ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1782 การอ่านใจและการต่อต้านการอ่านใจ
บทที่ 1782 การอ่านใจและการต่อต้านการอ่านใจ
“เมื่อถึงเวลา ฉันจะแจ้งให้คุณรู้เอง” ลิลิธยื่นมือซ้ายออกมา
“ขอช่องทางติดต่อหน่อย ฉันถามเอลิซาแล้ว เธอบอกว่าไม่มีช่องทางติดต่อของคุณเลย…”
จ้าวอู่เจียงส่งช่องทางติดต่อให้ เขารู้ว่าเรื่องระหว่างเขากับเอลิซาที่ลิลิธรู้เข้านั้น เป็นเรื่องอันตรายอย่างมาก
หากลิลิธเปิดเผยเรื่องนี้ออกมา สถานการณ์ของเอลิซาจะต้องแย่แน่ ๆ และสถานการณ์ของเขาก็คงไม่ดีเช่นกัน เพราะศาสนจักรแห่งแสงสว่างจะต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่นอน พวกเขาจะส่งคนมากำจัดเขาซึ่งเป็นนอกรีตที่ทำให้ศาสนจักรแห่งแสงสว่างเสื่อมเสีย
แม้ว่าตอนนี้จะมีจูกัดเสี่ยวไป๋ผู้ชราอยู่ก็ตาม แต่เขาจ้าวอู่เจียงไม่อาจอาศัยกำลังของจูกัดเสี่ยวไป๋ทำอะไรตามใจชอบได้ ถ้าเขาจะทำอะไรจริง ๆ ก็ต้องใช้กำลังของตัวเองเท่านั้น
“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” จ้าวอู่เจียงส่งช่องทางติดต่อให้แล้วพูดเสียงทุ้ม
“ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ฉันทำแล้ว เธอช่วยไปก่อนได้ไหม?”
“ไม่ได้” ลิลิธยกมุมปากขึ้น ดวงตาสีแดงของเธอดูยั่วยวนเป็นพิเศษ
“ฉันต้องจับตาดูคุณ เพื่อให้แน่ใจว่าเอลิซาจะไม่ถูกคุณ ลบหลู่ อีก…”
เอลิซาดวงตาวาววับ เสียงเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ
“ลิลิธ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขา!”
“งั้นก็พูดมาสิ” ลิลิธพูดพลางเอามือจัดผมที่ตกลงมาอย่างเชื่องช้า
ทำไมลิลิธยังไม่ไป นี่คงจะหมายตาเขาสินะ จ้าวอู่เจียงครุ่นคิด เธอตั้งใจใช้เอลิซามาติดต่อเขา อยากจะจับเขากินงั้นเหรอ
“ไม่นึกเลยว่าคุณจะหลงตัวเองขนาดนี้…” ลิลิธขมวดคิ้วสวย ก่อนจะยิ้มออกมา
เป็นไปตามที่เขาคิดจริง ๆ ตอนนี้เธอกำลังอธิบายแล้ว ดูเหมือนจะยิ้ม แต่จริง ๆ แล้วกำลังพยายามกดความตื่นตระหนกในใจ… จ้าวอู่เจียงหรี่ตามองอย่างพินิจ
“อย่าแต่งเรื่องในหัวอีกได้ไหม!” ลิลิธอ่านความคิดของจ้าวอู่เจียงออก เธอเลิกยิ้มในที่สุดและพูดเสียงเย็น
“ฉันไม่เหมือนเอลิซาที่จะตกต่ำได้ง่าย ๆ หรอก”
อืม… เธอสนใจเขาจริง ๆ นั่นแหละ ถึงได้ตั้งใจอธิบายให้ฉันฟัง คงจะเล่นเกมเสือล่อเหยื่อ ไม่ก็พยายามใช้คำพูดกดความรู้สึกร้อนแรงในใจที่มีต่อเขาเอาไว้… จ้าวอู่เจียงไม่พูดอะไร สีหน้าแสดงความหยิ่งผยองอย่างบอกไม่ถูก
ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง คือเธออาจจะหลงรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่เธอรู้สึกกลัว เลยตั้งใจพูดถึงการตกต่ำของเอลิซาเพื่อเตือนตัวเองว่าการหลงรักเขาจะมีผลลัพธ์ยังไง… จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน พยักหน้ารับคำพูดของลิลิธ แต่ในใจยังคงครุ่นคิดว่าทำไมลิลิธถึงหมายตาเขา
“พอได้แล้ว!” ลิลิธอ่านความคิดของจ้าวอู่เจียงได้ เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป และพูดเสียงเย็น
“นอกจากหน้าตาแล้ว คุณไม่มีอะไรที่น่าสนใจสำหรับฉันเลย รีบเลิกความคิดเด็ก ๆ พวกนั้นซะ”
จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ครับ”
เหมือนที่คาด เธอถูกเขาแทงใจดำความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจ เริ่มรู้สึกโกรธอย่างกระดากอาย และเริ่มแสดงความโกรธออกมาเพื่อปกปิดความคิดที่แท้จริงในใจ… จ้าวอู่เจียงยิ้มมุมปาก ด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์และมั่นใจ
ลิลิธถูกจ้าวอู่เจียงยั่วโมโหด้วยความไร้ยางอายและหลงตัวเอง หล่อนสูดหายใจลึก แล้วหมุนตัวเดินจากไป
“คุยกันให้สนุกนะ!”
เอลิซามองลิลิธอย่างประหลาดใจ คำพูดที่ลิลิธพูดก่อนหน้านี้หมายความว่าอย่างไร? หรือว่าจุดประสงค์ที่ลิลิธขอช่องทางติดต่อจากจ้าวอู่เจียงคือ…
มองร่างของลิลิธที่เดินห่างออกไป จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ เก็บรอยยิ้ม ความคิดหลงตัวเองในหัวของเขาเมื่อครู่นี้ เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจคิดขึ้นมา เพื่อไล่ลิลิธออกไป จะได้สะดวกในการคุยกับเอลิซา
ลิลิธมีความสามารถในการอ่านใจ แม้จะเก่งกาจ แต่ความสามารถนี้ก็มีจุดอ่อนที่ชัดเจน
แค่เขาจ้าวอู่เจียงสามารถควบคุมความคิดของตัวเองได้ ก็สามารถหลอกลิลิธได้
“เอาล่ะ เธอไปแล้ว เมื่อกี้เธออยากจะพูดอะไร พูดมาสิ” จ้าวอู่เจียงพูดกับเอลิซาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เอลิซาค่อย ๆ ปรับลมหายใจ
“ฉันต้องการให้นายรับผิดชอบ”
“อืม” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า ทำสัญญาณให้เอลิซาพูดต่อ
เอลิซาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ข้อแรก ช่วยเตรียมสถานที่ปลอดภัยให้ฉันที อย่าให้คนอื่นรู้”
“ได้” จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างจริงจัง นี่คือการเตรียมการรับมือกับสถานการณ์ที่แย่ที่สุดของเอลิซา เธอจึงให้เขาเตรียมที่หลบภัยไว้ก่อน
“ข้อที่สอง…” เอลิซาอ้าปากพูด ดูเหมือนจะพูดลำบากใจ แต่ก็จำเป็นต้องพูด สีหน้าของเธอดูกังวลใจ สุดท้ายเธอก็พูดออกมา
“ประมาณหนึ่งเดือนหลังจากนี้ ฉันจะหาทางกำจัดเด็กคนนี้…”
YOU MAY ALSO LIKE
