ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1521 พานพบกับปีศาจในใจ

บทที่ 1521 พานพบกับปีศาจในใจ

จ้าวอู่เจียงกางร่มพลางเยื้องย่างท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมากระทบร่ม เขาก้าวเข้าไปใกล้แล้วจึงยื่นร่มส่งให้อีกฝ่าย

“ท่านหลี่ ยามนี้ปีศาจในใจของเจ้าได้ปรากฏตัวแล้ว พลังปีศาจกำลังแผ่ซ่านออกมา

หากมีเรื่องอันใดก็ตาม รอให้เจ้าควบคุมมันได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

‘ปัง!’

หลี่ฉวนจวินตบร่มที่จ้าวอู่เจียงยื่นให้จนกระเด็น

“เจ้าจะมิยอมมอบให้ข้ารึ? ข้าต้องใช้มันไปช่วยซิ่วเหนียง!”

จ้าวอู่เจียงมิได้โกรธเคืองกับการกระทำของหลี่ฉวนจวิน เขาเพียงแค่ขมวดคิ้ว

“ใครบอกเจ้า?”

หลี่ฉวนจวินเลิกคิ้วคม ปราณกระบี่และพลังมืดค่อย ๆ รวมตัวรอบกาย

“เจ้ามิยอมมอบให้ข้าเช่นนั้นรึ?”

“เจ้ามิควรลงมือรุนแรงกับหยวนเจิ่งถึงเพียงนั้น” จ้าวอู่เจียงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หลี่หยวนเจิ่งพ่ายแพ้ต่อหลี่ฉวนจวินจนวิญญาณกระจัดกระจาย แม้จะมิได้สลายไป แต่กระนั้นการรวมตัวใหม่นั้น จะต้องสูญเสียพลังมาก

เขามิได้โกรธการกระทำของหลี่ฉวนจวิน สภาพของอีกฝ่ายในยามนี้มิปกติ เขาจึงจำเป็นต้องเข้าใจสาเหตุของสภาพนี้เสียก่อน

หลี่ฉวนจวินยกมือขึ้นคว้าผ่านม่านฝน ดึงกระบี่น้ำฝนออกมา และเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ข้ายังมิได้สังหารเขา”

“เขามิคู่ควรจะตายใต้คมกระบี่ของข้า! ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าจะให้หรือมิให้?”

รอบตัวจ้าวอู่เจียงมีสายลมพัดวน รวมตัวกันเป็นกระบี่ไร้รูปในฝ่ามือ

เขาส่ายหน้าพลางกล่าว

“เป็นไปมิได้ที่หลี่ฉวนจวินจะเป็นเช่นนี้ นี่มิใช่วิถีกระบี่ของเขา เขาให้เกียรติผู้ใช้กระบี่ทุกคน”

ชั่วขณะถัดมา ทั้งสองประมือกันด้วยปราณกระบี่ ส่งพลังสั่นสะเทือนไปทั่วทิศ

ในเวลานั้นสายพิรุณรอบด้านหยุดนิ่ง มิอาจตกลงมาได้

ตราอาคมรอบจวนอิ้นอ๋อง กักขังจ้าวอู่เจียงได้ แต่กักขังคนอื่นมิได้ และยิ่งมิต้องพูดถึงปราณกระบี่

เพียงไม่กี่ลมหายใจ ทั้งสองประมือกันนับร้อยครั้ง หากนับเพียงวิถีกระบี่ จ้าวอู่เจียงจะค่อย ๆ เสียเปรียบ อีกทั้งหลี่ฉวนจวินแสดงจิตปีศาจออกมา พลังแข็งแกร่งของเขาจึงเหนือกว่าที่เคยเป็นมา

จ้าวอู่เจียงสูดหายใจลึก ตัดสินใจไม่ยั้งมืออีกต่อไป เขาต้องจบการต่อสู้โดยเร็ว และจับตัวหลี่ฉวนจวินให้ได้ก่อน

พลังจอมจักรพรรดิของเขาแผ่ไปทั่วจวนอิ้นอ๋อง เพียงกระบี่เดียวก็ทำลายกระบี่ของหลี่ฉวนจวินให้แตกกระจาย

ใบหน้าหลี่ฉวนจวินบิดเบี้ยว เขาตวาดเสียงดัง พลันใดนั้นกระบี่เล่มใหม่ก็ปรากฏขึ้น แล้วพุ่งเข้าใส่เขา

เขาจำใจแทงกระบี่ออกไป ตรึงร่างของหลี่ฉวนจวินแน่นกับพื้น

“อ๊า จ้าวอู่เจียง!” หลี่ฉวนจวินมีพลังมืดล้อมรอบร่าง เขากุมกระบี่สายลมไร้รูปแน่น และพยายามดึงมันออก

ปราณกระบี่ของจ้าวอู่เจียงชะล้างร่างของหลี่ฉวนจวินท่ามกลางเสียงคำรามด้วยโทสะ พลังมืดของหลี่ฉวนจวินจางลงเรื่อย ๆ สติของเขากลับมาชัดเจนขึ้นไม่น้อย

แต่ในชั่วขณะถัดมา ในม่านฝนข้างกายหลี่ฉวนจวินก็ปรากฏร่างชายหนุ่มรูปงามที่แผ่กลิ่นอายปีศาจชั่วร้าย คนผู้นั้นมีใบหน้าเหมือนจ้าวอู่เจียงมิมีผิดเพี้ยน

ชายหนุ่มรูปงามยิ้มอย่างชั่วร้าย รอบกายหลี่ฉวนจวินพลันปรากฏพลังมืดมากมายที่พุ่งเข้าสู่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง

นัยน์ตาของจ้าวอู่เจียงสั่นไหว พลังบำเพ็ญเพียรอันทรงพลังพุ่งเข้าใส่ร่างของชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ในม่านฝนราวกับเป็นภาพลวงตา

ชายหนุ่มรูปงามยิ้มอย่างมิใส่ใจ การโจมตีของจ้าวอู่เจียงทะลุผ่านร่างของเขาไป

“ปีศาจในใจมิน่ากลัวหรอก ที่ผู้คนกลัวมันเหมือนกลัวพยัคฆ์ก็เป็นเพียงเรื่องน่าขัน

เจ้าอยากสังหารข้าหรือ? เจ้ามิมีทางทำได้หรอก

หรือเจ้าอยากช่วยหลี่ฉวนจวินกำจัดปีศาจในใจเล่า นั่นก็เป็นสิ่งที่เจ้ามิอาจทำได้เช่นกัน

ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ ปีศาจในใจก็จะติดตามดั่งเงาตามตัว และมันจะคงอยู่ตลอดไป”

หลี่ฉวนจวินกำปราณกระบี่แน่น แล้วลุกขึ้นยืนตรง จากนั้นหมอกมารจึงปกคลุมโดยรอบ และเสียงของเขาแหบพร่าผิดปกติ

“อู่เจียง เจ้าจะให้หรือมิให้?”

สีหน้าของจ้าวอู่เจียงเคร่งขรึม

ชายหนุ่มรูปงามในม่านฝนที่ดูราวกับภาพลวงตาเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะนั้นช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก

“ดูสิ เมื่อครู่เจ้าก็แค่ทำในสิ่งที่ไร้ประโยชน์ไป

ลองมองดูตัวเจ้าสิ จ้าวอู่เจียง เจ้าก็มีปีศาจซ่อนอยู่ในร่าง และพลังปีศาจนั่นกำลังจะแผ่ออกมามิใช่หรือ?”

ในตอนนั้นเองจ้าวอู่เจียงก็พบว่ารอบกายของตนก็มีพลังปีศาจวนเวียนอยู่เช่นกัน แม้จะไม่เข้มข้นเท่าปีศาจที่แผ่ออกมาจากหลี่ฉวนจวิน แต่ก็มิอาจมองข้ามได้

หลี่ฉวนจวินยกแขนขึ้นฟันกระบี่ในทันที บุรุษหน้าตางดงามยิ้มอย่างพึงพอใจมากขึ้น วิชากำลังภายในของจ้าวอู่เจียงพลุ่งพล่าน

“ฟุบ!”

หลี่ฉวนจวินฟันกระบี่แทงทะลุร่างของบุรุษหน้าตางดงาม นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความดุร้าย

“เจ้าปีศาจในใจ!” ที่มีรูปโฉมงดงามเหนือผู้ใดและบุคลิกผิดธรรมชาติชะงักไป ราวกับมิอยากจะเชื่อ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาไม่ยั้ง

“ตาเฒ่าหลี่เอ๋ย เจ้าสังหารข้ามิได้หรอก แต่ก่อนจ้าวอู่เจียงยังอยากจะสังหารข้า แต่ก็สังหารมิได้ แล้วเจ้าจะสังหารข้าได้เช่นไร

มิมีใครสามารถช่วยเหลือทุกคนได้ เช่นเดียวกันก็มิมีใครสามารถขจัดปีศาจในใจของตนได้”