ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1105 ปัญหาไข่มุก

บทที่ 1105 ปัญหาไข่มุก

“หลังจากเลิกประชุมราชการเช้า รัชทายาทจะอ้างเรื่องแสดงความยินดีที่เจ้าได้รับการเพิ่มไข่มุ จัดงานเลี้ยงที่วังบูรพาเป็นพิเศษ และเชิญเจ้าไปร่วมงาน ห้ามไปเด็ดขาด!”

หลังจากจีปอทงส่งเสียงบอกก็หันหลังเดินจากไป มุ่งหน้าหายไปกับหมอกยามเช้าบนถนนในพระราชวัง

จ้าวอู่เจียงความคิดพลุ่งพล่าน ตามเนื้อหาที่เปิดเผยบนลูกแก้วแสงที่จางซวีคุนมอบให้ เหมือนว่าองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองจะมีความร่วมมือบางอย่าง น่าจะเป็นพวกเดียวกัน องค์ชายรองจะช่วยเหลือองค์ชายใหญ่ให้นั่งมั่นคงในตำแหน่งรัชทายาท

แต่วันนี้หลังจากที่ลองหยั่งเชิง พบว่าความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองเหมือนจะมีช่องโหว่ องค์ชายรองไม่ได้ทุ่มเทช่วยเหลือองค์ชายใหญ่สุดหัวใจ จิตใจของมนุษย์โลภมาก รัชทายาทหมายปองบัลลังก์เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

แต่จ้าวอู่เจียงกลับรู้สึกว่า เรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เห็นภายนอก

จะต้องมีความลับที่ลึกซึ้งกว่าแน่นอน

เช่นคำเตือนของมารดาจีปอฉางเกี่ยวกับร่างอมตะและพิธีบูชาบรรพบุรุษที่จะมีขึ้นในอีกแปดวัน

เหมือนว่าราชวงศ์ต้าโจวอันยิ่งใหญ่จะซ่อนภัยอันตรายและกลอุบายไว้ทุกหนแห่ง ไม่ได้สงบราบรื่นอย่างที่เห็นจากภายนอกเลย

ยามเช้าตรู่

จ้าวอู่เจียงได้พบกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบันของราชวงศ์เซียนต้าโจวเป็นครั้งแรก ฮ่องเต้นามว่า จีทัง

แม้เพิ่งพบกันครั้งแรก เพียงแค่มองหน้าตาภายนอก เขาก็สามารถมองออกได้ว่าจีทังเป็นฮ่องเต้ที่ไม่ง่ายที่จะเข้าหา

จีทังมีใบหน้าที่อ่อนโยนและเป็นมิตร กระทั่งมีกลิ่นอายของความสุภาพนุ่มนวลแบบบัณฑิต แต่สำหรับจ้าวอู่เจียงที่ผ่านการพบเจอผู้คนมามากมายและเคยเห็นโลกพังทลาย เขาสามารถมองเห็นความดื้อรั้นในดวงตาของจีทังได้

ความมุ่งมั่น! มีเป้าหมายชัดเจนในใจที่ต้องการได้มาซึ่งบุคคลหรือสิ่งของ แต่ยังไม่สามารถได้มาในขณะนี้

ความดื้อรั้น! เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ไม่เลือกวิธีการ ไม่คำนึงถึงราคา

คนเช่นนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูง เป็นผู้ที่มีความลึกลับและน่ากลัวอย่างยิ่ง

ในฐานะฮ่องเต้แห่งราชวงศ์โจว ครอบครองหมื่นเทือกเขาเจียงซาน มีผู้แข็งแกร่งมากมายใต้บังคับบัญชา ยังมีสิ่งใดที่ต้องการอีกเล่า?

บัลลังก์ที่มั่นคงตลอดกาล? ชีวิตยืนยาว? ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า สายตาของจ้าวอู่เจียงไม่ได้ผิดพลาดแต่อย่างใด

เขาได้รับการแต่งตั้ง เนื่องจากมีผลงานที่เป็นประโยชน์ต่อราชวงศ์ต้าโจวจึงได้รับรางวัลตอบแทน โดยได้รับการเลื่อนขั้น เพิ่มไข่มุกราชวงศ์

ไม่ใช่แค่หนึ่งเม็ดตามที่ขุนนางหลายคนคาดเดา และไม่ใช่สองเม็ดซึ่งเป็นขีดจำกัดสูงสุด แต่เป็นสามเม็ด

หนึ่งเม็ดคือสิ่งที่สมควรได้รับในฐานะองค์ชายสี่ สองเม็ดคือความโปรดปราน แต่สามเม็ดเต็มไปด้วยกลยุทธ์ของฮ่องเต้

เพียงแค่ไปยังดินแดนลับเต๋อเหลียนครั้งเดียว ทำภารกิจที่ราชครูวางแผนไว้สำหรับราชวงศ์เซียนต้าโจว ก็ได้รับการเพิ่มไข่มุกราชวงศ์ถึงสามเม็ด ทั้งที่มีอยู่แล้วสามเม็ ในสถานการณ์ที่รัชทายาทอยู่ในราชสำนัก องค์ชายรองมีหกไข่มุก และองค์ชายสามมีสามไข่มุก องค์ชายสี่กลับก้าวข้ามองค์ชายรอง กลายเป็นองค์ชายหกขั้น อีกก้าวเดียวก็จะเป็นองค์ชายเจ็ดขั้นซึ่งไม่สามารถก้าวไปได้อีก

เป็นการตบหน้ารัชทายาทและองค์ชายห้าัข้นอย่างโจ่งแจ้งกลางราชสำนัก!

และผลของการตบหน้าคือการที่เหล่าองค์ชายจะต้องต่อสู้กันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และจะยิ่งทวีความดุเดือด

รัชทายาทจะเป็นศัตรูกับองค์ชายสี่ผู้ซึ่งค่อย ๆ เข้าใกล้และเหมือนจะแย่งชิงตำแหน่งไป

ภายในราชสำนักวันนี้จึงเกิดภาพประหลาดขึ้น องค์ชายสี่ได้เลื่อนขั้นเป็นองค์ชายขั้นหก มีเพียงขุนนางส่วนน้อยที่ยิ้มแย้มแสดงความยินดี ส่วนขุนนางคนอื่น ๆ แม้จะเหมือนยินดี แต่รอยยิ้มกลับฝืดเคือง

เหล่าองค์ชาย ส่วนใหญ่มีสีหน้าไม่สู้ดี โดยเฉพาะองค์ชายรองจีปอทงที่มีสีหน้าเลวร้ายยิ่งกว่าใคร หน้าตาหม่นหมองยิ่ง

มีเพียงสององค์ชายที่ยิ้มอ่อนโยนเหมือนจะไม่มีอารมณ์ปั่นป่วนแต่อย่างใด

อีกทั้งทั้งสององค์ชายยังเป็นหนึ่งในผุ้ที่โดดเด่นที่สุดของราชวงศ์ต้าโจวในอนาคต

รัชทายาทจีปออิง และองค์ชายหกไข่มุกจีปอฉาง

รุ่งอรุณผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากการประชุมสิ้นสุด เหล่าขุนนางกลับคึกคักกว่าตอนอยู่ในท้องพระโรง ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้กันอย่างออกรส

องค์รัชทายาทปออิงผู้งดงามดุจหยก มีบุคลิกสง่างาม เสด็จมาข้างกายจ้าวอู่เจียง แล้วตรัสอย่างอ่อนโยนว่า

“ปอฉาง ยินดีกับเจ้าด้วย ยามเซินพี่ชายจะรอเจ้าอยู่ที่ตำหนักบูรพา อย่าลืมมาร่วมงานเลี้ยงเล่า” เ

ขาตบบ่าขององค์ชายจีปอฉางเบา ๆ ยิ้มจาง ๆ ก่อนจากไป

จ้าวอู่เจียงไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

จีปออิงไม่ได้พูดอะไรมาก ไม่เหมือนกำลังเชิญชวน แต่เหมือนกำลังแจ้งให้ทราบมากกว่า

จ้าวอู่เจียงนึกถึงคำเตือนขององค์ชายรองที่บอกไว้ แต่เขาไม่ได้สนใจ

ไม่ว่าจะเป็นแผนการลับหรือแผนการเปิดเผย พูดตรง ๆ หรือพูดอ้อม ๆ ล้วนไม่สำคัญ ต้องได้สัมผัสด้วยตนเองจึงจะเข้าใจได้

ภายในท้องพระโรงค่อย ๆ มีคนน้อยลง องค์ชายรองจีปอทงสีหน้าแปรปรวน บิดเบี้ยวไปบ้าง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต

แต่เขาไม่ได้มองไปทางรัชทายาท และไม่ได้มองไปทางองค์ชายสี่ แต่กลับมองไปยังแผ่นหลังของฮ่องเต้ที่กำลังจากไป