ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1415 เหตุใดถึงยังมีเรือที่เดินทางไกลหลายหมื่นลี้

บทที่ 1415 เหตุใดถึงยังมีเรือที่เดินทางไกลหลายหมื่นลี้

“จางเซ่าไป๋…จ้าวอู่เจียงเล่า?”

“เขาไปแล้ว…”

เคร้ง!

จานที่เต็มไปด้วยผลไม้และขนมหล่นลงบนพื้น รวมถึงเศษกระเบื้องสีขาวกระจายเต็มพื้น พลันให้หัวใจของหญิงสาวแตกสลายอย่างฉับพลัน

นางจึงรีบเผชิญหน้ากับพายุหิมะเพื่อไล่ตามลงเขาไป

……

ท้องฟ้าในเดือนสิบสองหนาวเย็นกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเดือนสิบเอ็ด แม้พายุหิมะจะเริ่มซาลง แต่ความเย็นยะเยือกสุดขั้วยังคงเคลื่อนเข้ามาใกล้โลกที่ขาวโพลนนี้อย่างรวดเร็ว

วันที่สองของเดือนสิบสองเหมาะแก่การบูชา การเดินทาง และการชำระ

จ้าวอู่เจียงเงยหน้ามองไปยังเมืองหลวงของราชวงศ์เซียนต้าโจวบนเส้นทางอันยาวไกล

เมืองหลวงที่ผ่านกาลเวลามายาวนานได้รับการบูรณะซ่อมแซมครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดหลายปี พลันให้อิฐกำแพงเมืองล้วนมีร่องรอยของประวัติศาสตร์

เมื่อข้ามประตูเมืองและผ่านตรอกซอย จ้าวอู่เจียงรู้สึกถึงความเร่งรีบอยากกลับบ้าน และมีความรู้สึกขลาดกลัวอยู่เล็กน้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขากลับมาที่จวนอิ้นอ๋อง ความขลาดกลัวก็ติดตามเหมือนเงาจนเขารู้สึกกลัวอยู่บ้าง

หลังจากที่เขาได้รู้จากสำนักโหราศาสตร์แห่งราชวงศ์ต้าเฉียนว่าจิ้งเอ๋อร์จะต้องตายในดินแดนโบราณ

เขามองผ่านกำแพงสีแดงหลายชั้น ก่อนจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานและมีชีวิตชีวาภายในห้อง

เขาได้ยินเสียงเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยจับพู่กันจุ่มหมึก จากนั้นก็ได้ยินเสียงพู่กันขีดเขียนวาดระบายบนกระดาษ

เขาได้ยินเสียงชิงเอ๋อร์ฝึกดาบ เสียงปราณกระบี่ตัดผ่านอากาศ และเสียงสั่นสะเทือนของอากาศ

เขาได้ยินเสียงของพลังวิเศษที่หมุนเวียนระหว่างการฝึกบำเพ็ญ

เขาได้ยินเสียงคนพูดถึงตัวเขาที่ยังไม่กลับมาเสียที

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และคิดจะผลักประตูเข้าไป

เอี๊ยด…

ขณะนั้นเสียงประตูถูกเปิดออกจากด้านใน จิ้งเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างในและจ้องมองเขาด้วยสายตาตำหนิ

“ข้ารู้สึกได้ว่าเจ้ากลับมาแล้ว เหตุใดถึงได้ยืนอยู่หน้าประตูและไม่ยอมเข้ามาเล่า เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ?”

จ้าวอู่เจียงจ้องมองใบหน้างดงามราวกับภาพวาดของจิ้งเอ๋อร์ ก่อนจะยกยิ้ม

“เป็นอะไรไปเล่า?” เซวียนหยวนจิ้งก้าวเข้ามาคว้ามือของจ้าวอู่เจียงไว้ ด้วยดวงตางามดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงเต็มไปด้วยความห่วงใยและความกังวล

หรือว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ราบรื่น…แววตาจ้าวอู่เจียงถึงได้หนักอึ้งเช่นนี้?

จ้าวอู่เจียงกุมมือนางแน่น พลางส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วพลางยิ้มออกมาเต็มหน้ามากยิ่งขึ้น เพื่อทำให้ตัวเองดูเบาภาระ และเพิ่มความเย้าแหย่มากขึ้น

“ข้าเพียงแค่…คิดถึงเจ้า”

เขาถูกเซวียนหยวนจิ้งจูงเข้าไปในห้อง แต่ความเหนื่อยล้าและหนักอึ้งทั้งหมดพลันถูกทิ้งไว้ข้างนอก

เสี่ยวเนี่ยนเซี่ยกำลังวาดรูปอย่างจริงจัง แม้จะวาดภาพที่มองอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เมื่อนางเห็นท่านพ่อกลับมาก็เรียกท่านพ่อเสียงหวานหนึ่งครั้ง ก่อนจะกระโดดลงจากม้านั่งเล็ก ๆ แล้ววิ่งเข้ามาหา แต่ในขณะเดียวกันความอบอุ่นภายในห้องก็พุ่งเข้าหาจ้าวอู่เจียงเช่นกัน

……

ท่าเรือของบ้านได้จอดเรือที่ร่อนเร่อยู่ลำหนึ่ง

ในความเงียบนับครั้งไม่ถ้วน เหตุใดถึงยังมีเรือลำหนึ่งไม่ลังเลที่จะเดินทางหลายพันลี้

บัณฑิตและสตรีงามในเรื่องเล่าส่วนใหญ่ยากที่จะได้อยู่ด้วยกัน

บางทีอาจเป็นเพราะความเข้าใจผิดที่อธิบายได้ยาก

บางทีอาจเป็นเพราะความแค้นเลือดอันลึกล้ำระหว่างผู้อาวุโสที่ยากจะคลี่คลาย

บางทีอาจเป็นเพราะภูมิหลังที่แตกต่างกันมาก บัณฑิตยากจนกับธิดาเศรษฐี…

หรืออาจเป็นเพราะบุรุษรัก แต่สตรีไม่รัก สตรีรัก แต่บุรุษไม่รัก ฝ่ายหนึ่งหลงรักตั้งแต่แรกพบ ฝ่ายหนึ่งชอบผู้ที่ไม่ชอบตัวเอง

เรื่องราวพวกนี้มีจุดเปลี่ยนมากมายเหลือเกิน เรื่องไม่สมหวังมักมีแปดเก้าส่วน แต่พูดกับผู้อื่นได้เพียงสองสามส่วน

สตรีที่ใฝ่ฝันเรื่องราวของบัณฑิตหนุ่มและสาวงามนั่งอยู่ในห้องคนเดียว ทว่านางได้อ่านเรื่องราวมากมาย จึงพบว่าในเรื่องราวมีความเสียดายมากมาย และในโลกแห่งความเป็นจริงยิ่งมีมากกว่า

ราชวงศ์ที่ล่มสลาย บัณฑิตหนุ่มที่เหลวไหล ปัญญาอันเฉียบแหลม จิตใจที่ไม่ยอมแพ้ สุดท้ายแผ่นดินแตกสลายและผู้คนรอบข้างล้มตาย

เรื่องราวของจ้าวอู่เจียงนี้…ซูเสี่ยวเหยาได้อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางเพิ่งเข้าใจว่า…บุรุษผู้นี้มีแต่ความเสียดายเต็มหัวใจ

ยิ่งนางอ่าน นางก็ยิ่งจมลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น ราวกับว่านางได้ตกลงไปในโลกที่เต็มไปด้วยบาดแผล

ทั้งได้ยินเสียงขลุ่ยของผู้ล่วงลับและเห็นธงของกองทัพที่พ่ายแพ้ จนรู้สึกถึงความเจ็บปวดของจ้าวอู่เจียง

ทว่ายิ่งอ่าน…ก็ยิ่งรู้ชัดว่าจ้าวอู่เจียงที่นางหลงรัก ในใจของเขากลับไม่มีที่ว่างที่จะเป็นของนางเสียด้วยซ้ำ

แม้ว่านางพยายามอย่างหนักในการเข้าหาก่อน จนถึงขั้นถามไปแล้วสองครั้ง แต่..ก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ

นางรู้ว่าถ้าถามอีกก็จะไม่สุภาพ…แต่ถ้าถามอีกนางก็จะสูญเสียตัวเอง

เพราะความรักคือการชอบซึ่งกันและกัน…แม้ว่านางจะชอบ แต่จ้าวอู่เจียงไม่ชอบ เช่นนั้นนางจะบังคับหรือขอร้องก็ย่อมไม่ได้ผล

นางเข้าใจแล้ว…

ทว่าความเข้าใจนั้นกลับทำให้นางเจ็บปวด

นางอดคิดไม่ได้เสมอว่าหากพวกเขาได้พบกันเร็วกว่านี้…ทุกอย่างจะเป็นไปในทางที่แตกต่างหรือไม่?