ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1008 สายลมพัดมา เมฆลอย

บทที่ 1008 สายลมพัดมา เมฆลอย

ดวงตากลมโตของเหมาเหม่าเบิกกว้าง เปลวไฟสีม่วงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และร่างของพี่ใหญ่ราชาหมาป่าในสระปีศาจสวรรค์ก็หายไปแล้ว

ราวกับว่าเสียงระเบิดของน้ำในสระเมื่อครู่ทำให้เขาสลายไปทั้งร่างและวิญญาณ

เหมาเหม่าตกตะลึงงัน ทรุดลงกับพื้น จบแล้ว เหมือนพี่ใหญ่ขององค์ราชาจะล้มเหลวจนร่างสลายหายไปแล้ว

แม่ทัพเสือพุ่งตัวไปยังสระปีศาจสวรรค์ มองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบร่องรอยของจ้าวอู่หยาง

แม่ทัพหมีก็ตกใจกลัว กวาดตามองไปด้านล่าง

“ขอบคุณที่คอยปกป้อง”

เสียงอ่อนโยนดังขึ้นข้างหูของแม่ทัพหมี มันรีบหันมอตามทิศทางของเสียง แต่กลับไม่เห็นใครเลย

อึดใจต่อมาเห็นกองเพลิงสีม่วงแดงปรากฏ ปลวไฟงดงาม แล้วในพริบตาก็รวมตัวกันเป็นร่างของจ้าวอู่หยาง

แม่ทัพหมีถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ส่วนแม่ทัพเสือที่อยู่ด้านล่างก็ถอนหายใจยาว โชคดีที่จ้าวอู่หยางปลอดภัยดี

หากจ้าวอู่หยางล้มเหลวในการข้ามผ่านขั้น แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับพวกมัน แต่พวกมันที่ได้รับคำสั่งให้คุ้มครองจ้าวอู่หยางก็ยากที่จะปฏิเสธความรับผิดชอบ

แม่ทัพเสือกับแม่ทัพหมีมองไปที่จ้าวอู่หยางด้วยความตกใจ

พลังลมปราณของจ้าวอู่หยางตอนนี้เป็นพลังลมปราณของขั้นจักรพรรดิ พลังวิญญาณลุกโชนแรงกล้า บริสุทธิ์และแฝงไปด้วยพลังกดดัน

สิ่งนี้ทำให้จิตใจของพวกมันสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว การข้ามผ่านจากขั้นก้าวสูจักรพรรดิสู่ขั้นจักรพรรดิ พวกมันต้องใช้เวลาสองถึงสามวันเต็มในการบำเพ็ญเพียรอย่างสงบจึงสำเร็จ

แต่จ้าวอู่หยางใช้เวลาเท่าใด?

ตั้งแต่พวกมันสัมผัสพลังได้จนจ้าวอู่เจียงก้าวข้ามสำเร็จยังไม่ทันจะผ่านไปสักถ้วยชาก็ทำได้แล้ว?

ต้องมีรากฐานในขั้นก้าวสู่จักรพรรดิแข็งแกร่งเพียงใด?

แม่ทัพหมีจ้องมองจ้าวอู่หยางตรงหน้าไม่วางตา ดวงตาเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความตะลึง ตอนนี้จ้าวอู่หยางเหมือนจะไม่มีอะไรแตกต่างจากก่อนหน้า แต่สัญชาตญาณของมันกลับบอกว่า จ้าวอู่หยางตอนนี้อันตรายเหลือเกิน

ไม่ใช่ว่าจ้าวอู่หยางกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่เป็นจ้าวอู่หยางที่สามารถก่อให้เกิดอันตรายต่อมันได้

สัญชาตญาณเช่นนี้ทำให้มันสั่นสะท้าน

ผู้ฝึกตนมนุษย์ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิ และยังไม่ผ่านการทดสอบของขั้นจักรพรรดิ จะเป็นภัยคุกคามต่อมันได้อย่างไร?

ร่างจริงของมันเป็นถึงขั้นจักรพรรดิระดับสอง สามารถต่อกรกับผู้ฝึกตนมนุษย์ส่วนใหญ่ที่ใกล้บรรลุขั้นจักรพรรดิระดับสี่ได้จ้าวอู่เจียงสงบราวกับเมฆและสายลม เขารู้สึกว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในสภาวะที่แข็งแกร่งที่สุด รู้สึกดี แต่ก็ไม่ได้ดีเสียทีเดียว

เพราะหมายความว่า เปลวไฟแห่งจิตวิญญาณของเขากำลังลุกไหม้อย่างควบคุมไม่ได้อยู่ตลอดเวลา

แม้จะแข็งแกร่งทุกขณะ แต่เมื่อถึงวันที่ไฟมอดดับก็จะเป็นอันตราย

นี่คือเหตุผลที่ในสายตาของผู้คนมากมาย การก้าวเข้าสู่ระดับขั้นจักรพรรดิเท่ากับการก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญที่ไม่มีวันหวนกลับ

แม่ทัพหมีพลันตื่นตัวขึ้นมา รีบคำนับอย่างสุภาพต่อจ้าวอู่หยาง “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ท่าน…พี่ใหญ่จ้าวไม่ต้องเกรงใจ”

“ท่านราชาใหญ่!” พี่ชายของราชา สำหรับลิงหินก็คือราชาใหญ่ พอเห็นจ้าวอู่หยางปรากฏตัว มันดีใจมาก ด้วยสามารถกลับไปรายงานได้แล้ว

มันแหงนหน้าร้องตะโกน

จ้าวอู่หยางกับแม่ทัพหมีลอยลงมาจากกลางอากาศ สู่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ แม่ทัพเสือเข้ามาหา แประสานมือแสดงความยินดี

ลิงหินรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดทางฝั่งราชาหมาป่า เรื่องที่ราชาเสือลมดำจากเขาชิวหลัวและเหล่าองครักษ์เสือใต้การนำของราชาเสือลมดำต้องการประลองฝีมือกับยอดฝีมือแห่งเขาซยง

ตอนนี้ยอดฝีมือจากเขาซยงหลายคน บางส่วนเฝ้ารักษาการณ์อยู่อีกด้านหนึ่งของเทือกเขาซยง ห่างไกลจากยอดเขาหลัก

บ้างก็ออกลาดตระเวนยังไม่กลับ

บ้างก็เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิ พลังยังไม่แข็งแกร่งนัก

แต่ราชาหมาป่าอยากจะเอาชนะ เลยให้มันมาดูที่นี่ แม่ทัพเสือได้ยินว่าราชาเสือลมดำส่งคนมาขอประลองฝีมือก็แค่นเสียงเย็นชา แล้วคำนับไปทางจ้าวอู่เจียงและแม่ทัพหมี

“พี่ชายจ้าว หมีรอง ข้าขอไปก่อนแล้ว!”

มันมีความบาดหมางกับราชาเสือลมดำ สถานการณ์เช่นนี้ที่เหมือนการประลอง แท้จริงคือการต่อสู้ มันต้องไปดูให้เห็นกับตาแน่นอน

“จ้าวอู่เจียงยิ้มบาง ๆ “ไปด้วยกันเถิด”

แม่ทัพหมีเอ่ยเสียงทุ้ม “อย่าเร่งรีบเกินไป”

จ้าวอู่หยางเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิ เขาอยากลองทดสอบว่าตอนนี้ตนเองมีพลังอยู่ในระดับใด

เยว่ปู้ฟานอยู่ขั้นจักรพรรดิ ระดับสี่

เขาอยากคำนวณระยะห่าง และอยากรู้ว่าอีกแค่ไหนตนเองจึงจะไปปะทะกับเยว่ปู้ฟานได้

มีบางเรื่องที่เขาต้องจัดการทีละอย่างหลังจากก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิ