ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1520 ย่อมมีคนที่ไม่ถามถึงการจากลา (สอง)

บทที่ 1520 ย่อมมีคนที่ไม่ถามถึงการจากลา (สอง)

ปฏิทินของมวลมนุษย์ ปีที่หนึ่งหมื่นสี่พันสี่ร้อยหกสิบเอ็ด ปีฉลู

วันที่หนึ่ง เดือนหนึ่ง

ปีใหม่ บรรยากาศใหม่ ทุกปีมิเหมือนกัน

ดินแดนตะวันออกของเซียนหลิงที่เคยสงบสุขและราบรื่น บัดนี้กลับเกิดภัยพิบัติจากทั้งสี่ทิศ

เนื่องจากการจากไปของประมุขสำนักเติมฟ้าและวิญญาณสองดวง พยัคฆ์ขาว และนกเสวียนเหนี่ยว พวกโจรที่แฝงตัวซ่อนเร้นมานานนับมิถ้วนต่างก็ปรากฏกายออกมา ก่อความเดือดร้อนทั่วหล้า

สำนักเติมฟ้าถูกโจมตี เกิดความวุ่นวายภายใน ศัตรูภายนอกรุกราน

เผ่าถูซานก็เช่นเดียวกัน และตระกูลลู่ก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักเพราะเรื่องนี้

มิอาจล่วงรู้ได้ว่าสายลับแฝงตัวเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร มีสมาชิกในตระกูลทรยศ ก่อให้เกิดความวุ่นวายภายใน

ลู่เสี่ยวจิ่นถือพู่กันพิพากษาที่บรรพบุรุษมอบให้ สังหารศัตรูทั้งสี่ทิศ แม้ว่าจะสามารถปราบพวกทรยศภายในได้บ้าง ทว่าก็มิอาจต้านทานกองกำลังรุกรานจากภายนอกทั้งหมดได้

ลู่เสี่ยวจิ่นถูกคนสิบกว่าคนล้อมจะสังหาร พวกมันมิได้ปะทะกับนางโดยตรง แต่คอยสูบพลังวิญญาณของนางอย่างต่อเนื่อง

หากลู่เสี่ยวจิ่นหมดพลังวิญญาณ ก็จะเป็นราวกับปลาบนเขียงที่ให้ผู้อื่นสังหารได้ตามใจ

เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งถ้วยชา ลู่เสี่ยวจิ่นราวกับสัตว์ที่ถูกขังอยู่ นางสวมเสื้อคลุมสีดำที่พลิ้วไหว ท่วงท่ายังคงดุดันเฉียบคม ทว่าพลังวิญญาณที่นางสามารถเรียกใช้กลับน้อยลงเรื่อย ๆ จนค่อย ๆ เหือดแห้งไป

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งถ้วยชา ยามนี้ลู่เสี่ยวจิ่นมีโลหิตเปรอะเปื้อนไปทั่วร่าง ทั้งโลหิตของศัตรูและโลหิตของตนเอง ร่างของนางเริ่มโซเซ ดวงตามองไปรอบ ๆ ที่มีผู้คนล้อมอยู่

การโจมตีเริ่มขึ้นอีกครั้งจากทุกทิศทาง นางมิอาจหลบหลีกได้อีกต่อไป

พลันใดนั้นก็มีคนบุกเข้ามาในกลุ่มคนที่กำลังล้อมสังหารนาง แล้วปกป้องนางไว้ข้างหลัง

การโจมตีอันมหาศาลของพวกมันถูกคนผู้นี้รับเอาไว้ทั้งหมด ก่อนที่เขาจะล้มลงในกองโลหิต

“เฟิงเอ๋อร์!”

ลู่เสี่ยวจิ่นตะโกนด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น นางพยายามจะพยุงลู่เฟิงที่ล้มลงในกองโลหิต

“ท่านพี่…” ลู่เฟิงใช้กำลังสุดท้ายที่เหลืออยู่ โยนยันต์แผ่นหนึ่งออกไป หวังจะช่วยให้พี่สาวของตนถอยหนีไปได้

ทว่ายันต์นั้นกลับถูกทำลายในพริบตาด้วยการโจมตีที่ถาโถมเข้ามา

ลู่เฟิงกระอักเลือดออกมาจากลำคอมิหยุด เขาทั้งโกรธและสิ้นหวัง

ลู่เสี่ยวจิ่นคุกเข่าลงข้างน้องชายของตน ในยามใกล้ตาย นางกลับรู้สึกสงบขึ้นมาอย่างประหลาด

ทั้งคนที่เป็นกบฏในตระกูลลู่และศัตรูที่โจมตีเข้ามา ดูเหมือนว่าพวกมันจะมิได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดินเลย พวกมันยังคงสามารถใช้พลังวิชาได้อย่างอิสระ

คงเป็นเพราะวิถีสวรรค์คุ้มครองพวกเขากระมัง…

แล้วนางจะเอาชนะวิถีสวรรค์ได้เช่นไร?

บรรพบุรุษไปแห่งหนใดกันแน่? หรือว่าพวกเขาจะทอดทิ้งตระกูลลู่ไว้เช่นนี้?

จ้าวอู่เจียงเล่า? เขาปลอดภัยหรือไม่? เขายังสบายดีหรือไม่? เขาถูกลักพาตัวไปหรือเปล่า?

ลู่เสี่ยวจิ่นกุมมือของน้องชายลู่เฟิงแน่น ยิ้มให้เขาอย่างงดงาม รอยยิ้มอ่อนโยนดั่งสายน้ำ

ลู่เฟิงตายตาไม่หลับ หยาดน้ำตาของเขาไหลออกมาจากหางตา

“วันนี้พวกเราจะได้ลิ้มลองรสชาติของลู่เสี่ยวจิ่นแห่งตระกูลลู่กันเสียที”

ผู้ที่ล้อมสังหารไม่ได้โจมตีเพื่อสังหารลู่เสี่ยวจิ่นโดยตรง แต่ค่อย ๆ เข้าใกล้ หลายคนมีแววตาหื่นกระหาย

“รสชาติของหญิงสาวผู้ทรงอำนาจเช่นนี้ คงจะสนุกมากที่จะพิชิตนาง”

แล้วในชั่วขณะถัดมา พวกเขาเหล่านั้นก็ตายอย่างสาสม

น้ำแข็งแตกกระจายออกมาจากอ้อมอกของลู่เฟิงแผ่ขยายไปทั่วทุกทิศในชั่วพริบตา แช่แข็งผู้ที่ล้อมสังหารให้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง แล้วแตกสลายเป็นเศษน้ำแข็ง

ลู่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ นางเห็นร่างงดงามในชุดขาวดั่งหิมะปรากฏตัวขึ้น

“ฮัวอี…”

ซูฮัวอีมีแววตาเย็นชาอย่างยิ่ง นางพยักหน้าเล็กน้อย คลื่นน้ำแข็งแผ่ขยายออกไปทั่วตระกูลลู่ ทำให้ผู้บุกรุกทั้งปวงแตกสลายเป็นเศษน้ำแข็ง

ในชั่วขณะถัดมา ร่างงดงามของซูฮัวอีหายไปอย่างไร้ร่องรอย มิอาจรู้ได้ว่าไปแห่งหนใด

ม้วนภาพหนึ่งกลิ้งออกมาจากอ้อมอกของลู่เฟิง กระดาษภาพคลี่ออก ข้างในเป็นภาพหญิงสาวผู้เย็นชากำลังหัวเราะพูดคุยกับพี่น้องหญิงจากสำนักเติมฟ้า

ตัวละครเอกในภาพวาดที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มคือซูฮัวอี ทว่าตอนนี้ใบหน้าของนางมิปรากฏรอยยิ้มอีกแล้ว

ผู้ที่แอบลอบวาดภาพนี้คือลู่เฟิง ในยามนี้เขากลับได้ตายไปเสียแล้ว

ลู่เสี่ยวจิ่นหยิบม้วนภาพขึ้นมา ลมหายใจของนางสะดุด พลันใดนั้นน้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างมิขาดสาย

—

ในม่านฝนนอกย่านเจียงตู่แห่งต้าโจว แม้การต่อสู้จะจบลงแล้ว ทว่าปราณกระบี่ยังคงกรีดร้องอยู่ในสายฝน ม่านฝนแตกกระจายเป็นละอองไปเรื่อย ๆ

หลี่จัวคุกเข่าข้างหนึ่งลงในโคลน พิงกระบี่ที่หักพัง เขาก้มหน้าพลางหลับตา โลหิตไหลออกจากปากและจมูกไม่หยุดหย่อน หยดลงสู่น้ำฝน จากสีแดงสดเป็นสีแดงเข้ม จนในที่สุดสีแดงของโลหิตก็จางหายไป แปรเปลี่ยนเป็นไร้สี

หลี่จัวผู้คุ้มกันขบวนสินค้า แต่เดิมก็เป็นเพียงวิญญาณที่แตกสลาย บัดนี้ชีวิตและวิญญาณได้กระจัดกระจาย เฉกเช่นป้ายคู่หน้าประตูใหญ่จวนอิ้นอ๋อง ที่หมึกแดงจางและหมึกดำเลือน แล้วถูกคนค่อย ๆ ดึงลง โยนมันลงในสายฝน

“เหตุใดมิติดป้ายใหม่เล่า?”

หลี่ฉวนจวินที่ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่จวนอิ้นอ๋อง พยายามแกะกาวที่ยังติดอยู่ออกให้หมด

บานประตูเปิดจนเผยให้เห็นร่างของจ้าวอู่เจียงที่ยืนอยู่หลังประตู เขามองไปยังเจ้าของกระบี่ในชุดสีฟ้า และกล่าวว่า

“ทิ้งของเก่า ต้อนรับสิ่งใหม่ เพียงแต่ข้านั้นเป็นผู้ที่หวงแหนอดีต”

“อู่เจียง…” หลี่ฉวนจวินแกะสิ่งที่เหลืออยู่ออกจนหมด จากนั้นจึงรอบตัวจึงมีควันสีดำพวยพุ่ง

“ข้าต้องการโลหิตจากหัวใจเจ้าหนึ่งหยด เจ้าจะให้ข้าได้หรือไม่?”