ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1814 พื้นที่ลึกลับ

บทที่ 1814 พื้นที่ลึกลับ

พื้นทรายสีเหลืองยุบตัวลง ทุกคนไม่สามารถใช้พลังใด ๆ ได้เลย ก่อนที่จะถูกกลืนลงไป

พลังทั้งหมดไม่ว่าจะมาจากที่ใดล้วนไร้ผลในขณะนี้

เกือบทุกคนต่างสังเกตเห็นพลังประหลาดที่แฝงอยู่ในลมร้อนและทราย สามารถทำลายพลังของร่างกายมนุษย์

แต่จ้าวอู่เจียงกลับไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย เขาเพียงแค่รู้สึกว่าลมร้อน และมีทรายลอยอยู่รอบ ๆ บดบังสายตา

พลังทำลายล้างอันน่าพิศวงในสายลมร้อนดูเหมือนจะไม่ส่งผลกับเขา ไม่สามารถรบกวนเขาได้ เขาจึงไม่ได้สังเกตเห็น

แต่ในวินาทีสุดท้ายที่พื้นดินถล่ม เมื่อทรายกำลังจะปกคลุมเข้ามา เขาก็รู้สึกถึงพลังทำลายล้างที่คุ้นเคยโดยไม่ทราบสาเหตุนี้อย่างชัดเจน

ฟ้าดินหมุนวน น้ำตกทรายไหลพรั่งพรูลงด้านล่าง ราวกับจะฝังทุกคนให้จมดิน

เวลาพร่าเลือนในขณะนั้น จ้าวอู่เจียงมองไม่เห็นทิศทางใด ๆ ตรงหน้ามีแต่ความมืดมิด รู้สึกเพียงว่าร่างกำลังร่วงหล่นไม่หยุด

‘ตุ้บ!’ หลังจากเวลาผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ เขาตกลงบนพื้นแข็ง จากนั้นก็มีเสียงวัตถุหนักตกลงมาด้านข้างตัวเขา แรงรัดที่แขนของเขาหลุดออก เขาเดาว่าคนที่ตกลงมาข้าง ๆ คือเจี่ยงเสี่ยวหาวที่ก่อนหน้านี้จับแขนเขาหนี

‘พลั่ก’ มีเสียงตกอีกครั้ง มีบางอย่องนุ่ม ๆ ตกลงมาบนอกเขาโดยตรง ตามด้วยเสียงเห่า

ไม่ผิดแน่ สิ่งที่ตกลงมาบนตัวเขาโดยไม่คาดคิดนี้ น่าจะเป็นเทพสายฟ้ารุ่นปัจจุบัน หมาน้อยสีเหลืองตัวนั้น

‘พรึ่บ’ ไฟลุกขึ้นจากฝ่ามือของเขา ส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเหนือธรรมชาติของเขา ส่องให้เห็นเจี่ยงเสี่ยวหาวที่อยู่ข้าง ๆ และหมาน้อยที่กำลังถือมยอลเนียร์

สองคนหนึ่งหมาต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง

“ที่นี่ที่ไหนกัน” เจี่ยงเสี่ยวหาวเอ่ยปากก่อนเป็นคนแรก ทำลายความเงียบ พลางมองสำรวจรอบข้างด้วยแสงไฟ

“โฮ่ง!” หมาน้อยกระดิกหู ยกมยอลเนียร์ขึ้นฟาดใส่ความมืด

‘โครม!’

มยอลเนียร์กระแทกเข้ากับบางสิ่ง ส่งเสียงทึบและเสียงดินร่วงหล่นแผ่ว ๆ

“ที่นี่น่าจะเป็นถ้ำเตาเผาสักแห่ง” จ้าวอู่เจียงมองสำรวจโดยรอบ แล้วให้ความเห็นจากร่องรอยดินเหลืองและรอยไหม้ที่เห็น

ในขณะเดียวกันเขาก็หรี่ตามองเพื่อสังเกตจุดผิดปกติ

ตามหลักแล้วพวกเขาตกลงมาจากทะเลทราย ด้านบนควรมีหลุมใหญ่หรือร่องรอยการถูกฝัง แต่เมื่อเขามองขึ้นไปด้วยแสงไฟ กลับเห็นเพดานดินที่หนาทึบ ขรุขระ แต่เกาะเรียงกันอย่างสมบูรณ์ไม่มีรอยแตกร้าว

นั่นหมายความว่า พวกเขาไม่ได้ตกลงมาที่นี่โดยตรง แต่ในระหว่างที่ตกลงมานั้นได้ผ่านช่องว่างบางอย่าง แล้วมาปรากฏตัวที่นี่แบบไม่คาดคิด

และเขายังสังเกตเห็นว่า เสียงที่เกิดจากมยอลเนียร์ที่หมาน้อยฟาดออกไปนั้น ไม่สอดคล้องกับพลังของสายฟ้า ราวกับว่าพลังของสายฟ้าในที่นี้ถูกลดทอนลงอย่างมาก

จ้าวอู่เจียงเดินไปตามทิศทางที่เขาคาดว่าเป็นปากถ้ำ โดยดูจากทิศทางการลุกไหม้ของไฟในฝ่ามือ

หลังจากเดินไปสิบกว่าก้าว สองคนหนึ่งหมาก็มาถึงจุดสิ้นสุด ตรงหน้าเป็นกำแพงอิฐดิน มีลมพัดผ่านร่องอิฐเข้ามาเบา ๆ

หมาน้อยฟาดค้อนทำลายอิฐดิน แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา มันส่งเสียงครางอย่างตื่นเต้นแล้วเดินออกไปนอกถ้ำเป็นตัวแรก

จ้าวอู่เจียงดับไฟในฝ่ามือแล้วเดินออกมาจากถ้ำ สำรวจดูสิ่งรอบข้าง

ที่นี่ไม่ผิดไปจากที่คาด น่าจะเป็นห้องใต้ดินแบบที่ขุดลงไปด้านล่าง มีคนขุดหลุมลึกลงไปในพื้นดิน แล้วขุดห้องเข้าไปในผนังของหลุม กลายเป็นลานบ้านใต้ดินแบบสี่ด้าน

แต่ห้องใต้ดินแบบที่เขาเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่จะเป็นรูปสี่เหลี่ยม แต่ที่นี่ไม่ใช่แน่นอน

เขานับดู รวมถึงด้านที่เขาอยู่ มีทั้งหมดแปดช่องทางเข้า หลุมนี้เป็นรูปหลายเหลี่ยม

เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป ท้องฟ้ากลับเป็นสีน้ำตาลเข้ม ไม่เหมือนท้องฟ้าจริง พูดให้ถูกคือมันดูเหมือนสีบนพื้นผิวของสิ่งของบางอย่าง

จ้าวอู่เจียงก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว มองลงไปด้านล่าง เบื้องล่างเป็นเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง เป็นครั้งคราวจะเห็นแสงสว่างวูบวาบลอยขึ้นมาจากก้นเหว มีสีเหมือนแสงไฟ

เขาสูดดมกลิ่นลมที่พัดขึ้นมาจากเหวเบา ๆ ในลมมีกลิ่นเถ้าของพืชพรรณและกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ

‘ตูม!’ เสียงดังมาจากฝั่งตรงข้าม เขาพบว่าอิฐดินที่ปิดปากถ้ำฝั่งตรงข้ามถูกทำลายแล้วเช่นกัน มีคนเดินออกมา พอเขามองดูให้ชัด ก็พบว่าเป็นแอสคลีเพียส ผู้สืบเชื้อสายเทพจากศาสนจักรแห่งแสงสว่าง

ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังต่อเนื่อง ถ้ำอื่น ๆ ก็ถูกทำลายเช่นกัน มีร่างของผู้คนเดินออกมาทีละคน

มีทั้งสุ่ยตงจากตระกูลสุ่ย ผู้บำเพ็ญโบราณจากสำนักเทียนอี ต่งอวี๋เกอผู้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิต และเฉาถงถงที่มองสำรวจรอบข้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น…

รวมแล้วมีคนเกือบสามสิบคน

ทุกคนไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างรีบร้อน ต่างพากันสำรวจสิ่งรอบข้าง

เทพสายฟ้าธอร์นั้นอดใจรอไม่ไหว ถือมยอลเนียร์ที่มีขนาดใหญ่กว่าหัวของมันเองบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ไม่ว่าที่นี่จะเป็นที่ไหน การวิ่งไปทางที่มีแสงสว่างน่าจะเป็นทางออก

จ้าวอู่เจียงเหยียบบนประกายสายฟ้าสีเงินแล้วลอยขึ้นไปด้านบน ทุกคนไม่รอช้าอีกต่อไป พากันพุ่งทะยานไปยังทางออก

สถานที่แห่งนี้เป็นที่แบบไหนกันแน่ บางทีเมื่อไปถึงทางออกอาจจะรู้คำตอบ

ตอนนี้จ้าวอู่เจียงยืนอยู่ที่ขอบหลุมใหญ่ สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำลายการคาดเดาทั้งหมดที่เขาเคยคิดไว้ก่อนหน้านี้

และทุกคนที่บินออกมาพร้อมกัน ต่างก็มองดูทุกสิ่งรอบข้างด้วยความประหลาดใจ