ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1279 พี่เขย ได้โปรด...

บทที่ 1279 พี่เขย ได้โปรด…

ฟ้ามืดแล้ว

ภายในห้องนอน จ้าวอู่เจียงกำลังนั่งแช่เท้าอยู่ข้างเตาไฟเล็ก ๆ

เขาสวมเสื้อคลุมหนา ๆ กอดเตาอุ่นมือไว้ในอ้อมแขน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ซ่า ๆ…

น้ำร้อนถูกเทลงในอ่างไม้ อุณหภูมิเพิ่มขึ้นอีกสองสามส่วน

เท้างามคู่หนึ่งยื่นเข้าไปในอ่างไม้ เหยียบหลังเท้าแดงระเรื่อของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงได้สติกลับมา เหลือบมองริมฝีปากแดงที่เม้มแน่นของชิงเอ๋อร์แล้วถามว่า

“เจ้ากำลังทำอะไร?”

“ให้ท่านขยับหน่อย” ชิงเอ๋อร์มองด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ถูเท้าซ้ายขวาเข้าหากัน ทำให้น้ำกระเพื่อมขึ้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็เบ้ปาก แล้วส่งเสียงฮึมฮัม

“พี่สาวข้า…#%#%#…#%#”

นางพูดเร็วมาก ราวกับกลัวว่าจ้าวอู่เจียงจะได้ยินชัด ใบหน้างามก็แดงระเรื่อขึ้นอีกสองสามส่วน

“หา?” จ้าวอู่เจียงเหลียวมองด้วยสีหน้าสงสัย ตู๋กูหมิงเยว่เป็นอะไรไป?

“ข้าบอกว่า” ชิงเอ๋อร์สองมือเท้าสะเอว ยืดอกที่อวบอิ่มกว่าแต่ก่อน

“พี่สาวข้า ให้เจ้า#%#%#…#%#”

นางเริ่มต้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่แล้วก็หมดแรงลงอย่างรวดเร็ว พูดเสียงเบาราวกับเสียงยุง

“ให้ข้าทำอะไร?” จ้าวอู่เจียงกลอกตาไปมา เขายิ้มพลางกล่าว

“ไม่ใช่ให้ข้านอนเป็นเพื่อนเจ้าหรอกนะ?”

“ฮึ” ชิงเอ๋อร์เบ้ปาก

“เจ้าไม่เต็มใจ ข้าก็ไม่เต็มใจเหมือนกัน

“พี่สาวต้องดูแลเสี่ยวเนี่ยนเซี่ย นางยังบอกว่าข้าก็เป็นคนของเจ้าแล้ว ไม่ควรปล่อยให้เย็นชา…”

“ไม่สู้อะไรเสียหน่อย”

“โธ่… ข้านึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก” จ้าวอู่เจียงพูดพลางดึงม้านั่งของชิงเอ๋อร์เข้ามาใกล้อีกนิด

“เอ๊ะ ๆ ข้ายังไม่ได้ตกลงนะ” ชิงเอ๋อร์เบนสายตาไปทางอื่น ใบหน้างามแดงระเรื่อ

“แล้วเจ้ามาทำไม?” จ้าวอู่เจียงมองไปที่ชิงเอ๋อร์อย่างสนใจ

“ข้าจะล้างเท้าเอง” ชิงเอ๋อร์ปากแข็ง ส่งเสียงฮึมฮัมออกมา

“นี่มันไม่ปกติหรือไร?” จ้าวอู่เจียงยักไหล่พร้อมกับกางมือทั้งสองข้าง

“ข้าก็ล้างเท้าบ่อย ๆ ล้างเสร็จแล้วก็ขึ้นไปข้างบน ทำอะไรที่อยากทำ”

“ปล่อยมือข้า” ชิงเอ๋อร์ถูกจ้าวอู่เจียงจับมือทั้งสองไว้ นางพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้น นางหันหน้าหนี ใบหน้าอันงดงามเหนือธรรมดาแดงระเรื่อจนเกือบจะหยดน้ำออกมา

“อย่าจ้องข้า”

“ได้” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า และไม่มองนางอีกจริง ๆ เขาปล่อยมือออก วางเท้าทั้งสองข้างไว้ที่ขอบอ่างไม้ สะบัดน้ำออกเล็กน้อย จากนั้นก็เช็ดเท้าให้แห้ง สวมรองเท้าผ้าฝ้ายแล้วกลับเข้าห้องไป

ตั้งแต่ต้นจนจบเขาพูดเพียงคำเดียว ไม่มีคำพูดหรือการกระทำที่เกินจำเป็น

“เอ๊ะ…” ชิงเอ๋อร์ส่งเสียงฮึมฮัม เท้างามของนางย่ำไปมาในน้ำร้อน ทำให้น้ำกระเซ็นไปทั่ว

จ้าวอู่เจียงกลับเข้าห้อง ถอดเสื้อผ้าแล้วรีบมุดเข้าไปในผ้าห่ม เปล่งเสียงยาว ๆ ออกมา

ช่างสบายจริง ๆ

มีอะไรที่สบายกว่าการมุดเข้าไปในผ้าห่มในฤดูหนาวอีกหรือ?

เอี๊ยด…

เสียงหนึ่งดังขึ้น ประตูห้องถูกผลักเปิดออก ชิงเอ๋อร์ย่องเข้ามาในห้องอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

นางมองดูจ้าวอู่เจียงที่ห่อตัวเองเป็นก้อนกลมด้วยสีหน้ากังวล แล้วเบ้ปาก

“เจ้าห่อผ้าห่มไปหมดแล้ว ข้าจะนอนตรงไหน?”

จ้าวอู่เจียงไม่พูดอะไร

“พูดสิ!” ชิงเอ๋อร์สะบัดหางม้าสูง ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยความงอน

จ้าวอู่เจียงแกล้งทำเป็นใบ้

“พูดสิ จ้าวอู่เจียง!” ชิงเอ๋อร์พยายามดึงผ้าห่ม แต่พบว่าดึงไม่ไหว น้ำเสียงจึงอ่อนลง

“พี่เขย”

“หืม?” จ้าวอู่เจียงตอบรับ

“ข้า…” ชิงเอ๋อร์เม้มปาก พูดอึกอัก

“เอาละ เข้ามาสิ” จ้าวอู่เจียงพูดพลางหัวเราะ ก่อนเปิดผ้าห่มออก แล้วห่อชิงเอ๋อร์เข้าไปในทันที

“เอ๊ะ ๆ ข้ายังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเลย” ชิงเอ๋อร์ดิ้นรน

“ข้าช่วยเจ้าเอง” จ้าวอู่เจียงยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มหน้า

ไม่นานนัก เสียงของทั้งสองโรมรันกันก็ดังมาจากใต้ผ้าห่มบนเตียง เสื้อผ้าก็ถูกเหวี่ยงออกมาทีละชิ้น ๆ

บนผ้าห่ม จ้าวอู่เจียงโอบกอดชิงเอ๋อร์ที่เหลือเพียงเอี๊ยมกับกางเกงในไว้ ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก จนสามารถรู้สึกถึงความร้อนระอุของอีกฝ่ายได้

ชิงเอ๋อร์หายใจเร็วขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจหอมหวาน เม้มปากไม่ยอมพูด บางครั้งก็ดิ้นรน หางม้าสูงสะบัดไปมา เส้นผมปัดที่หน้าอกของจ้าวอู่เจียงรู้สึกคัน ๆ

“นอนเถอะ” จ้าวอู่เจียงพูดอย่างจริงจัง กอดชิงเอ๋อร์ที่ทั้งลื่น ทั้งหอม ทั้งนุ่มนิ่ม แล้วปิดตาลงจริง ๆ

ชิงเอ๋อร์ดวงตาสั่นไหว คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่ผ่านไปนานก็ไม่มีความเคลื่อนไหว ขณะที่จ้าวอู่เจียงเกือบจะหลับแล้ว

“แค่นี้เองหรือ?” ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว ถามออกมา

“แล้วจะให้เป็นอย่างไรล่ะ?” จ้าวอู่เจียงกระซิบ

“โอ๊ย พอเถอะ!” ชิงเอ๋อร์ครางเสียงหวานครั้งหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปาก พูดเสียงอู้อี้ว่า

“พี่เขย ได้โปรด…”