื่อยแล้ว รีบพักผ่อนเถิด”
ซูเจ๋อเห็นนํ้าที่ยังเหลืออยู่ครึ่งแก้วบนโต๊ะ จึงเลิกคิ้วแล้วยกนํ้าแก้วนั้นขึ้นมา
ดื่ม จากนั้นก็เดินไปที่เตียงแล้วค่อยๆเปลื้องผ้าออก
เมื่อดับไฟลงแล้ว ซูเจ๋อก็โอบกอดเฉินเสียนเอาไว้จากทางด้านหลัง
เธอซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ลมหายใจของเขาพัวพันอยู่ด้านหลังแล้วค่อยๆ
เลื่อนมาอยู่ลำคอของเธอ ทำให้เฉินเสียนนั้นใจสั่นเป็นระยะๆ
ซูเจ๋อรีบพูดขึ้นว่า “ข้าหิวแล้ว อยากกินอาหารมื้อดึก”
750

เฉินเสียนกล่าว“ทำไมท่านไม่บอกให้เร็วกว่านี้？ท่านอยากกินอะไร เดี๋ยวข้าจะ
เข้าไปดูในห้องครัวว่าพอจะทำอะไรได้บ้าง”เฉินเสียนพูดแล้วเตรียมลุกขึ้น
ถึงอย่างไรถูกเขากอดอยู่อย่างนี้ก็คงจะนอนไม่หลับ
ซูเจ๋อกอดรัดเอวของเธอเอาไว้ แขนนั้นก็ถูกกุมเอาไว้ทำให้เธอขยับตัวไม่ได้
เมื่อร่างกายถูกเสียดสีไปมา เมื่อเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างจากทางด้านหลังสัมผัส
โดนตัวเธอ วินาทีนั้นเธอก็สูญเสียพลังไปครึ่งหนึ่ง เธอทั้งเขินอายทั้งกลัดกลุ้ม
“ท่าน……”
ซูเจ๋อกระซิบที่ข้างหู“ให้ข้ากินได้หรือไม่？”
เฉินเสียนหายใจไม่ทัน“ไม่ให้”
“ท่านจะปล่อยให้ข้าหิวหรือ？”
เฉินเสียนไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไร ได้แต่กลั้นคำพูดในลำคอเอาไว้“ ท่านเพิ่งจะ
หายจากอาการป่วยหนัก ไม่ควรทำเรื่องพวกนี้……”
ซูเจ๋อพูด“ เพิ่งหายจากการป่วยหนัก ไม่ใช่ต้องได้รับการรักษาที่ดีหรือ ท่าน
บอกข้าเองว่าอย่าท้อ ไม่ต้องกลัวลำบาก ข้าหิวแล้วก็ควรที่จะได้กินสักหน่อย？”
“ท่านปล่อยข้า ข้าจะไปทำให้ท่านกิน”
เฉินเสียนเป็นกังวลเกี่ยวกับสุขภาพของซูเจ๋อมาก แต่ซูเจ๋อนั้นไม่เพียงไม่
ปล่อยเธอออก มือของเขายังล้วงลึกเข้าไปในชุดนอนและลูบไล้เข้าไปที่เอวของ
เธอ
เฉินเสียนหายใจไม่ทัน ด้านหลังสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ทำให้ร่างกายเธอนั้น
อ่อนระทวย เธอเริ่มหายใจติดขัด แต่ก็ห้ามไม่ได้ที่จะค่อยๆยกสะโพกขึ้นตอบรับ
751

ซูเจ๋อจับที่เอวของเธอเอาไว้ เฉินเสียนสั่นเทาเล็กน้อย เขาพรมจูบลงไปบนใบหู
และลำคอ เขาพูดว่า“สัมผัสได้หรือยัง？มันแข็งจนไม่ไหวแล้ว ตอนนี้อยากกิน
เพียงแค่ท่าน”
เสียงกระซิบอันอบอุ่นและแผ่วเบา ร่างกายสัมผัสลูบไล้อย่างแนบชิด หัวใจเต้น
เร็วรัวสูบฉีดจากหัวใจไปทั่วร่างกาย
เฉินเสียนนั้นรู้สึกได้ชัดเจนว่าตัวเองนั้นก็มีปฏิกิริยาตอบรับ ตราบใดที่ได้อยู่
กับซูเจ๋อก็ห้ามการปลุกปั่นจากเขาไม่ได้
เฉินเสียนพูดออกมาแทบไม่เป็นคำ“ได้……ได้หรือ ร่างกายของท่าน……ข้าแค่คิด
ว่า……อืม น่าจะต้องรักษาตัวอีกสักระยะหนึ่ง……”
พูดไปก็เท่านั้น เพราะกระโปรงชั้นในของเฉินเสียนนั้นได้ถูกซูเจ๋อถอดออกไป
กองไว้ที่ข้อเท้าเรียบร้อยแล้ว เสื้อชุดนอนด้านบนก็ถูกถลกขึ้นมาถึงหน้าท้อง เมื่อ
ความร้อนด้านด้านล่างนั้นเปียกแฉะและชุ่มชื้น เธอก็อดไม่ได้ถอนหายใจออกมา
ซูเจ๋อกระซิบที่ข้างหูแล้วยิ้มหัวเราะ“อาเสียนท่านชุ่มชื้นมากแล้ว ยังไม่จะไม่
ต้อนรับข้าอีกหรือ”

1

ข้าคือหงส์พันปี