ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1797 แกว่าแม่ฉันยังไงนะ?

บทที่ 1797 แกว่าแม่ฉันยังไงนะ?

ทรายสีเหลืองปลิวว่อนไปทั่วฟ้า

เบื้องล่างก็มีแต่ทรายสีเหลือง

นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก

ไม่มีเงาของผู้คนท่ามกลางทรายสีเหลืองที่แทบจะบดบังทั้งฟ้าและดิน พร้อมสายลมอุ่น ๆ มีเพียงร่างของจ้าวอู่เจียงเท่านั้น

จ้าวอู่เจียงกอบทรายขึ้นมาหนึ่งกำมือ เมื่อพินิจดูอย่างละเอียด เม็ดทรายเหล่านี้มีสีอื่น ๆ ด้วย

สีเหลือง สีน้ำเงิน สีแดง… มีครบทุกสี แต่ส่วนใหญ่เป็นสีเหลืองซีด

เม็ดทรายไม่ได้เป็นสี่เหลี่ยมหรือมีเหลี่ยมมุมชัดเจน แต่กลมมน

ราวกับว่าเป็นดวงดาวที่เหี่ยวแห้งและไร้ชีวิตมากมาย

ทรายในมือของจ้าวอู่เจียงไหลผ่านง่ามนิ้วหลุดออกไป เขายื่นมือคว้าฝุ่นและทรายในอากาศ เมื่อมองอย่างละเอียดหลังจากกำไว้ในมือ เม็ดทรายแต่ละเม็ดล้วนเหมือนดวงดาว

ในใจของเขาผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา เพียงแค่คิดก็ทำให้รู้สึกหนาวสะท้านไปตามแผ่นหลัง

เม็ดทรายพวกนี้ คงไม่ใช่ดวงดาวที่เหี่ยวแห้งตายจริง ๆ หรอกนะ?

ไม่ทันให้เขาคิดอะไรมาก ก็มีคนกำลังเดินเข้ามาใกล้จากที่ไกล ๆ เนื่องจากพายุทรายที่พัดกระหน่ำบดบังร่องรอยพลังงาน ทำให้เขามองไม่เห็นว่าเป็นใคร

คนผู้นั้นหยุดยืนไม่ไกลจากเขา ไม่ได้เดินเข้ามาใกล้อีก เหมือนกำลังพิจารณาเขาอยู่ สัมผัสถึงพลังงานของเขา

“พี่น้อง ผมคือ ‘รักแม่ของคุณ แล้วเจอกันพรุ่งนี้’ ชื่อจริงเจี่ยงเสี่ยวหาว ขอถามชื่อ ID และชื่อจริงของพี่น้องหน่อยครับ” เงาร่างจากที่ไกล ๆ ส่งเสียงที่เป็นมิตรออกมา

“จ้าวอู่เจียง” จ้าวอู่เจียงแนะนำตัวเองเช่นกัน ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ใช่พวกชอบต่อสู้ และกำลังปรับตัวกับสภาพแวดล้อมเช่นเดียวกัน

เสียงตอบกลับมาจากกลางพายุทราย

“ฉันไม่ใช่ผู้ชายเลว? ที่แท้ก็พี่น้องจ้าวอู่เจียงนี่เอง”

จ้าวอู่เจียงกระแอมเบา ๆ

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก เรียกชื่อผมก็พอ ไม่ต้องเรียก ID”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังทักทายกันอย่างสุภาพ ไม่คิดจะต่อสู้กัน เสียงหยิ่งผยองก็ดังแทรกเข้ามาในพายุทราย

“อย่ามัวแต่พล่ามไร้สาระ ฉันคือนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทาน พวกแกสองคนส่งคะแนนมาให้ฉันซะ!”

จ้าวอู่เจียงมองไปทางต้นเสียงอีกด้าน คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนอยู่ในทิศทางนั้นด้วย

พายุทรายนี้น่าจะมีคุณสมบัติในการบดบังร่องรอยพลังงาน ถ้าไม่ตั้งใจเผยตัวหรือส่งเสียง ก็ยากที่จะถูกค้นพบจริง ๆ

“นักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทาน ผมกับพี่น้องจ้าวอู่เจียงยังไม่อยากสู้กับคุณ ตอนนี้ขอทำความเข้าใจสถานการณ์รอบข้างก่อนดีกว่า” เสียงของเจี่ยงเสี่ยวหาวดังมาจากในพายุทราย

“คุณไม่สังเกตหรอกเหรอว่าพวกเรากำลังหลงทาง

ทิศทางที่จะไปยังเขตกลางของดินแดนน่ะ คุณมีเบาะแสบ้างไหม?”

“เก็บคะแนนก่อน แล้วค่อยหาทิศทาง!” ชายที่มี ID ว่านักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานพูดเสียงเย็นชา

“***แม่แกตายซะ ทั้งแกและไอ้ที่ชื่อว่า ฉันคือผู้ชายเลว ไอ้หน้าขาวจ้าวอู่เจียงออกมารับความตายพร้อมกันเลย!”

จ้าวอู่เจียงเลิกคิ้วคมขึ้น มองไปทางนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทาน เขาไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นแค่คนหุนหันพลันแล่น รู้สึกเหมือนตั้งใจจะล่อให้เขาเข้าไปมากกว่า

“นายว่าอะไรนะ?” เสียงของเจี่ยงเสี่ยวหาวเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำ

“จะท้าตีท้าต่อยก็ท้ามา แต่อย่าพาดพิงถึงแม่”

“แม่แก! แม่แก! แม่แก!” นักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานหัวเราะเยาะ

“แม่แก!”

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วคมลึกยิ่งขึ้น เขารู้สึกว่าเม็ดทรายที่ล่องลอยอยู่รอบตัวค่อย ๆ หยุดนิ่ง ราวกับถูกอะไรบางอย่างตรึงเอาไว้ จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของชายที่อ้างว่าตัวเองชื่อเจี่ยงเสี่ยวหาวเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกถึงขีดสุด

“แกว่าแม่ฉันยังไงนะ?”

ในชั่วขณะถัดมา เขาได้ยินเสียงคล้ายระเบิด ทรายที่อยู่ไม่ไกลพลันปลิวว่อน เขารู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณของเจี่ยงเสี่ยวหาวที่กำลังพุ่งทะยานเข้าใส่นักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทาน

‘โครม!’ เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากจุดที่นักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานยืนอยู่ ละอองเลือดกระจายฟุ้งในอากาศ

“อ๊าก!” ตามด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทาน และละอองเลือดก็พุ่งกระจายอีกครั้ง

‘กรอบ!’ เสียงกระดูกหักดังขึ้น ร่างกำยำร่างหนึ่งกลิ้งมาในกลุ่มทรายสีเหลือง กลิ้งมาอย่างรวดเร็วราวกับกังหันลมที่หมุนติ้ว ก่อนจะกลิ้งมาหยุดอยู่ที่เท้าของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงมองร่างที่เละเทะไปด้วยเลือดที่นอนอยู่แทบเท้า นี่คือนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานงั้นเหรอ?

ตามมาติด ๆ ด้วยเสียงระเบิดอีกครั้ง เจี่ยงเสี่ยวหาวพุ่งทะลุผ่านม่านทรายออกมา เท้าทั้งสองกระแทกลงข้างร่างของนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานอย่างหนัก จนทรายกระจายฟุ้ง เกิดเป็นหลุมลึกสองหลุม

“อื้อ…” นักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานพยายามใช้สติสุดท้ายที่มีขอความเมตตา แต่สิ่งที่พ่นออกมามีแต่เลือดปนเศษอวัยวะภายใน

เขาพยายามจะกดปุ่มช่วยชีวิตบนสายรัดข้อมือ

มีเท้าข้างหนึ่งเหยียบมือของเขาเอาไว้ ขัดขวางการกระทำนั้น

คนที่เหยียบมือเขาคือจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงเหยียบมือของนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานเอาไว้ แล้วหยิบจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ที่ตกอยู่ข้างกายขึ้นมา

บนจอปรากฏจุดเล็ก ๆ สองจุดกะพริบอยู่ จุดหนึ่งสีน้ำเงิน อีกจุดหนึ่งสีแดง บนจุดสีแดงมีภาพใบหน้าที่กำลังยิ้ม หล่อเหลาไร้ที่ติ นั่นคือภาพใบหน้าของเขาจ้าวอู่เจียงนั่นเอง

มาตามล่าฉันสินะ? จ้าวอู่เจียงยิ้มเบา ๆ