ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1227 ความเจ้าชู้ที่ไม่เปลี่ยนแปลง
บทที่ 1227 ความเจ้าชู้ที่ไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อครู่นี้เป็นเพียงการมองจากมุมมองของผู้ที่ได้รับผลประโยชน์
มองจากแง่มุมของอันตราย
สถานการณ์วันนี้ ถ้าจะพูดให้ถอยไปหมื่นก้าว แม้จะมีนโยบายจากเบื้องบน เบื้องล่างก็มีวิธีรับมือ หากเหล่าองค์ชายไม่ยอมปฏิบัติตามในที่ลับ และบังคับขัดขวางทายาทคนอื่น ๆ ของตน
ก็ไร้ประโยชน์
เมื่อนโยบายนี้ถูกเสนอขึ้นมา เมล็ดพันธุ์ก็ได้หยั่งรากงอกงามในใจของทายาทเหล่านี้แล้ว อนาคตย่อมต้องมีการเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน
ความวุ่นวายในเขตปกครองขององค์ชายเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
จีทังต้องการเห็นความวุ่นวายหรือไม่?
แน่นอนว่าไม่
แล้วเหล่าองค์ชายต้องการเห็นความวุ่นวายหรือไม่? ก็ไม่เช่นกัน
ดังนั้นไม่ว่าจะมองจากแง่มุมของผลประโยชน์หรือความกังวลเรื่องภัยอันตราย จีทังก็ต้องเห็นด้วย
นี่ก็คือสองเหตุผลที่ จ้าวอู่เจียงมั่นใจว่าจีทังจะต้องเห็นด้วย
เขาก็จะไม่รู้สึกกังวลใจอะไร หากเกิดความวุ่นวายภายในราชวงศ์เซียนต้าโจว
เพราะจีทังและจางซวีคุนยังมีชีวิตอยู่ ถึงแม้จะเกิดความวุ่นวาย ทั้งสองคนก็จะจัดการได้โดยไม่จำเป็นต้องให้เขากังวล
หลังจากที่ความวุ่นวายภายในถูกแก้ไขแล้ว ผลประโยชน์ที่ได้รับสำหรับราชวงศ์เซียนต้าโจวนั้นเห็นได้ชัดเจน
สำหรับจีทังและราชวงศ์เซียนต้าโจวแล้ว มีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย เรื่องนี้จึงต้องถูกดำเนินการอย่างแน่นอน
และเหล่าอ๋องก็ทำได้เพียงยอมรับและทำตาม
จ้าวอู่เจียงบรรลุเป้าหมายของเขาแล้ว
อย่างน้อยที่สุดเขาก็สามารถทำให้อำนาจของเหล่าอ๋องอ่อนแอลงได้
เมื่อไม่มีอำนาจที่แข็งแกร่ง เหล่าอ๋องที่ต้องดูแลตัวเองก็จะยากที่จะเข้าร่วมในการต่อสู้ระหว่างรัชทายาทกับเขา
เหล่าอ๋องที่คุกเข่าอยู่บนพื้นต่างสั่นเทาราวกับต้องลม ในใจเต็มไปด้วยความแค้นเคือง พวกเขาอยากจะลงมือสังหารอิ้นอ๋องจีปอฉางด้วยตัวเอง
รัชทายาทจีปออิงดูเงียบขรึมตั้งแต่นโยบายนี้ถูกเสนอขึ้นมา
เขาเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำ และเป็นองค์ชายที่เหมือนจีทังมากที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหมด
ปัญหาเหล่านี้ เขาคิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า
เขารู้ว่าวันนี้ไม่สามารถหยุดน้องชายของตนได้แล้ว
ในใจของเขาเกิดความหวาดกลัวและความหนาวเหน็บขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เหตุใดจีปอฉางจึงมีความคิดที่ลึกซึ้งและรอบคอบเช่นนี้? แผนการเปิดเผยเช่นนี้คิดขึ้นมาได้อย่างไร?
หากเป็นเพียงแผนการเปิดเผยธรรมดา เขาคงพยายามคัดค้านสุดชีวิต บางทีอาจยังมีความหวัง
แต่ทว่า นี่กลับเป็นนโยบายที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของฮ่องเต้ที่ว่า ‘รัชทายาทดูแลราชการ และอิ้นอ๋องช่วยบริหาร’
จะใช้สิ่งนี้เป็นพระมหากรุณาธิคุณ?
เขาจะคัดค้านได้อย่างไร?
เขารู้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ปอฉางเอ๋ยปอฉาง… เจ้าคงไม่ใช่ใครอื่นปลอมตัวมาใช่หรือไม่?
จีปออิงแค่นยิ้ม เขาจำเป็นต้องสืบให้ดี น้องชายคนนี้กลายเป็นคนที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร
เมื่อเทียบกับความแค้นของจีปออิงแล้ว องค์ชายองค์อื่น ๆ ที่อยู่ฝ่ายอิ้นอ๋องกลับมีสีหน้าฮึกเหิมกว่ามาก
พวกเขาได้รับคำเชิญจากองค์ชายรองจีปอทง และให้คำมั่นสัญญาจึงเข้าร่วมกับฝ่ายอิ้นอ๋อง
แรกเริ่มพวกเขาคิดว่าการเข้าเฝ้าเช้านี้ อิ้นอ๋องต่อกรกับรัชทายาทนั้นยากเกินไป แทบเป็นไปไม่ได้
แต่จากที่เห็นในตอนนี้ อิ้นอ๋องได้เปรียบรัชทายาทถึงสองครั้ง
ครั้งแรกคือตอนที่ชิ่งอ๋องจีตงชมเชยความขยันขันแข็งของรัชทายาท คำพูดแทรกอย่างแยบยลของพี่รองนั้น ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นอิ้นอ๋องในปัจจุบันที่สอนมา
ครั้งที่สองคือนโยบายพระราชทานที่อิ้นอ๋องเสนอโดยตรง
แสงอาทิตย์สาดส่อง…
ราวกับดวงตะวันที่เจิดจ้า ส่องแสงลงมายังทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่
บรรดาดอกไม้และหญ้าทั้งหลายไม่อาจหลบหนีหรือซ่อนตัว ได้แต่รับแสงอาทิตย์ที่อาบไล้
ทำให้พวกเขารู้สึกทั้งตื่นตะลึงและชื่นชม เลื่อมใส
แต่ก่อนพวกเขาคิดว่าอิ้นอ๋องเป็นเพียงคนเผด็จการ บ้าคลั่ง และหมกมุ่นในกาม
แต่ตอนนี้พวกเขากลับชื่นชมในปัญญาและความเฉลียวฉลาดของอิ้นอ๋อง ทั้งบุคลิกที่นิ่งสงบ และนิสัยที่ยังคงรักในความงามเช่นเคย
เพราะพวกเขาได้ยินเรื่องราวจากงานเลี้ยงที่ตำหนักรัชทายาทวันนั้น เกี่ยวกับท่าทีที่ดูเหมือนจะหวั่นไหวของซูเสี่ยวเหยาจากตระกูลซู
จีทังมองดูเหล่าขุนนางที่คุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ยอมลุกขึ้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ขุนนางท่านใดมีเรื่องสำคัญจะทูลอีกหรือไม่”
“หากไม่มี ก็เลิกประชุมเถิด”
เหล่าขุนนางมองหน้ากันไปมา ก่อนจะก้มตัวคำนับ เพื่อแสดงว่าไม่มีเรื่องใดแล้ว
“เลิกประชุม”
จีทังแสดงสีหน้าเคร่งขรึมน่าเกรงขาม ไม่สนใจเหล่าขุนนางที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ก่อนจะลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกร ประสานมือไว้ด้านหลัง ก้าวเดินสง่างามดุจมังกรและเสือ เตรียมจะออกจากท้องพระโรง
จู่ ๆ เขาก็หยุดฝีเท้า เหลียวมองข้างหลัง
“อิ้นอ๋อง เจ้าจงตามข้ามา”
จ้าวอู่เจียงตอบรับเสียงเรียบ “พ่ะย่ะค่ะ” เห็นได้ชัดว่าจีทังมีเรื่องจะพูดกับเขาเป็นการส่วนตัว
แต่ในสายตาของเหล่าขุนนาง นี่คือสัญญาณสำคัญที่ถูกส่งออกมาอย่างชัดเจน