ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1743 การเสียสละคือสิ่งที่สมควร

บทที่ 1743 การเสียสละคือสิ่งที่สมควร

Trigger warning: การบรรยายฉากข่มขืน, การบรรยายฉากฆาตกรรมอย่างละเอียด, เนื้อหาทางเพศที่รุนแรง

โม่หรานหร่านไม่อยากใช้นามสกุลโม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนามสกุลโม่ของตระกูลนี้ในปัจจุบัน

เธอรู้สึกว่าแซ่โม่ (น้ำหมึก) ช่างน่าขยะแขยง สีที่มันเป็นตัวแทน ไม่ได้บริสุทธิ์เหมือนสีดำ ยิ่งไม่เหมือนสีขาวบริสุทธิ์ แต่เป็นสีความเน่าเหม็นของซากศพและความตาย

แสงสีม่วงอมเขียวที่แผ่ออกมาจากหมึก เหมือนรอยด่างและบาดแผลที่ไม่เคยหายบนร่างของศพ

หากใช้หมึกเป็นเครื่องมือหนึ่งในการบันทึกชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเขม่าจากต้นสนหรือเขม่าน้ำมัน ก็ล้วนทำมาจากซากศพของต้นสนหรือซากสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ

การใช้แซ่ของตระกูลโม่นี้เพื่อบันทึกชีวิตของเธอ ทำให้เธอรู้สึกชีวิตว่าตัวเองเต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพ ร่างกายของเธอมีกลิ่นเหมือนกับกลิ่นที่บรรยายไม่ได้ ตั้งแต่ตอนที่แม่ของเธอถูกฝังเมื่อหลายปีก่อน

รอยช้ำ สีม่วง สีดำ สิ่งเหล่านั้น เธอจะไม่มีวันลืม!

‘ตึง!’

แขกสองคนกระโดดขึ้นสูง แล้วใช้ศอกกระแทกลงบนกระดูกสันหลังของโม่ชุนอย่างแรง เสียงกระดูกแตกดังมา โม่ชุนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

“ฉันชื่อเซี่ยหร่านชิว” โม่หรานหร่านกล่าว

แขกทั้งหมดที่อยู่ในที่นั้นต่างมีสีหน้าหวาดกลัว พวกเขาไม่เข้าใจว่าตัวเองทำไมถึงต้านทานไม่ได้ แต่กลับถูกควบคุมให้โจมตีโม่ชุน

“หอมไหม?”

โม่หรานหร่านโบกนิ้วมือเรียวงามเบา ๆ ตรงหน้าหวังเฉวียน กลิ่นหอมแทรกซึมเข้าสู่จิตใจ หวังเฉวียนได้กลิ่นหอมนั้น ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมถึงใช้พลังไม่ได้

โม่หรานหร่านไม่ได้ใส่ยาพิษในเหล้า แต่ใส่ยาพิษในกลิ่น เมื่อกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องที่ปิดสนิท ทุกคนค่อย ๆ หมดเรี่ยวแรง และโม่หรานหร่านก็ใช้พลังประหลาดควบคุมทุกคน

“นี่เรียกว่าน้ำหอมคนตาย” โม่หรานหร่านใช้นิ้วงอเบา ๆ ชี้ไปที่หวังเฉวียน ร่างของหวังเฉวียนเริ่มสั่นขึ้นมา

“น้ำหอมที่กลั่นจากกลิ่นกายของหญิงสาวที่ตายไปมากมาย”

“พวกเธอทั้งหมดล้วนถูกพวกแกย่ำยี…”

“ขะ… ขอโทษ…” หวังเฉวียนถือเศษแก้วด้วยมือที่สั่นเทา แล้วขยับมือไปที่ลำคอตัวเอง เขาวิงวอนด้วยความหวาดกลัว

“ขอโทษ… ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ…”

เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เศษแก้วแทงเข้าที่ลำคอแล้วกรีดอย่างรุนแรง

‘พรวด!’ เลือดพุ่งกระเซ็น ร่างของเขาล้มฟุบลงกับพื้น

โม่หรานหร่านมองภาพตรงหน้านิ่ง ๆ ส่วนโม่ชุนพูดอะไรไม่ออก เพราะมีคนกดศีรษะของเขาไว้

คนที่กดศีรษะโม่ชุนเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เขาเอาสิ่งที่เคยเข้าออกในร่างกายผู้หญิงคนอื่น ยัดเข้าไปในปากของโม่ชุน ใบหน้าแสดงความหวาดกลัวอย่างที่สุด ร่างกายที่ไม่สามารถควบคุมได้กระแทกปากของโม่ชุนไม่หยุด

“ชอบไหม?” โม่หรานหร่านยิ้มมุมปาก รอยยิ้มดูคลุ้มคลั่งเล็กน้อย

“ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยชอบเท่าไรนะ…”

“ไม่เป็นไร ฉันจะปรนนิบัติคุณเอง”

สีหน้าของโม่ชุนยิ่งดูหวาดกลัว ดวงตาเบิกกว้าง ม่านตาหดเกร็ง มีคนกดก้นของเขาไว้แล้ว

ในวินาทีถัดมา ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาดิ้นรนอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่อาจขยับตัวได้

โม่หรานหร่านยกมือปิดปาก กลั้นเสียงหัวเราะคิกคัก นิ้วมือสั่นเบา ๆ ควบคุมพลังของคนอื่น ๆ ส่งผ่านไปยังโม่ชุน

รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ จางหาย เธอกลับมาสำรวมอีกครั้ง แล้วเอ่ยเสียงเข้ม

“ฆ่ามันซะ!”

แขกเหรื่อที่ถูกควบคุมต่างคลุ้มคลั่งโจมตีโม่ชุนอย่างไร้การควบคุม ทั้งปาก ด้านหลัง…

พร้อมกันนั้นยังใช้เศษกระจกกรีดข้อมือและข้อเท้าของโม่ชุน ตัดเส้นเอ็นมือเท้า ทำให้โม่ชุนไม่อาจต่อต้านได้

โม่ชุนอยากจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสุดหัวใจ แต่ก็ไม่อาจส่งเสียงออกมาได้ เขาถูกอุดปากแน่น ได้ยินเพียงเสียงครางอู้อี้

สีหน้าของโม่หรานหร่านซีดเผือดลงเรื่อย ๆ แต่แววตาเย็นชากลับแน่วแน่มั่นคง เธอมองดูจนโม่ชุนตาเหลือกและมีเลือดไหลออกจากช่องทางด้านหน้าและด้านหลัง

โม่ชุนหมดเรี่ยวแรง ล้มลงในแอ่งเลือด

“ตระกูลโม่จะเจริญรุ่งเรือง ทุกคนต้องเสียสละโดยไม่มีเงื่อนไข นั่นคือสิ่งที่คุณพูดไว้…”

โม่หรานหร่านถือเศษกระจกลอยอยู่ในมือ ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้

“เพราะความชั่วร้ายที่พวกคุณก่อไว้หลายปีมานี้ ทำให้คนบริสุทธิ์ในตระกูลโม่ต้องพลอยเดือดร้อน… ตระกูลโม่กำลังจะล่มสลาย…”

“เพื่อตระกูลโม่ การเสียสละของคุณ เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว”

ตอนนี้โม่ชุนพูดไม่ออกและขยับตัวไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

โม่หรานหร่านควบคุมเศษกระจก แล้วฟันสิ่งที่อ่อนปวกเปียกใต้ร่างของโม่ชุนออก

“อ๊ากก!” โม่ชุนในที่สุดก็สะดุ้งตื่นจากความเจ็บปวดรุนแรง เขาร้องครวญครางด้วยความทรมาน

“กินมันซะ ไอ้สัตว์แก่…” โม่หรานหร่านสะบัดนิ้ว ยัดความทรามที่เต็มไปด้วยเลือดเข้าไปในปากของโม่ชุน

ส่วนแขกคนอื่น ๆ พวกเขาต่างก็หายใจรวยริน ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด

โม่หรานหร่านค่อย ๆ เดินไปที่ประตูห้องลับ ค่อย ๆ เปิดประตู มองเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจุดไฟ

เผาสิ่งสกปรกทั้งหมดให้สะอาด

ตอนนี้เธอจะไปฆ่าคนอื่น ๆ ไม่ให้ใครหนีรอดไปได้สักคน

เธอพูดกับตัวเองในใจเช่นนั้น ก่อนจะปิดประตูห้อง แล้วเดินเข้าไปในความมืด