ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1278 หลินอวี้ฟื้นคืนสติ

บทที่ 1278 หลินอวี้ฟื้นคืนสติ

ภายในท้องพระโรงมีควันสีเขียวลอยอวล กลิ่นยาที่ซับซ้อนและเข้มข้นแพร่กระจายไปทั่ว

หลินอวี้นอนอยู่บนเตียงนุ่ม ตาปิดสนิท สวมชุดคลุมสีเทา

ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อย คิ้วขมวดเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด

ม่านที่ประตูใหญ่ด้านนอกท้องพระโรงถูกเปิดออก บุรุษรูปงามสง่าค่อย ๆ เดินเข้ามา

หมอหลวงและเด็กรับใช้ในท้องพระโรงต่างคำนับทักทาย บุรุษผู้นั้นโบกมือพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

เมื่อเดินมาถึงข้างกายหลินอวี้ บุรุษผู้นั้นค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งบนเบาะที่อยู่ข้าง ๆ เขาวางเตาอุ่นมือขนาดเท่าฝ่ามือไว้ข้างเอวของหลินอวี้ หินวิเศษสีฟ้าอ่อนปล่อยแสงจาง ๆ และความอบอุ่นออกมา

“หลินอวี้ ถึงเวลาตื่นแล้ว” บุรุษผู้นั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นเสียงที่ทรงเสน่ห์ราวกับอาบไอวสันต์

ข้างกายหลินอวี้ยังมีคนรับใช้อีกหลายคนยืนอยู่ คนรับใช้เหล่านี้ล้วนเป็นคนที่รัชทายาทส่งมา แต่ในตอนนี้พวกเขาไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่ก้มหน้า

เปลือกตาของหลินอวี้เริ่มสั่นไหว ใบหน้าทั้งหมดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด หลังจากผ่านไปสองลมหายใจ เขาก็ลืมตาที่ยังมัวซัวขึ้น

เขามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง มองดูเพดานสำริด ดวงตากวาดมองไปตามแสงเทียนทั้งซ้ายและขวา ศีรษะก็ขยับเล็กน้อย แล้วเอียงหน้า

เขาเห็นใบหน้าที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“องค์… องค์ชาย… ค่อก ค่อก…” หลินอวี้ไอด้วยความเจ็บปวดสองครั้ง แขนพยายามยันตัวขึ้นเพื่อคำนับ

องค์ชายกดไหล่ของเขาเบา ๆ พลางส่ายหน้า

“นอนลงเถิด”

“ขอบพระทัยองค์ชาย แค่ก…” หลินอวี้ไอออกมาอย่างหนักหนึ่งครั้ง

จ้าวอู่เจียงเหลือบมองบ่าวน้อยหลายคนที่อยู่ข้างกายหลินอวี้ พวกบ่าวน้อยเหล่านั้นก็เงียบกริบราวกับถูกน้ำค้างแข็ง รีบออกไปยืนห่าง ๆ อย่างรวดเร็ว

“การเดินทางไปมณฑลอู๋ถง เจ้าสร้างความดีความชอบไว้มาก” จ้าวอู่เจียงใช้มือข้างหนึ่งกดที่ข้อมือของหลินอวี้ ถ่ายทอดวิชากำลังภายในเพื่อตรวจสอบระดับอาการบาดเจ็บของหลินอวี้ที่ดีขึ้น

“องค์ชาย นี่คือ… นี่คือสิ่งที่ข้าน้อยควรทำ…” หลินอวี้จ้องมองเพดานทองสัมฤทธิ์ของตำหนัก ดวงตาไม่มีจุดรวมสายตาที่ชัดเจน เห็นได้ชัดว่าเขากำลังใจลอย

องค์ชายบอกว่าเขาสร้างความดีความชอบไว้มาก เขาสร้างความดีความชอบอะไร? แน่นอนว่าคงเป็นความดีความชอบในการคุ้มกันพวกตู๋กูหมิงเยว่

นี่ก็ยืนยันทางอ้อมถึงการคาดเดาบางอย่างของเขาก่อนหน้านี้

องค์ชายในตอนนี้ ไม่ใช่องค์ชายคนเดิมแล้ว

มีความเป็นไปได้สูงมาก หรือพูดได้ว่าแทบจะแน่ใจได้เลยว่า คือจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงซ่อนตัวอยู่ในวังหลวง ฝ่าบาทรู้หรือไม่? แล้วราชครูล่ะ?

การเดินทางไปมณฑลอู๋ถง ยังมีผู้สูงส่งเข้าร่วมด้วย มีเพียงคนเดียวหรือไม่?

เรื่องเหล่านี้ ล้วนบ่งบอกว่า นี่ไม่ใช่เรื่องที่หลินอวี้จะสามารถถามหรือรู้มากไปกว่านี้ได้

และยิ่งไปกว่านั้น ที่จริงแล้วเขายิ่งชื่นชอบองค์ชายในตอนนี้มากขึ้น ยิ่งชื่นชมมากขึ้น และยอมรับจากใจจริงมากขึ้น

จะใส่ใจความคิดของเขา จะสอนเขาเรื่องหลักการมากมาย

เขาเพียงแค่ไม่รู้ว่าการกระทำของตนเองเช่นนี้ถูกต้องหรือไม่? มันคือความจงรักภักดีหรือไม่กันแน่

บางทีอาจไม่ใช่ แต่แน่นอนว่าเขามีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง

เหมือนกับที่องค์ชายเคยสอนเขามาก่อนหน้านี้

“ทุกอย่างไม่ได้แย่ขนาดนั้น เมื่อมีราชครูคอยดูแลราชวัง พวกเราไม่จำเป็นต้องกังวล” จ้าวอู่เจียงถ่ายทอดพลังวิเศษ เริ่มซ่อมแซมบาดแผลเล็ก ๆ ในร่างกายของหลินอวี้ มุมปากของเขามีรอยยิ้มบาง อ่อนโยนดั่งหยก

“หลินอวี้… เข้าใจแล้ว…” หลินอวี้ได้ยินความหมายที่องค์ชายต้องการจะบอกเขา

“เข้าใจแล้ว ก็จงพักรักษาบาดแผลให้ดี ข้าจะให้เวลาเจ้าอีกหนึ่งถึงสองวัน” จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ ซ่อมแซมบาดแผลทั้งหมดจนหมด ก่อนจะตบไหล่ของหลินอวี้เบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น

“เมื่อหายดีแล้ว ยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ”

“ข้าต้องการเจ้า…”

“องค์… องค์ชาย… หลินอวี้พร้อมแล้วตอนนี้” หลินอวี้พยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่สามารถขยับได้ ร่างกายทั้งหมดเหมือนเตาไฟเล็ก ๆ พลังวิเศษในร่างกายกำลังปั่นป่วนไม่หยุด เขาขมวดคิ้วชั่วขณะอย่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“บอกแล้วว่าให้พักรักษาบาดแผลก่อน” จ้าวอู่เจียงยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า

“อีกอย่าง เจ้าได้สร้างความดีความชอบ ฝ่าฟันอุปสรรคมาบัดนี้เจ้าเป็นถึงระดับ 7 แล้ว ควรพักผ่อนให้ดี”

“ข้า… ข้าผ่านการฝ่าฟันอุปสรรคเมื่อใด?” ดวงตาของหลินอวี้เต็มไปด้วยความตกตะลึง ตัวเขาบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย จะเป็นผ่านระดับ 7 ได้อย่างไร?

“นี่เป็นรางวัล” จ้าวอู่เจียงหยิบเตาอุ่นมือขึ้นมา กำไว้ในมือ

“เจ้าติดอยู่ในระดับ 6 มานานแล้ว ถึงฟ้าไม่ให้รางวัล ข้าก็ให้เอง”

“เอาละ พักผ่อนให้ดีเถอะ”

เขาค่อย ๆ เดินออกไปนอกท้องพระโรงโรงหมอหลวง ทิ้งไว้เพียงเงาด้านหลัง

สีหน้าของหลินอวี้ซับซ้อน ผ่านไปนานกว่าเขาจะหันใบหน้ากลับมามองเพดานท้องพระโรงอย่างเหม่อลอย