ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1464 ธุลีดิน ชะตาลิขิตไร้เดียงสา

บทที่ 1464 ธุลีดิน ชะตาลิขิตไร้เดียงสา

เศษเสี้ยวของดวงวิญญาณที่ส่องแสงวูบวาบได้หายไปจากห้วงสวรรค์และพิภพ เมื่อแก้แค้นสำเร็จ

จูกัดเสี่ยวไป๋ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม เขากอดเข่าตัวเอง แล้ววางศีรษะบนหัวเข่าอย่างอ่อนระโหย

การแก้แค้นชำระความแค้น ในขณะที่สำเร็จนั้นย่อมรู้สึกสะใจ แต่ยามที่ความสะใจค่อย ๆ จางลง

สิ่งที่คืบคลานขึ้นมาในร่างกายและจิตใจกลับเป็นความเหนื่อยล้าและโศกเศร้าอันหนักหนาสาหัส

เซวียนหยวนจิ้งมาช้าเกินไป นางเพียงแค่ฟันดาบเพียงครั้งเดียว แต่ดาบนี้ดูเหมือนจะดูดกลืนพลังทั้งหมดของนางไป

นางเซถอยหลังไปหลายก้าวอย่างโงนเงน แต่จ้าวอู่เจียงโอบประคองนางไว้อย่างนุ่มนวล

บรรยากาศความเงียบงันไร้ซึ่งคำพูด

รอบด้านมีเพียงหมอกสีเทาจาง ๆ หมอกสีเทาม้วนตัวโดยไม่มีเสียงอึกทึกแม้แต่น้อย

ฟ่านอู๋จิ้วในชุดขาวโอบไหล่ของเซี่ยปี้อันแล้วกระซิบบางอย่างข้างหูของเซี่ยปี้อัน

เซี่ยเฉินซู่ร้องไห้จนใบหน้าเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด นางล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าสงบ ในที่สุดเศษเสี้ยวดวงวิญญาณของนางก็ได้พบกับความสงบ

เยี่ยเชี่ยนชุนจ้องมองมือของตนที่ค่อย ๆ พร่าเลือนกลายเป็นหมอก คล้ายว่าเขาจะเข้าใจบางอย่าง จากนั้นทั้งร่างของเขาก็กลายเป็นหมอกสีเทา

เคลื่อนไปหาบัณฑิตที่แบกตำราไว้บนหลัง

ดวงตาที่เคยมึนงงของบัณฑิตต่งหนิงก็ค่อย ๆ จางหาย กลับมาแจ่มชัดอีกครา

รอบข้างปกคลุมด้วยด้วยหมอกบาง และค่อย ๆ จมลงอย่างช้า ๆ

ทุกอย่างจบสิ้นจริง ๆ แล้วกระมัง

ถุงเก็บของบนร่างไร้ศีรษะของเยว่ปู้ฟานลอยขึ้นกลางอากาศ และตกลงในมือของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงรู้สึกถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่หนักอึ้ง

เขาทำลายถุงเก็บของที่ไร้เจ้าของอย่างรุนแรง

กระดูกจอมจักรพรรดิที่เปล่งประกายดั่งอัญมณีกลายเป็นของเหลวสีหยกที่ไหลเข้าสู่ปลายนิ้วของเขา จากนั้นก็ไต่ขึ้นไปตามฝ่ามือ

ไหลไปตามเส้นลมปราณบนแขนของเขา จนกระทั่งค่อย ๆ จางหายไป

กระดูกจอมจักรพรรดิสมบูรณ์แล้ว จ้าวอู่เจียงรู้สึกได้ถึงวิชากำลังภายในที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในร่างเต็มไปด้วยพลังอันมหาศาลที่กำลังเอ่อท้น

แต่ถึงวิชากำลังภายในของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าขั้นจอมจักรพรรดิกลับยังคงไม่อาจสั่นคลอน ไม่สามารถก้าวข้ามได้

เขายังไม่อาจถึงขั้นจอมจักรพรรดิ

เขาคาดการณ์สถานการณ์เช่นนี้ไว้แล้ว จึงไม่รู้สึกท้อแท้แต่อย่างใด

เพราะวิถีเต๋ายังคงบกพร่อง

————

ในขณะที่วิชากำลังภายในของจ้าวอู่เจียงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ความเข้มข้นของพลังวิเศษภายในพื้นที่ลับในม้วนภาพของจิตรกรเทพลู่จ้งก็เพิ่มสูงขึ้นเช่นกัน

ความวิบัติของจอมจักรพรรดิสองท่าน ทำให้พลังวิเศษที่แผ่กระจายออกมานั้นมหาศาลยิ่งนัก ค่อย ๆ แพร่กระจายไปทั่วดินแดนลับ

หากเป็นในโลกภายนอก การล่มสลายของจอมจักรพรรดิสองท่าน แม้จะไม่ถึงกับทำให้ฟ้าดินร่ำไห้ แต่อย่างน้อยก็ต้องเกิดปรากฏการณ์ผิดปกติ

ลมพายุโหมกระหน่ำ ฝนตกถาโถม อสนีบาตคำรามเป็นแน่

“ผู้เฒ่าเว่ย ประโยคสุดท้ายที่ท่านพูดกับหวังอ่ายนั้นหมายความว่าอันใด” เจียงไฉ่เหอสวมชุดหลากสี ในมือถือคางคกตัวเล็กที่เบิกตาโตกลมโต

อวิ๋นเทียนชิงในชุดคลุมขาวค่อย ๆ ปรากฏตัว เขาสวมชุดเกราะเทพปีศาจ ก่อนหน้านี้ซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่า

เพื่อตัดเส้นทางการส่งข่าวสารออกไปภายนอกของหวังอ่ายและเยว่ซาน

“ก็ตามความหมายตรงตัวนั่นแหละ” เทพยามกลางวันที่เนื้อตัวมอมแมมทรุดตัวลงนั่งบนร่างของหวังอ่าย กวาดตามองกลุ่มคนของลู่จ้งที่ค่อย ๆ

เข้ามาใกล้ แล้วถอนหายใจพลางกล่าว

“เมืองผีมีดวงวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ล่องลอยอยู่มากมาย

“การจับกระดูกนั้น ไม่จำเป็นต้องจับเฉพาะกระดูกของคนเป็นเท่านั้น”

“ไม่ว่าจะเป็นกระดูก วิญญาณ หรือดวงจิต ในสายตาของข้าผู้แก่ชรา

ล้วนเป็นเพียงการแสดงออกที่เป็นรูปธรรมของชะตากรรมอันเลื่อนลอยในโลกนี้เท่านั้น”

“ตลอดหลายปีมานี้ กระดูกที่ข้าได้จับมา มีมากกว่าสิ่งอ่อนนุ่มที่พวกเจ้าเคยจับมาแล้วเสียอีก”

“ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด มีชะตาชีวิตเช่นไร เพียงข้าจับดู ก็รู้แจ้งแจ่มชัด”

“แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ขณะที่จับอยู่นั้น ข้าก็พบเรื่องประหลาดบางอย่าง…”

“พวกเจ้าลองเดาดูสิว่าเป็นเยี่ยงไร?”

เทพยามกลางวันหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

เจียงไฉ่เหอโยนคางคกน้อยใส่เทพยามกลางวันพลางกล่าวว่า “อย่ามัวแต่ทำให้พวกข้าลุ้นสิ! พูดมา!”

เทพยามกลางวันเอียงศีรษะเพื่อหลบการโจมตีครั้งนี้ แต่เพิ่งจะหัวเราะได้ไม่ทันไร ศีรษะก็ถูกตบเข้าให้ดังป้าบ

เขาเหลือบมองด้วยสีหน้าทั้งสงสัยและน้อยใจ:

“คุณชายลู่จ้ง ท่านตีข้าหรือ?”

ลู่จ้งกระแอมเบา ๆ “พวกเราไม่ได้มาฟังเจ้าเล่านิทานนะ”

เทพขอทานยามกลางวันลูบศีรษะของตน ดวงตาอันชราภาพหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“พวกเจ้าเข้าใจกฎเกณฑ์หรือไม่?

อย่างเช่น น้ำหนักของกระดูกที่มีกี่ตำลึงกี่สลึง โดยทั่วไปแล้วล้วนมีชะตาชีวิตที่กำหนดไว้แน่นอน แม้จะมีความคลาดเคลื่อนเล็กน้อย

แต่สุดท้ายก็ไม่แตกต่างกันมากนัก นี่ก็คือกฎเกณฑ์อย่างหนึ่ง

เพียงแค่ได้ดูวันเดือนปีเกิดแปดตัวอักษร ก็สามารถล่วงรู้ชะตาชีวิตคร่าว ๆ ของผู้นั้นได้ ว่าจะมีอายุขัยเท่าใด และจะดำเนินชีวิตอย่างไร

แต่ทว่า ในช่วงหลายปีมานี้ ข้าได้พบผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่ชะตาชีวิตของพวกเขาสุดท้ายแล้ว ล้วนชี้ไปที่สองคำว่า…

นิรันดร์!”