ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1598 จุดประสงค์ของการกวาดล้างการค้าประเวณี

บทที่ 1598 จุดประสงค์ของการกวาดล้างการค้าประเวณี

“ใช่ ๆ ตรงนั้นแหละ ขยายให้ใหญ่ขึ้น ขยายอีก”

ปฏิบัติการจับกุมผู้ต้องสงสัย ‘จ้าวเจียง’ ได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในคืนมืดนี้

เจ้าหน้าที่หลักในคดีนี้กำลังติดตามร่องรอยของจ้าวเจียงผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่แทบทุกที่

พวกเขาเห็นเงาร่างของจ้าวเจียงในภาพจากกล้องวงจรปิด

“พระเจ้า นักล่าเงินรางวัลจ้าวเจียงคนนี้ช่างใจกล้าจริง ๆ หรือว่าเขาไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองกันแน่? สถานการณ์แบบนี้ยังมีอารมณ์ไปร้านนวดอยู่อีก?”

“เสี่ยวหลี่ เธอไปที่ร้านนวด เอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ฉันอยากดูว่าเขาทำอะไรอยู่ข้างใน”

“เร่งความเร็วขึ้น ฉันอยากรู้ว่าเขาออกมาตอนไหน”

“เขาออกมาแล้ว เดี๋ยวนะ นั่นเขากำลังทำอะไร? กำลังติดต่อใครอยู่น่ะ?”

“หืม? ทำไมหน่วยปราบปรามการค้าประเวณีมาที่นี่? ไป๋เสวี่ยกับคนอื่น ๆ ไปทำอะไรกันน่ะ แย่แล้ว นี่พวกนั้นจะไปเตือนภัยให้ผู้ต้องสงสัยหนีไปเหรอ?”

“บ้าจริง จ้าวเจียง! จ้าวเจียงอยู่ข้าง ๆ นั่น เฮ้ย! ไป๋เสวี่ยกับคนอื่น ๆ ขึ้นไปสอบถามเขาแล้ว? จ้าวเจียงพยักหน้า? พยักหน้าทำไม?”

“ไป๋เสวี่ยยังคำนับให้จ้าวเจียงด้วย ทำไม? ขอบคุณเหรอ? การติดต่อก่อนหน้านี้ของจ้าวเจียงคงไม่ใช่แจ้งเบาะแสเรื่องการค้าประเวณีในร้านนวดหรอกนะ?”

“จ้าวเจียงเดินจากไปอย่างโอ้อวดแบบนี้เลยเหรอ? ไม่มีใครแจ้งหน่วยปราบปรามการค้าประเวณีเรื่องปฏิบัติการของพวกเราเหรอ? ไม่มีใครให้พวกเธอดูภาพของผู้ต้องสงสัยจ้าวเจียงเหรอ?”

“สั่งการออกไปให้ตรวจสอบเครือข่ายการเฝ้าระวังในบริเวณใกล้เคียง ติดตามร่องรอยของจ้าวเจียง”

“…”

ตอนนี้ทั่วทั้งศูนย์บัญชาการคดี เต็มไปด้วยเสียงตะโกนของผู้บังคับบัญชา

จ้าวเจียงปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งและจากไปอย่างเชิดหน้า ทั้งยังผ่านหน้าเพื่อนร่วมงานของพวกเขาไปได้ง่าย ๆ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป สำนักงานรักษาความสงบคงถูกสังคมหัวเราะเยาะเป็นแน่

—

“บัดซบจริง ไม่รู้ว่าไอ้เวรที่ว่างจนไม่มีอะไรตัวไหนมาแจ้งความ!”

ภายในกรงเหล็ก มีคนถูกขังอยู่สิบกว่าคน ล้วนเป็นผู้ที่ก่อเรื่องและถูกกักตัวชั่วคราว

“นั่นสิ แค่นวดจะเป็นอะไรไป นายยังดีที่ได้พูดคุยกับผู้หญิง ส่วนฉันยังไม่ทันได้แตะต้องอะไรเลย กำลังอาบน้ำอยู่ก็โดนจับซะแล้ว”

“น่าโมโหชะมัด! พวกนี้นี่มันยุ่งเรื่องชาวบ้านเกินไปแล้ว เรื่องปราบปรามอาชญากรรมไม่ทำ แต่มาจับจ้องแต่เรื่องค้าประเวณี มันจะเป็นไรไป? ใครบ้างไม่มีกิเลส มีผู้ชายคนไหนไม่ชอบผู้หญิงสวย ๆ ด้วยเหรอ? ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ชายหนุ่มปกติทั่วไปก็ทำกันเท่านั้น”

“รู้จักแต่รังแกพวกเราชาวบ้านตัวเล็ก ๆ ถ้ามีฝีมือจริงก็ไปจับพวกเสือใหญ่สิ”

จ้าวอู่เจียงยืนฟังอยู่ด้านข้าง บนใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มบาง ร่างเสมือนของเขาที่ปลอมตัวเป็นจ้าวเจียงไปแจ้งความ จะเกี่ยวอะไรกับร่างจริงของเขา?

หากเขาไม่แจ้งความเรื่องค้าประเวณีเพื่อให้ตัวเองถูกจับ เขาจะต้องไปมอบตัวให้สำนักงานรักษาความสงบจับกุมเองหรืออย่างไร?

“แบบนั้นเขายังจำเป็นต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไหม?”

“การปราบปรามการค้าประเวณีเป็นนโยบายสำคัญที่ทำให้สังคมมีความมั่นคง” ชายวัยกลางคนที่สวมชุดทางการ ร่างกายคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุรา เขาหลบอยู่ในมุมห้องและนิ่งเงียบมาตลอด ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้นหลังจากได้ยินการสนทนาของคนกลุ่มหนึ่ง

“การค้าประเวณีแบบหนึ่งต่อหนึ่งนั้นไม่น่ากลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวคือเครือข่ายธุรกิจที่อยู่เบื้องหลังการค้าประเวณีต่างหาก

การค้าประเวณี การพนัน และยาเสพติด มักจะเชื่อมโยงกัน การปล่อยปละละเลยการค้าประเวณีก็เท่ากับปล่อยให้การพนันและยาเสพติด รวมถึงปัจจัยที่ก่อให้เกิดความไม่มั่นคงในสังคมอื่น ๆ ลอยนวลอยู่

ถ้าหากการค้าประเวณีกลายเป็นเรื่องถูกกฎหมาย ก็จะมีการค้าเด็กและผู้หญิง

และเมื่อผลประโยชน์มากพอ เครือข่ายธุรกิจเบื้องหลังการค้าประเวณีจะทำทุกอย่างได้”

ทุกคนมองไปยังต้นเสียง จ้าวอู่เจียงก็เหลือบมองไปเช่นกัน ชายผู้พูดมีกิริยาสุภาพเรียบร้อย แต่ดูมีท่าทางหมดอาลัยตายอยาก คำพูดของเขาแตกต่างจากผู้ต้องขังคนอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นสายน้ำใสในน้ำขุ่น

“คุณทนายใหญ่ ตอนที่คุณยิงภรรยาและชายชู้ของคุณ คุณได้คิดถึงผลที่จะตามมาหรือเปล่าล่ะ? ได้คิดถึงกฎหมายบ้างไหม?” มีคนเย้ยหยัน

“ฉันไม่ได้ฆ่าพวกเขา” ทนายความที่ตัวคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุราส่ายหน้า น้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับกำลังอธิบายเรื่องราว เขาไม่สนใจคำเยาะเย้ย แต่ยังคงอธิบายถึงข้อดีข้อเสียให้ ‘เพื่อนนักโทษ’ ที่คิดว่าการปราบปรามการค้าประเวณีไม่จำเป็น

ราวกับว่าไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ใด ก็จะไม่มีวันลืมหรือเปลี่ยนแปลงความประพฤติที่ถูกต้องของตน

“การปล่อยปละละเลยการสำส่อน ไม่เข้มงวดในการปราบปรามการค้าประเวณีก็เหมือนกับการยอมรับให้การค้าอวัยวะถูกกฎหมาย”

“วันนี้ฉันป่วย ต้องการเปลี่ยนหัวใจ และหัวใจของนายก็พอดีเหมาะสม อีกทั้งนายก็ยากจนข้นแค้น ไม่มีเงินติดบ้านสักแดง ฉันจะจ่ายเงินก้อนใหญ่ให้นายยินยอม ฉันก็จะรอดชีวิต นายก็ได้เงินก้อนโต เราต่างก็ได้ประโยชน์ทั้งคู่”

“พวกเราไม่ได้ละเมิดจรรยาบรรณหรือศีลธรรมใด ๆ อีกทั้งไม่ได้ทำร้ายผู้อื่น ถ้าเช่นนั้นแล้ว ทำไมไม่ใช่แค่ดาวเสี่ยวชางเท่านั้น แต่ทุกดวงดาวในอาณาเขตพันดาราถึงไม่ยอมให้การค้าอวัยวะถูกกฎหมายล่ะ?”

“การค้าประเวณีก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ฉันจ่ายเงินช่วยเหลือเธอ เธอขายเรือนร่าง เราต่างก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ…”

“ทำไมต้องห้ามด้วย?”

จ้าวอู่เจียงมองทนายความที่ดูหมดอาลัยตายอยากตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า

“เพื่อลดการเอารัดเอาเปรียบของผู้แข็งแกร่งที่มีต่อผู้อ่อนแอให้น้อยที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการปราบปรามการค้าประเวณี หรือการกำจัดอิทธิพลมืด ล้วนเป็นการปกป้องผู้อ่อนแออย่างพวกเรา”