ข้าคือหงส์พันปี - บทที่175 จนถึงตอนนี้เจ้ายังรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมหรือ

เซียงซั่นเข้ามาในหอหมิงเยว์ ชื่อก็ไม่ได้เปลี่ยนเท่าไหร่ เพียงแค่เปลี่ยนจาก
เซียงซั่นเป็นเซียงเอ๋อร์ พอฟังแล้วดูละมุนน่ารักขึ้นมาหน่อย
เซียงซั่นเงยหน้าขึ้นแล้วตื่นตระหนก มองเห็นอวี้เยี่ยนกับเฉินเสียนชัดเจน
แล้ว สีหน้าซีดเผือด
นางไม่กล้าฝ่าฝืนและต่อต้าน ทำได้เพียงแค่พาทั้งสองคนเดินผ่านห้องโถง
ใหญ่ เข้าไปในเรือนคนใช้ด้านหลัง
หอหมิงเยว์นี้มีสามชั้น พักที่ชั้นหนึ่งเป็นคนที่ลำดับขั้นตํ่าสุด ชั้นสองเป็น
ลำดับขั้นกลาง ชั้นบนสุดคือลำดับขั้นสูงสุด
ลำดับขั้นตํ่าสุดก็ถูกที่สุด เพียงแต่จ่ายเงินได้ ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องปรนนิบัติ
รูปโฉมใบหน้าของเซียงซั่นอยู่ที่นี่นับว่าลำดับขั้นกลางขึ้นไป เพียงแค่นางเพิ่ง
จะถูกขายเข้ามาแล้วนางก็ไม่เชื่อฟัง แม่เล้าในหอนางโลมเลยจำใจให้นางลิ้มลอง
รสชาติของความเก่งกาจนี้ไปเป็นโสเภณีชั้นตํ่าสุด
เพียงแค่ต้องการให้นางลิ้มลองความทุกข์ทรมานนี้ นางถึงจะยอมรับชะตา
ชีวิต
ภายในห้องคนรับใช้จัดตกแต่งอย่างเรียบง่าย เตียงหนึ่งหลังโต๊ะหนึ่งตัว ตั่ง
ไม่กี่ตัว ภายในห้องหอยังเป็นความหอมที่คุณภาพตํ่า ฉุนจมูกอย่างมาก
เซียงซั่นกล่าวว่า “นั่งเถิด ทำให้องค์หญิงลำบากใจจริงๆเพคะ คาดไม่ถึงว่าจะ
มาหาหม่อมฉันในสถานทีเช่นนี้”
1055

อวี้เยี่ยนรู้สึกว่าสิ่งของไม่ว่าสิ่งใดก็ตามในห้องนี้สกปรกเป็นอย่างมาก นางเลย
ปูผ้าเช็ดหน้าที่ตั่ง ถึงได้ให้เฉินเสียนนั่งลง
“เจ้าอยู่ที่นี่ใช้ชีวิตได้สมความปรารถนาหรือไม่?”เฉินเสียนกล่าวถาม
เซียงซั่นฝืนใจยิ้มด้วยความปวดร้าว กล่าวว่า“องค์หญิงถามว่าใช้ชีวิติได้สม
ความปรารถนาหรือเพคะ?องค์หญิงมองไม่เห็นหรือ ยังมีอะไรมาเทียบกับหม่อม
ฉันที่มีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายได้เพคะ? องค์หญิงมาดูจุดจบของหม่อมฉันหรือเพคะ
วันนี้เห็นหม่อมฉันเป็นเช่นนี้แล้ว นับว่ามีความสุขแล้วใช่หรือไม่เพคะ?”
เฉินเสียนกล่าวว่า “ถ้าหากข้าพูดว่าข้ามาเยี่ยมเจ้าด้วยความใจจริง เจ้าต้อง
พูดว่าข้าเสแสร้งทำเป็นเห็นใจเป็นแน่ ก็ถือสะว่าข้ามาหัวเราะเยาะเย้ยเจ้าเถิด ”
เซียงซั่นเทนํ้าชาสองแก้ว แก้วหนึ่งให้ตัวเอง อีกแก้วส่งไปที่ด้านข้างมือเฉิน
เสียน แล้วกล่าวว่า“ในเมื่อองค์หญิงเลือกให้หม่อมฉันปรนนิบัติ หม่อมฉัน
จำเป็นต้องดูแลองค์หญิงดีๆ เชิญองค์หญิงดื่มนํ้าชาเพคะ อย่ารังเกียจชาของที่นี่
เลยนะเพคะ”
เฉินเสียนยกขึ้นมาที่ปากกำลังจะดื่ม แล้ววางลง กล่าวว่า “ไปเปิดม่าน
ด้านหลังออกที ระบายอากาศ กลิ่นหอมนี้ฉุนเสียจริง”
เซียงซั่นจำใจต้องลุกไปเปิดออก
นางหมุนตัวกลับมานั่งลง แล้วกล่าวว่า “ร่างกายขององค์หญิงเป็นหญิง ทำให้
พระองค์ลำบากเพื่อที่จะมาหัวเราะเยาะหม่อมฉัน ยังต้องวิ่งมาที่หอหมิงเยว์นี่ด้วย
”นางดื่มนํ้าชาหนึ่งกลืน แล้วกล่าวซักถามอีกว่า“หลิ่วเหมยอู่ทราบเรื่องเหล่านี้
เป็นเพราะพระองค์พูดใช่หรือไม่เพคะ?”
1056

เฉินเสียนกระตุกริมฝีปากขึ้น “ตอนนี้เพิ่งจะมาซักถามเรื่องเหล่านี้ ยังมี
ความหมายอะไรหรือ”
“ถึงแม้ว่าพระองค์ไม่ยอมรับ หม่อมฉันก็รู้ว่าเป็นพระองค์เพคะ ！”เซียงซั่นก
ล่าว “หม่อมฉันคาดไม่ถึงว่าสุดท้ายในมือของพระองค์ยังมีสิ่งนี้อยู่ สรุปแล้วเป็น
เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กันเพคะ พระองค์รู้ได้อย่างไรเพคะ?”
เฉินเสียนขมวดคิ้ว มองนางแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า“เจ้าคิดว่าต่อหน้าข้าสาบาน
ว่าจะไม่เป็นศัตรูกับข้า ข้าก็สงบจิตสงบใจเชื่อเจ้าอย่างนั้นหรือ ช่วยเจ้า? มีผู้
สาบานว่าถ้าหากทำสิ่งใดแล้วก็จะให้ถูกฟ้าผ่า แต่นี่ไม่มีผู้ที่ถูกฟ้าผ่าเลย สุดท้าย
ตรงกับคำพยากรณ์หรือไม่?”
“ต้องการจะหยุดเจ้า ไม่ใช่ว่าต้องจับหางเจ้าไว้ก่อนหรือ”เฉินเสียนลูบไล้แก้ว
นํ้าชา แกล้งทำเป็นดื่มหนึ่งกลืน
“จิตใจคิดร้ายต่อผู้อื่นมิพึงมี การระวังผู้อื่นมิควรขาด ข้าจับจุดอ่อนนั้นไว้ได้
ถ้าหากเจ้าประพฤติตนเหมาะสมเจียมตัว ข้าก็ไม่ได้คิดที่จะเปิดโปงให้บุคคลอื่นรู้
น่าเสียดายที่ข้าก็คิดไม่ถึง ยังมีวันที่ข้าจะต้องนำมันออกมาใช้”
เซียงซั่นสีหน้าแสดงความเกลียดชัง ถ้าหากไม่ใช่เฉินเสียน นางจะไม่มีจุดจบ
เช่นนี้เลย！
นางกัดฟันกล่าวว่า“หม่อมฉันเพียงแค่ให้ยากับแม่บ้านจ้าวสองขวด แต่ทว่า
พระองค์ต้องการทำร้ายหม่อมฉันเช่นนี้！”
เฉินเสียนหรี่ตามอง กล่าวด้วยนํ้าเสียงเย็นชาว่า“ทำร้ายเจ้าเช่นนี้? ตอนนี้เจ้า
เป็นเช่นนี้ เทียบกับทุบตีจนแหลกละเอียดให้หมากินยังดีกว่าเลย ข้าออมมือให้
แล้วไม่ใช่หรือ”
1057

เซียงซั่นวู่วามมาก ลุกขึ้นตบโต๊ะกล่าวด้วยความโมโหว่า“พระองค์ออมมือ
หรือ?พระองค์รู้หรือไม่ว่าตอนนี้หม่อมฉันใช้ชีวิตอย่างไรเพคะ?”
พูดอยู่นางก็ดึงแขนเสื้อตัวเองขึ้น ฉีกดึงแขนเสื้อทึ้ง กล่าวแฝงไปด้วยความ
เจ็บปวดและเกลียดชังว่า“พระองค์ดู พระองค์ดู！อยู่ที่นี่ไม่มีผู้ใดที่ไม่กล้ากลั่น
แกล้งหม่อมฉัน！ผู้ดูแลสั่งให้หม่อมฉันรับแขก ถ้าหากว่าหม่อมฉันไม่ทำ ผู้คุมของ
หอหมิงเยว์ทั้งหมดก็จะพุ่งเข้ามากลั่นแกล้งหม่อมฉัน……จนถึงตอนที่หม่อมฉัน
ยินยอมทำถึงได้หยุด……..”
เซียงซั่นนํ้าตาไหลริน สั่นสะท้านแล้วกล่าวว่า “พวกเขาไม่มีทางสนใจว่า
ร่างกายหม่อมฉันจะมีบาดแผลหรือไม่ เพียงแค่มีแขกมา หม่อมฉันก็จำเป็นต้องรับ
ไม่ว่าจะมากันกี่คน……”
สาวงามที่มีลำดับขั้นตํ่าสุดอยู่ที่นี่ไม่มีสิทธิจะพูดแม้แต่น้อยเลย
เฉินเสียนเพิ่งจะรู้ เพียงแค่เป็นเวลาทำงานค้าขาย ไม่ว่าจะมีกี่คนนำเงินมา
เลือกใช้บริการเซียงซั่น ไม่ว่าจะเป็นเวลาเดียวกันหรือไม่ เซียงซั่นก็จำเป็นต้องรับ
ไม่สามารถที่จะกล่าวปฏิเสธผู้ที่มาได้
คำพูดของเซียงซั่นทำให้เฉินเสียนขมวดคิ้วขึ้น อวี้เยี่ยนฟังพักหนึ่งรู้สึกรับ
ไม่ได้ พยายามอดกลั้นความอยากจะอาเจียน
เซียงซั่นจ้องเขม็งใส่เฉินเสียนด้วยความเกลียดชังแล้วกล่าวว่า“พระองค์เคย
พูดว่าจะปกป้องหม่อมฉัน พระองค์จะช่วยหม่อมฉัน วันนั้นทำไมพระองค์ไม่
ปรากฏตัวเล่าเพคะ ！พระองค์เป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลัง พระองค์นั่นแหละที่เป็นคนที่
โหดเหี้ยมอำมหิตที่สุด！”
อวี้เยี่ยวกล่าวขึ้นด้วยความโมโหว่า“เซียงซั่น ปากเจ้าพูดให้มันดีหน่อยนะ！”
1058

เฉินเสียนไม่โกรธ กล่าวขึ้นว่า“เซียงซั่น เจ้าคิดให้แจ่มแจ้ง คำพูดที่ไม่น่าฟัง
ข้าพูดไปหมดแล้ว เป็นเจ้าที่จิตใจไม่ดีผิดทำนองคลองธรรมในอดีต ข้าทำให้เจ้า
สูงขึ้นได้ ข้าก็สามารถที่จะทำให้เจ้าล้มลงได้เช่นกัน”
เซียงซั่นหัวเราะเสียงดัง กล่าวขึ้นว่า“อย่างมากหม่อมฉันก็เป็นแค่หมากตัว
หนึ่งของพระองค์！เอามาเป็นหมากตัวหนึ่งที่เอาไว้จัดการกับหลิ่วเหมยอู่！”
เฉินเสียนสีหน้าไร้ความรู้สึก กล่าวถามว่า“เช่นนั้นหลังจากที่เจ้าได้เป็นภรรยา
คนที่สามแล้ว ข้าเคยยุยงหลอกใช้ให้เจ้าไปทำหรือไม่? เจ้าอยากมีชีวิตเช่นไร
อยากได้สิ่งใด ทั้งหมดต้องพึ่งแผนการของเจ้าเองไปแย่งชิงมานะ เรื่องเดียวที่ข้า
ให้เจ้าทำ นั่นคือการเป็นภรรยาคนที่สาม หลังจากเป็นภรรยาคนที่สามอย่างสงบ
เสงี่ยมแล้ว ถ้าหากไม่ใช่ว่าเจ้าทั้งสองฝ่ายทำให้มันวุ่นวาย วันนี้ข้ากับเจ้าก็ยังคง
จะไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันและใช้ชีวิตของแต่ละคนต่อไปนะ แต่ว่าเจ้าไม่
ยินยอมไม่ใช่หรือ สุดท้ายยังดึงข้าเข้าไปเกี่ยว “เฉินเสียนนํ้าเสียงเยือกเย็น “ถึง
วันนี้ เจ้ากลับยังโทษข้า?”
เซียงซั่นกัดฟันกรอดกล่าวขึ้นว่า“พระองค์กล่าวว่าหม่อมฉันดึพระองค์เข้าไป
แต่นั่นไม่ใช่ว่าหม่อมฉันคิดไว้เพื่อพระองค์หรือ！เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าพระองค์ร้องไห้
ตะโกนขอร้องให้ท่านแม่ทัพโปรดปรานหรือ ตอนนี้เป็นอะไรเพคะ ข้าเปลือง
แรงกายแรงใจนำเขามา พอเข้าใกล้แล้วแต่ทว่าพระองค์นั้นไม่ต้องการ！”
เฉินเสียนกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า“แม่ทัพฉินนอนกับหญิงอื่นแล้ว ไม่สะอาด
ข้าจะเอามาทำสิ่งใดกันเล่า? เจ้าพูดกับจิตใจที่รู้จักบาปบุญคุณโทษของเจ้าสิ เจ้า
คิดเพื่อข้าจริงนะหรือ?”
เธอลุกขึ้นช้าๆ สบตากับเซียงซั่นแล้วกล่าวว่า“เจ้าคิดเพื่อข้าจริง ไม่มีทางดูไม่
ออก ข้าแค่มองฉินหรูเหลียงก็จะอาเจียนออกมาแล้ว ตอนนี้เจ้าพูดคำเหล่านี้
ออกมา ก็ทำให้คนรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา”
1059

“พระองค์อยากจะอาเจียน แต่หม่อมฉันนั้นรับไม่ได้แล้ว！”เซียงซั่นทั้ง
เกลียดทั้งเจ็บปวด
“หม่อมฉันรักท่านแม่ทัพ แต่ท่านแม่ทัพล่ะ ท่านแม่ทัพเห็นหม่อมฉันเป็น
เครื่องระบายอารมณ์！ท่านแม่ทัพคิดถึงพระองค์ทุกวันคืน ทุกคืนก็มาทรมาน
หม่อมฉัน หม่อมฉันควรจะทำเช่นไรเพคะ? หรือว่าหม่อมฉันต้องนั่งรอความตาย
ทุกๆชาติก็ถูกเขาทรมานตายเช่นนั้นหรือ?！ พระองค์เคยคิดหรือไม่ หม่อมฉัน
ประสบทุกข์ทรมานทุกสิ่งอย่างนี้ เป็นเพราะพระองค์ก่อให้มันเกิด！หม่อมฉัน
อยากเกลียดพระองค์ แต่หม่อมฉันก็ไม่กล้าเกลียด หม่อมฉันควรจะทำเช่นไรเพ
คะ? องค์หญิง หม่อมฉันก็จนตรอกแล้วเพคะ”
เฉินเสียนฟังอย่างเงียบๆ แล้วกล่าวขึ้นว่า“เพราะฉะนั้นเจ้าเลยยังคงรู้สึกว่า
ตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรมใช่หรือไม่ เห็นชัดว่ามีเส้นทางมากมายให้เดิน แต่
เจ้าจงใจเลือกเส้นทางที่ไม่ควรที่สุดลำบากที่สุดแล้วก็โง่เขลาที่สุด เพราะเจ้ารู้สึก
ว่า เส้นทางนั้นถึงแม้จะสูงและชันเสี่ยงอันตรายสักหน่อยหนึ่ง แต่มันเป็นการยิง
ปืนนัดเดียวได้นกสองตัว สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงความเจ็บปวดทรมานของเจ้า
และยังสามารถทำให้คู่อริหัวแตกเลือดไหลออกมาได้ ”

1060