ข้าคือหงส์พันปี - บทที่ 87 ชีวิตของข้าราคาแพงมาก

ผู้คนกลุ่มนี้เต็มไปด้วยความฮึกเหิมและฉุดลากเฉินเสียนขึ้นไปบนภูเขา
เธออดไม่ได้ที่จะขัดขืน แต่สองมือถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาจนเธอทำอะไร
ไม่ได้เลย
เส้นทางขึ้นไปบนภูเขาขรุขระมากจนเฉินเสียนต้องเดินตามไปอย่างโซซัด
โซเซ
ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่จวนแม่ทัพ และคู่ต่อสู้ที่เธอเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่คู่
ต่อสู้อย่างหลิ่วเหมยอู่ แต่เป็นอะไรที่อันตรายยิ่งกว่า
เธอจะบุ่มบ่ามหรือทำอะไรตามใจชอบไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคนที่จะลำบากก็คือตัว
เธอกับลูกในท้อง
แค่ต้องทนกับแรงกระแทกมาตลอดทางเฉินเสียนก็เหนื่อยมากแล้ว เมื่อใดที่
เธอหลับตา ภาพการนองเลือดก็ฉายขึ้นมาในความคิดของเธอทุกที
ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอรู้สึกตื่นตระหนกและอารมณ์ไม่คงที่ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นอีก
ละก็อาการเจ็บท้องคงจะกำเริบ
เธอจำเป็นจะต้องทำใจให้สงบ
ทันใดนั้นความเจ็บปวดก็แล่นปราดเข้ามาที่ฝ่ามือซึ่งถูกคมมีดและเลือดก็ไหล
ลงไปจนเปื้อนเชือกป่าน เฉินเสียนส่งเสียงร้องเบาๆ ขณะที่เธอเลื่อนลูกดอกที่ชอบ
พกติดตัวซึ่งซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา จากนั้นจึงใช้มือที่บาดเจ็บและเปื้อนเลือด
ค่อยๆ ตัดเชือกป่านเส้นนั้นอย่างยากลำบาก
482

ขอบคมของลูกดอกดูเหมือนจะสีไปถึงกระดูกใต้ผิวหนังของเฉินเสียนอย่างไร
อย่างนั้น ในไม่ช้าความเจ็บปวดก็ทำให้เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว
แต่นับว่าโชคดีที่เธอยังมีอาวุธที่พอจะใช้ประโยชน์ได้ เธอรู้สึกขอบคุณจากใจ
จริงที่ตอนนั้นมีคนยิงลูกดอกใส่จนทำให้เธอได้ลูกดอกนี้มา และตอนนี้เธอก็ยัง
เห่อมันอยู่จึงนำติดตัวไว้เล่นตลอดเวลา
หาไม่ตอนนี้เธอคงจะไร้อาวุธติดมือ
เมื่อขึ้นมาถึงข้างบน เธอก็ถูกส่งเข้าไปในห้องที่มีกลิ่นเหม็นน่ารังเกียจของ
หัวหน้าโจรภูเขา
ที่ด้านนอกมีแสงเพลิงสว่างไสว พวกโจรภูเขากำลังดื่มกินกันอย่างสำราญใจ
และทุกคนกำลังรอที่จะแบ่งเนื้อของเฉินเสียนคืนนี้
พวกมันกบดานอยู่ใกล้ๆ ชานเมืองหลวงและมักจะทำอะไรอย่างเงียบๆ น้อย
ครั้งนักที่จะฉุดหญิงสาวมาได้แบบนี้ ดังนั้นพวกมันจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร
เจ้าหัวหน้าบอกแล้วว่าใครๆ ต่างก็รู้สึกเปรี้ยวปาก แม้ว่าเฉินเสียนเป็นหญิง
ท้องที่อัปลักษณ์แต่เธอก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่ดี!
เฉินเสียนถูกมัดและนั่งลงที่ขอบเตียง เธอไม่สนใจความเจ็บปวดที่ฝ่ามือและ
ยังคงใช้ลูกดอกตัดเชือกป่านที่ผูกข้อมือเอาไว้
เกลียวเชือกเริ่มคลาย แต่ยังไม่ขาด!
อยู่ๆ ก็มีเสียงกระแทกดังปึง
หัวหน้าโจรภูเขากระแทกประตูเข้ามาอย่างหยาบคาย เขาเดินเข้ามาพร้อมกับ
กลิ่นเหล้าคละคลุ้งและมองเฉินเสียนตาเป็นประกาย
483

พวกโจรภูเขาที่อยู่ด้านนอกพากันโห่ร้องและพ่นคำพูดที่ตํ่าช้าหยาบคาย
ออกมาจนทนฟังแทบไม่ได้
เฉินเสียนเป็นหญิงตั้งครรภ์ท้องป่อง ไหนจะยังถูกมัดมือไว้อีก พวกโจรภูเขา
คิดว่าต่อให้มีฝีมือ แต่ตอนนี้เธอก็คงไม่มีแรงต้านทานอยู่ดี
มือที่พาดอยู่ด้านหลังของเฉินเสียนยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด หนำซํ้ายังขยับ
เร็วขึ้นกว่าเดิม เลือดบนฝ่ามือไหลลงมาจนแขนเสื้อของเธอเปียกชุ่ม พร้อมกันนั้น
เธอก็เอ่ยด้วยสีหน้าที่คงเดิมว่า “เจ้ายังไม่บอกข้าเลยไม่ใช่หรือว่าคนที่ต้องการซื้อ
ชีวิตของข้าคือใคร”
หัวหน้าโจรภูเขาลูบคาง เขาอวดยิ้มโชว์ฟันเหลืองๆ สองซี่และเอ่ยว่า “ข้าสน
แค่ว่าเจ้าเป็นใคร รับเงินมาแล้วก็ต้องทำงานชดใช้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการลักพา
ตัวผู้หญิงเสียด้วย ดีจะตาย ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย”
เฉินเสียนกล่าวว่า “นับตั้งแต่ข้าแต่งงานเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพ ผู้คนก็นึก
ขยะแขยงข้ามาตลอดเพราะใบหน้าที่อัปลักษณ์เช่นนี้ เจ้าไม่กลัวหรือว่าเมื่อเห็น
หน้าข้า เจ้าจะตกใจกลัวไปตลอดชีวิต”
หัวหน้าโจรภูเขาถ่มนํ้าลายลงพื้นแล้วพูดว่า “เจ้าก็ยังรู้ตัวนี่ว่าเจ้ามัน
อัปลักษณ์! ในเมื่ออัปลักษณ์แบบนี้เจ้าจะมีปัญญาแต่งงานไปอยู่ในจวนแม่ทัพได้
ยังไง” เขาหัวเราะ “นังผู้หญิงน่ารังเกียจ อย่าขู่ข้าเสียให้ยาก คิดว่าข้าจะกลัวงั้น
เรอะ? ถ้าเจ้าเป็นคนของจวนแม่ทัพจริงๆ เจ้าหายมานานขนาดนี้แล้วทำไมถึงยัง
ไม่มีใครออกมาตามหาอีก หือ? สงสัยจะเป็นแค่ขยะ ขนาดถูกลักพาตัวมาก็ยังไม่
มีใครรู้!”
หัวหน้าโจรมองหน้าอกของเฉินเสียนอย่างหยาบช้าลามก ทั้งยังกล่าวอีกว่า
“ข้าไม่ได้ลิ้มรสของสตรีมานานแล้ว หน้าตาของเจ้าอาจจะน่าเกลียด แต่ร่างกาย
484

ของเจ้ายังใช้ได้ ถ้าอีกเดี๋ยวหมดอารมณ์ขึ้นมาจริงๆ ข้าค่อยปิดหน้าเจ้าแค่นั้นก็
เป็นอันหมดปัญหา! เสียอย่างเดียวคือไม่รู้ว่ารสชาติของหญิงตั้งครรภ์มันเป็น
ยังไง!”
เขาพูดพลางเตะประตูให้ปิดลงและก้าวเข้ามาทีละก้าวๆ
เฉินเสียนขมวดคิ้วและจ้องมองหัวหน้าโจรเงียบๆ แววตาเต็มไปด้วยรังสี
อำมหิต
เมื่อเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว อยู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาว่า “การบังคับขู่เข็ญ
เช่นนี้จะมีความหมายอะไร ให้เป็นดั่งนํ้ากับปลา ที่ทั้งเจ้าและข้าต่างเต็มใจกันทั้งคู่
ไม่ดีกว่าหรือ ในเมื่อเจ้าอยากนอนกับข้า ทำไมไม่แก้เชือกให้ข้าล่ะ เราจะได้สนุก
ไปด้วยกัน”
หัวหน้าโจรหรี่ตามองเธอแล้วหัวเราะลั่น “นี่เจ้ายังไม่รู้สถานการณ์อีกรึ ไม่ว่า
ยังไงเจ้าก็เดินลงไปจากภูเขาแห่งนี้ทั้งที่ยังมีชีวิตไม่ได้ ผู้ว่าจ้างอยากให้พวกข้า
ข่มขืนเจ้าก่อนแล้วจึงฆ่าเจ้าทิ้ง จากนั้นก็ผ่าท้องแล้วควักเด็กออกมาซะ ปล่อยให้
เจ้าตายโดยไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ คนผู้นี้คงจะเกลียดเจ้ามาก”
สีหน้าของเฉินเสียนเปลี่ยนไป เธอพูดว่า “ช่างเลวทรามตํ่าช้าสิ้นดี เจ้าไม่กลัว
กรรมตามสนองบ้างรึ”
“กรรมตามสนอง? ฮ่าๆๆ คิดว่ามือของข้าแปดเปื้อนมาแค่ไม่กี่ชีวิตงั้นรึ”
พูดจบเจ้าหัวหน้าก็สาวเท้าเข้ามาเรื่อยๆ
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
485

จนในที่สุดเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าเฉินเสียนราวกับปีศาจร้าย
แขนทั้งสองข้างของเฉินเสียนที่ถูกมัดไว้ข้างหลังแทบจะหมดเรี่ยวแรงลงแล้ว
ขณะที่กำลังตัดเชือกเธอก็ดิ้นรนไปด้วย เธอขบกรามแน่น แววตาเย็นเยียบราวกับ
นํ้าที่อยู่ก้นบึ้งมหาสมุทร
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น เจ้าหัวหน้าก็พลิกฝ่ามือตบหน้าเธอไปสองครั้งก่อนจะ
ตะคอกอย่างหยาบคาย “จะตายห่าอยู่แล้วยังไม่รู้จักขอความเมตตา ยังมีหน้ามา
ทำอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ! ข้าละอยากเห็นจริงๆ ว่าอย่างเจ้าจะยังอวดดีได้
นานสักแค่ไหน”
มีเสียงหวีดหวิวดังขึ้นในหูของเฉินเสียน เจ้าหัวหน้าคว้าผมของเธอด้วยมือ
ข้างหนึ่งแล้วกราชากไปด้านหลัง บังคับให้เธอเงยหน้าที่อัปลักษณ์ขึ้นมา
มันจับเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มปลดกางเกงออกพลางพูดว่า
“ประพฤติตัวกับข้าดีๆ หน่อยละ รอจนเจ้าปรนนิบัติพวกพ้องข้างนอกจนสมใจ
บางทีข้าอาจจะยอมให้เจ้าตายง่ายขึ้นหน่อยก็ได้!”
เขาใจร้อนและงุ่มง่ามอยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะดื่มมากเกินไปจนทำให้
กางเกงที่ใส่รัดแน่นขึ้น ยิ่งเขาพยายามถอดมันก็ยิ่งรัด
เจ้าหัวหน้าด่าทออย่างเกรี้ยวกราดและกำลังคิดจะฉีกกางเกงของตัวเองออก
แต่ในขณะนั้นมือทั้งสองข้างของเฉินเสียนก็คลายออกพอดี
เชือกขาดแล้ว พันธนาการถูกปลดออก และเธอก็รู้สึกถึงอิสระอย่างที่ไม่เคย
รู้สึกมาก่อน
เฉินเสียนเริ่มขยับข้อมือพลางเลิกคิ้วช้าๆ เธอมองเจ้าหัวหน้าที่หยิบหย่งนั่น
ก่อนจะพูดว่า “ร้อนใจอะไรขนาดนั้น ให้ข้าช่วยไหม”
486

เสียงนั้นแผ่วเบาฟังแล้วจั๊กจี้หัวใจ แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงลมเย็นๆ ที่พัดวูบ
เข้ามา
เจ้าหัวหน้าผงะและเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อเห็นเฉินเสียนลุกขึ้น เขา
ตกใจและเอื้อมมือออกไปตามสัญชาตญาณเพื่อรั้งเธอไว้ แต่คิดไม่ถึงว่าทันทีที่ก้าว
เข้าไปเขาจะถูกเธอพลิกฝ่ามือและใช้เชือกป่านรัดแขน เธอพันอยู่อย่างนั้นหลาย
รอบจนในที่สุดก็รัดขึ้นมาจนถึงคอ จากนั้นจึงวนมาผูกติดไว้กับแขนอีกข้างหนึ่ง
เจ้าหัวหน้าดื่มเหล้าไปไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ระมัดระวังตัวเหมือนตอนที่
ไปลักพาตัวเธอมา ยิ่งเมื่อเห็นว่าเฉินเสียนถูกมัดอย่างแน่นหนาเขาก็ยิ่งคิดว่าเธอ
คงไม่มีแรงจะต่อต้าน ดังนั้นจึงไม่ได้เตรียมป้องกันตัวจากเธอเลย
เฉินเสียนแข็งแกร่งและเคลื่อนไหวรวดเร็วจนเหมือนจะเป็นกลไกการป้องกัน
ตัวตามสัญชาตญาณ ราวกับว่าเธอเคยฝึกฝนทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในใจมาแล้วนับครั้ง
ไม่ถ้วน เมื่อถึงเวลาลงมือจริงๆ ทุกอย่างจึงออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ
เฉินเสียนหายใจนิดหน่อยและตรงไปผูกเชือกไว้กับเสาข้างเตียงอย่างแน่น
หนา
ขณะที่หัวหน้าโจรภูเขาคิดจะเอ่ยปากพูด เฉินเสียนก็กระตุกยิ้มอย่างเย็นชา
ทันใดเชือกป่านก็รัดคอแน่นขึ้น เชือกนั้นแทบจะบีบอัดเข้าไปที่คอและมันกดทับ
คอของเขาไว้อย่างรุนแรง
แค่จะหายใจยังหายใจไม่ออก แล้วหัวหน้าโจรภูเขาจะเอาเวลาที่ไหนไปร้อง
ตะโกน แขนของเขาถูกผูกติดไว้กับคออีกครั้งโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้
หน้าอกของเขากระเพื่อมอย่างรุนแรง ใบหน้าแดงกํ่า เส้นเลือดดำปูดโปน
ตั้งแต่คอขึ้นไปจรดใบหน้าจนดูอุบาทว์เหลือทน
487

เฉินเสียนมองดูเขาที่กำลังถลึงตามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ลูกตาสีขาวของ
เขาค่อยๆ กลายเป็นสีเลือด เขาจ้องมองไปที่ขาและพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
เฉินเสียนเข้าไปกระซิบกับเขาว่า “ข้าบอกแล้วไงว่าชีวิตของข้าราคาแพงมาก
แต่เจ้ากลับไม่ใส่ใจ”

488