ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 117 บุรุษไร้หน้า มือกระบี่อันดับหนึ่งแห่งยุทธจักร

บทที่ 117 บุรุษไร้หน้า มือกระบี่อันดับหนึ่งแห่งยุทธจักร

หลี่หยวนเจิ่งปรากฏตัวขึ้น เจียงเมิ่งลี่ตะโกนสวนกลับไปทันที “ศิษย์พี่อย่าเข้ามา!”

หลี่หยวนเจิ่งชะงักด้วยความพิศวง

จ้าวอู่เจียงหันกลับไปมองที่หน้าอกเปลือยเปล่าของเจียงเมิ่งลี่ เขาโรยผงทองคำลงไปบนบาดแผลและเริ่มต้นนวดคลึงอีกครั้ง

“นางได้รับบาดเจ็บขอรับ”

หลี่หยวนเจิ่งกะพริบตาปริบ ๆ แม้ว่าสายตาของเขาจะถูกบดบังโดยจ้าวอู่เจียง แต่ชายหนุ่มก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบหันหลังกลับไป

“ต้องขอบคุณน้องจ้าวมาก ที่ช่วยรักษาศิษย์น้องหญิงของข้า”

จ้าวอู่เจียงระบายยิ้มเล็กน้อยออกมา พร้อมกับส่ายศีรษะ

“ศิษย์พี่ พวกท่านรู้จักกันหรือ?” เจียงเมิ่งลี่เบิกตากว้าง แววตาเป็นประกายสั่นไหว

“ย่อมรู้จัก” หลี่หยวนเจิ่งตอบกลับทันที

“คุณชายท่านนี้เป็นผู้มีพระคุณที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟังอย่างไรเล่า และจวนหลังนี้ก็เป็นจวนของเขาด้วย”

“แต่ท่านบอกว่า…”

เจียงเมิ่งลี่เกิดความสับสนขึ้นมาในทันใด นางไม่คิดเลยว่าจ้าวอู่เจียงจะเป็นเจ้าของจวนใหญ่หลังนี้จริง ๆ เมื่อสักครู่ นางยังเหยียดหยามเขาอยู่เลย ทำให้บัดนี้ เมื่อเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของคนตรงหน้าอีกครั้ง เจียงเมิ่งลี่ก็รู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียเดี๋ยวนี้

“น้องจ้าวเป็นบุรุษที่เที่ยงธรรมและใจดีมากทั้งยังมีทักษะทางการแพทย์เป็นเลิศ เมื่อเจ้าได้รับการรักษาจากเขา เจ้าจะต้องหายดีอย่างแน่นอน” หลี่หยวนเจิ่งพูดด้วยความตื่นเต้น

“และน้องจ้าวก็ยังเป็นหมอผู้รักษาฮ่องเต้อีกด้วย”

เจียงเมิ่งลี่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาด้วยความลังเล แต่นั่นก็เป็นจังหวะเดียวกับที่จ้าวอู่เจียงใส่ยารักษาแผลให้นางเสร็จเรียบร้อยพอดี เขาสวมใส่เสื้อชั้นในกลับคืนให้ดังเดิม และพูดด้วยความเยือกเย็นว่า

“ท่านพี่หลี่ ท่านช่วยไปหยิบเสื้อผ้าที่ห้องของข้ามาให้ทีเถิด”

“อ้อ ไปเดี๋ยวนี้” หลี่หยวนเจิ่งรับคำด้วยความกระตือรือร้น คิดว่าจ้าวอู่เจียงรักษาบาดแผลเสร็จสิ้นแล้ว จึงเร่งรีบเดินตรงไปยังห้องของจ้าวอู่เจียง ซึ่งเป็นที่เก็บเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายซื้อหามาเป็นจำนวนมาก

หลังจากหลี่หยวนเจิ่งเดินออกไปจากห้องแล้ว เจียงเมิ่งลี่ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น นางเอนหลังพิงหมอนอิง ดวงตางดงามคู่นั้นปรากฏประกายสั่นไหว และพูดออกมาเสียงแผ่ว

“ข้าขอโทษ…”

“หืม?” จ้าวอู่เจียงหยุดชะงักด้วยความพิศวง ไม่ทันได้ยินว่านางกล่าวอะไรออกมา

เจียงเมิ่งลี่สูดหายใจเข้าลึก บอกตนเองให้ใจเย็นลงหน่อย เนื่องจากนางเป็นฝ่ายเข้าใจชายหนุ่มตรงหน้าผิดไปตั้งแต่แรก นางก็สมควรต้องยอมรับผิด เมื่อคิดเช่นนั้น นางจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังมากขึ้นกว่าเดิม

“ข้าขอโทษ!”

จ้าวอู่เจียงผายมือออกกว้าง ส่งยิ้มอย่างอบอุ่นให้แก่เจียงเมิ่งลี่

“บอกข้ามาเถอะว่าเจ้าได้พบอะไรมาบ้าง ใครเป็นศัตรูของเจ้า? ใช่บุรุษไร้หน้าหรือไม่?”

“เจ้ารู้จักบุรุษไร้หน้าด้วยหรือ?” เจียงเมิ่งลี่ตกตะลึง แต่ก็นึกออกได้อย่างรวดเร็วว่าข้อมูลเหล่านี้ จ้าวอู่เจียงคงรับทราบมาจากศิษย์พี่ของนางเป็นแน่

ชายหนุ่มพยักหน้า

“ใช่แล้ว เป็นบุรุษไร้หน้าจริง ๆ มันมาซ่อนตัวอยู่ใกล้กับเขตเจียงตู่ ข้าติดตามมันไปตลอดทาง” สองแก้มที่ขาวซีดของหญิงสาวเริ่มกลับมามีสีเลือดสูบฉีดอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าอาการบาดเจ็บของนางทุเลาลงอย่างรวดเร็ว

ขณะนั้นเองหลี่หยวนเจิ่งก็นำเสื้อผ้ากลับมาส่งมอบให้แก่จ้าวอู่เจียงพอดี

จ้าวอู่เจียงนำเสื้อผ้าเหล่านั้นมอบให้เจียงเมิ่งลี่ หญิงสาวยกมือขึ้นรับไว้ด้วยความอ่อนแรง นางจ้องมองหลี่หยวนเจิ่งอย่างขอความช่วยเหลือ แต่ศิษย์พี่ของนางกลับกำลังมองไปทางจ้าวอู่เจียงด้วยสายตาเคารพเทิดทูนเสียเหลือเกิน

หลี่หยวนเจิ่งหันกลับมามองหน้าเจียงเมิ่งลี่ด้วยความไม่พอใจ พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“แม้ว่านี่จะเป็นเสื้อผ้าของบุรุษ แต่น้องจ้าวก็เป็นบุรุษที่หล่อเหลาและมีรสนิยมดี เสื้อผ้าที่เขาเลือกซื้อย่อมเหมาะสมสำหรับเรือนร่างที่งดงาม เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือศิษย์น้อง? น้องจ้าวเป็นบุรุษที่รักในความเที่ยงธรรม เขาไม่เคยเลี้ยงดูนางคณิกาแม้แต่คนเดียว แล้วเขาจะหาเสื้อผ้าสตรีจากที่ใดมาให้เจ้าสวมใส่กันเล่า?”

เจียงเมิ่งลี่ถึงกับตกตะลึงไปทันที สีหน้าปรากฏความเสียใจยิ่ง มือและเท้าของนางเจ็บปวดจนขยับไม่ได้ นางแค่อยากให้ศิษย์พี่เข้ามาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเข้าใจผิดไปไกลถึงขนาดนั้น

จ้าวอู่เจียงยกนิ้วโป้งชมเชยให้แก่หลี่หยวนเจิ่ง และกระซิบข้างหู “สมแล้วที่ท่านเป็นพี่ชายร่วมสาบานของข้า”

“ถ้าไม่อยากจับไข้ เจ้าก็จงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เถอะ” จ้าวอู่เจียงพูดพร้อมกับแย้มยิ้มน้อย ๆ ชุดใหม่ที่เขากล่าวถึงก็คือเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ที่ส่งมอบให้นางไปนั่นเอง

“เจ้าติดตามเขาไปตลอดทาง แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?”

เมื่อหลี่หยวนเจิ่งเห็นว่าศิษย์น้องหญิงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยการช่วยเหลือจากจ้าวอู่เจียง เขาจึงรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น และในเวลาเดียวกันนี้ ก็กางหูรอฟังคำตอบจากเจียงเมิ่งลี่เช่นเดียวกัน

“ข้าค้นพบเบาะแสสำคัญที่อาจจะนำไปถึงการเปิดเผยตัวจริงของบุรุษไร้หน้า” เจียงเมิ่งลี่ใบหน้าแดงระเรื่อ พยายามรักษาความสงบเยือกเย็นเอาไว้ ในขณะนี้ จ้าวอู่เจียงกำลังช่วยถอดเสื้อคลุมที่เปื้อนเลือดของนางออก

“ข้าพบว่าเขาติดต่อกับคนของสำนักมังกรเงินเป็นจำนวนมาก และคนของสำนักมังกรเงินก็ให้ความเคารพเขาเป็นอย่างยิ่ง”

สำนักมังกรเงินอีกแล้ว… จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงเล็กน้อย หลี่หยวนเจิ่งก็ขมวดคิ้วเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ขัดจังหวะการพูดของเจียงเมิ่งลี่ นางจึงบอกเล่าเหตุการณ์ต่อไป

“การค้นพบครั้งนี้ทำให้ข้าสะท้านใจยิ่งนัก บุรุษไร้หน้าผู้เป็นมือกระบี่อันดับหนึ่งแห่งยุทธจักร มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นสมาชิกของสำนักมังกรเงิน และถ้าเรื่องนี้ได้รับการเปิดเผยออกไป ก็ย่อมจะต้องเกิดความโกลาหลขึ้นอย่างแน่นอน…” อาภรณ์สีขาวเปื้อนเลือดของเจียงเมิ่งลี่ถูกถอดออกไปแล้ว นางทั้งรู้สึกเศร้าและรู้สึกอึดอัดใจในเวลาเดียวกัน

บุรุษแปลกหน้าผู้นี้ยังคงทำให้เจียงเมิ่งลี่ต้องระมัดระวังตัว แม้ว่าเขาจะมีความอ่อนโยนและนุ่มนวล จนพลอยทำให้หัวใจของนางสั่นไหวก็ตาม

ในไม่ช้าเสื้อคลุมสีดำตัวใหม่ก็ห่อหุ้มร่างกายของเจียงเมิ่งลี่เอาไว้หลวม ๆ

เมื่อหญิงสาวรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยที่แท้จริง นางก็ทั้งโกรธแค้นและเขินอายจ้าวอู่เจียงในเวลาเดียวกัน นางโกรธที่เขาจ้องมองสิ่งที่ไม่สมควรมอง แม้นางจะรู้ดีว่าเขากำลังรักษาบาดแผลอยู่ก็ตาม

เจียงเมิ่งลี่พูดด้วยเสียงเย็นชาอย่างมาก

“ในตอนที่ข้ากำลังตกตะลึงอยู่นั่นเอง บุรุษไร้หน้าก็สัมผัสได้ถึงพลังลมปราณของข้า มันชักกระบี่ออกมาแล้วก็โจมตีใส่ข้าทันที ข้าไม่สามารถต้านทานมันได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว! แต่โชคดีที่ข้าเก่งกาจในเรื่องของวิชาตัวเบา และบุรุษไร้หน้าก็ดูแคลนข้าอยู่ไม่น้อย มันจึงไม่ได้ไล่ตามข้ามาด้วยตัวเอง เพียงส่งคนของสำนักมังกรเงินไล่ตามข้ามาเท่านั้น ข้าจึงหลบหนีเข้ามาในเขตเจียงตู่ได้ แต่น่าแปลกเหลือเกิน พอคนของสำนักมังกรเงินเห็นว่าข้าหลบหนีเข้ามาในเขตเจียงตู่ พวกมันก็หยุดการไล่ล่าทันที ดังนั้น ข้าจึงเดินทางมายังตำแหน่งที่ศิษย์พี่เคยบอกข้าไว้ และข้าก็มาถึงจวนที่พักหลังนี้ในที่สุด…”

บุรุษไร้หน้าเพียงฟันกระบี่ใส่เจียงเมิ่งลี่กระบวนท่าเดียวเท่านั้น ทั้งยังไม่ได้ออกแรงเต็มกำลังด้วยซ้ำ แต่นางกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ แล้วฝีมือที่แท้จริงของบุรุษไร้หน้าจะต้องร้ายกาจขนาดไหนกันแน่… ดวงตาของจ้าวอู่เจียงทอประกายเคร่งเครียดขึ้นมาทันที บุรุษไร้หน้าผู้นี้ก็ยังเกี่ยวข้องกับสำนักมังกรเงินอีก นับว่ายิ่งเรื่องราวดำเนินไปก็ยิ่งซับซ้อนมากขึ้นจริง ๆ