ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1523 เกิดเพราะเจ้า มาเพราะเจ้า

บทที่ 1523 เกิดเพราะเจ้า มาเพราะเจ้า

ความเคลื่อนไหวในจวนอิ้นอ๋องได้ดึงดูดความสนใจมิน้อย ทว่าผู้คนที่เหลือในเมืองหลวงต่างมิได้ใส่ใจมากนัก

จางซวีคุนจ้องมองยาลูกกลอนที่กำลังจะก่อร่างในเตาหลอมด้วยแววตาลึกล้ำ

เซวียนหยวนจิ้งได้ยินความเคลื่อนไหว จึง รีบมุ่งหน้ามาอย่างรวดเร็ว

จ้าวอู่เจียงเงียบงันมิยอมตอบคำถามของปีศาจในใจ จนถึงตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าวิญญาณสามดวงของจิ้งเอ๋อร์อยู่ที่ใดบ้าง

หนึ่งดวงอยู่กับตัวเขา เขาได้มาจากกระจกทองแดงแห่งราชวงศ์ต้าเฉียน อีกดวงอยู่กับปีศาจในใจ และอีกดวงหนึ่ง ปีศาจในใจบอกว่าถูกเขาซ่อนเอาไว้

ปีศาจในใจมองผ่านม่านฝนหลายชั้นเห็นจิ้งเอ๋อร์ที่กำลังรีบมา ดวงตาของมันอ่อนโยนอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน นัยต์ตาเปี่ยมด้วยความรัก

มันยิ้มพลางกล่าวว่า

“มิเป็นอันใด หากยามนี้เจ้ายังมิยอมบอกข้า ข้าก็รอได้ รอให้ทุกคนตายหมด แล้วข้าจึงค่อย ๆ ตามหาเอง

อีกอย่าง ข้าจะบอกความลับอย่างหนึ่งแก่เจ้า

ภัยพิบัติก็คือเทพมรรคาที่มิสมบูรณ์ เหตุที่เขาต้องสังหารสรรพชีวิต สาเหตุนั้นล้วนอยู่ที่ตัวเจ้า

ผู้คนพวกนี้ควรจะได้ใช้ชีวิตอย่างราบรื่นจนสิ้นอายุขัย แต่เพราะการมาของเจ้า ทำให้ภัยพิบัตินั่นตามเจ้ามาก่อนกำหนด

เจ้าต่อต้านภัยพิบัติ ผู้คนจึงยกย่องเจ้าเป็นเทพปีศาจ แต่แท้จริงแล้ว เจ้าต่างหากที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด”

จ้าวอู่เจียงได้ยินดังนั้น จึงถอยหลังไปสองก้าวอย่างตะลึงงัน ดวงตาของเขาสั่นระริก จากนั้นพลังปีศาจรอบกายจึงเพิ่มขึ้นหลายสาย

ปีศาจในใจโบกมือ แล้วย่อตัวลง และกระซิบข้างหูของหลี่ฉวนจวินที่กำลังจะสิ้นใจ ความทรงจำผ่านวูบไปในสมอง

“ท่านหลี่ เจ้าคงรู้แล้วสินะว่าเรื่องที่ข้าบอกว่าสามารถช่วยซิ่วเหนียงให้ฟื้นคืนชีพได้นั้น เป็นเพียงคำลวง

แต่เจ้ารู้หรือไม่? ที่จริงแล้ว การตายของซิ่วเหนียงและลูกในท้องที่ต้องพลัดพรากจากเจ้าไปนั้น ล้วนเป็นฝีมือของข้าทั้งสิ้น!”

ดวงตาของหลี่ฉวนจวินสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะดับวูบลง

ปีศาจในใจย่อตัวอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย มันหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนที่ร่างกายจะค่อย ๆ จางหายไป ทว่าก่อนจากไปนั้น มันมองไปที่จ้าวอู่เจียงเป็นครั้งสุดท้าย

“พรุ่งนี้ ข้าจะมาส่งเจ้าด้วยตนเอง!”

หลังจากนั้นไม่นาน เซวียนหยวนจิ้งก็ปรากฏกายมาถึง นางขมวดคิ้วเมื่อเห็นหลี่ฉวนจวินนอนจมกองเลือด และจ้าวอู่เจียงที่ดูเหมือนวิญญาณจะหลุดลอย

นางกระโดดลงมา ตรวจดูลมหายใจของหลี่ฉวนจวินก่อน รู้สึกหนาวเหน็บก็พลันเกิดขึ้นในใจ จากนั้นนางจึงโผเข้ากอดจ้าวอู่เจียง

“อู่เจียง เกิดอันใดขึ้น? เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงจิตใจสั่นสะท้าน เขาคว้ามือของจิ้งเอ๋อร์อย่างร้อนรน น้ำเสียงหนักอึ้งแฝงไปด้วยความวิงวอนที่บรรยายไม่ถูก

“ออกไปจากที่นี่ อยู่ในบรรพสถาน อย่าได้ออกไปที่ใด ได้… หรือไม่…”

—

ว่านจื่อพาเด็ก ๆ วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางสายฝน ยามนี้นางเข้าใกล้ย่านเจียงตู่มากขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าอันตรายก็เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย

ในห้วงความคิดของนางเต็มไปด้วยภาพของจูกัดชิงชิงที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะร้องขอก่อนจากลา

“คุณหนูว่านจื่อ ข้าขอร้องเจ้าสักเรื่อง หากเจ้าเดินทางถึงย่านเจียงตู่อย่างปลอดภัย และได้พบจ้าวอู่เจียงช่วยขอยันต์จากเขาสักไม่กี่แผ่นแทนข้าด้วย บอกว่าเป็นของจูกัดเสี่ยวไป๋”

น้ำตาร้อนผสมกับสายฝนเย็นเฉียบไหลอาบแก้มของว่านจื่อไม่หยุด นางพยายามวิ่งหนีสุดกำลัง

ความหวังใกล้เข้ามาทุกที แต่ความสิ้นหวังก็แอบย่องมาถึงอย่างเงียบงัน

บุคคลผู้ปิดบังใบหน้าสิบเจ็ดร่างขวางทางพวกนางไว้ เสียงเยาะหยันอันนุ่มนวลดังขึ้น

“โอ้ คุณหนูกับเด็ก ๆ พวกเจ้ากำลังจะไปหาญาติกันหรือ?”

ที่นี่อยู่ใกล้ย่านเจียงตู่ แต่ในยามบ้านเมืองวุ่นวาย บริเวณรอบนอกของสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด มักจะเป็นที่ที่อันตรายที่สุด

“จางซวีคุน ราชครูแห่งต้าโจวคืออาจารย์อาของข้า!” ว่านจื่อกางแขนป้องกันเด็ก ๆ ไว้ด้านหลัง

“ฮะ ๆ ๆ ๆ…” เสียงหัวเราะเยาะหยันดังมาจากร่างที่สวมหน้ากาก

“คนที่อยากจะเข้าย่านเจียงตู่เพื่อขอที่พักพิง ในสิบคนมีห้าคนอ้างว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ตระกูลจี อีกหกคนก็บอกว่ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับราชครู ไม่ว่าจะเป็นหลานศิษย์ ญาติพี่น้อง หรือลูกนอกสมรส ก็ล้วนมีให้เห็นมากมาย”

“ข้ามีของวิเศษ!”

ว่านจื่อเริ่มรวบรวมพลังวิชาในร่าง หากสถานการณ์ไม่ดี นางจะต้องสู้ตายเพื่อปกป้องพวกเด็ก ๆ ให้หนีรอด

ผู้นำกลุ่มโบกมือสั่งพลางเอ่ยเยาะเย้ย

“จับพวกนางไว้”

“ของวิเศษบ้าบออะไร แค่ยันต์ ยาลูกกลอน หรือเสื้อคลุมนักพรต ก็อ้างว่าเป็นของวิเศษอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าน่ะ มีของวิเศษมากมาย! ล้วนแต่ปล้นมาจากพวกเจ้านี่แหละ”

ว่านจื่อรู้ว่าพวกโจรเหล่า่นี้คงจะต้องจับพวกนางไว้แน่ นางจ้องมองด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว ล้วงกล่องไม้เล็ก ๆ จากอกเสื้อยัดใส่มือจางกั่วกั่วเอ๋อร์

“รอข้าตะโกนให้วิ่ง แล้วพวกเจ้าก็วิ่งหนีไปทันที เข้าใจหรือไม่?”

จางกั่วกั่วเอ๋อร์สะอื้น เช็ดน้ำตาบนใบหน้าเล็ก ๆ พลางพยักหน้ารับ

โจรสิบเจ็ดคนล้อมโจมตีเข้ามา ว่านจื่อปล่อยยันต์จากแขนเสื้อ

ยันต์พุ่งใส่โจรเหล่านั้น จากนั้นนางจึงตะโกนเสียงแหลม

“วิ่ง!”