ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1817 รักแม่นะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้

บทที่ 1817 รักแม่นะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้

จ้าวอู่เจียงมองด้วยแววตาลึกล้ำดั่งราตรี เขาหยุดชั่วครู่ แล้วพยักหน้าพูดว่า

“ตกลง!

ตอนที่คุณลงมือสังหารนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานและคนอื่น ๆ ผมเคยบอกว่าผมติดหนี้บุญคุณคุณไว้”

เจี่ยงเสี่ยวหาวชะงักไปครู่หนึ่ง พยายามอธิบายว่า “พี่น้องอู่เจียง ผม…”

“ตกลงกันแล้วนะ!” จ้าวอู่เจียงตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ร่างของเขาเปลี่ยนแปลงเหมือนภาพสไลด์ที่กระตุกไปมา กะพริบวูบวาบแล้วหายวับไป

จ้าวอู่เจียงไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจี่ยงเสี่ยวหาว แต่เขาไม่กลัวว่าเจี่ยงเสี่ยวหาวจะเข้าใกล้ด้วยเจตนาแอบแฝง และไม่กลัวว่าเจี่ยงเสี่ยวหาวจะมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ที่จะทำร้ายเขา ตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!

เขาต้องการตามหาต้นตอของกลิ่นยา เพื่อค้นหายาลูกกลอนที่อาจมีอยู่ ใครก็ตามที่มาขวาง มากีดกัน มาทำร้ายเขา เขาก็จะฆ่าคนผู้นั้น!

จะฆ่าคนเดียวก็ฆ่า จะฆ่าทั้งกลุ่มก็ฆ่า จะฆ่าจนโลกพลิกผันก็ฆ่า!

เจี่ยงเสี่ยวหาวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนอยู่ที่ขอบเตาหลอม มองดูเงาร่างของจ้าวอู่เจียงที่กำลังกระโดดลงไปด้านล่าง เขากำหมัดแน่น

จิตใจของเขานั้นซื่อตรง แต่ก็มีเจตนาแอบแฝงในการเข้าใกล้จ้าวอู่เจียงจริง ๆ

เขาได้ทำผิดต่อคำสอนของแม่ ที่สอนให้เป็นคนซื่อสัตย์กับผู้อื่น และให้ทำตัวตรงไปตรงมา

เขาแค่ต้องการให้แม่ฟื้นขึ้นมาเท่านั้น

เขาเป็นลูกชายและเป็นหมอ พูดว่าเป็นหมอก็ไม่ถูกนัก เพียงแค่แม่ของเขาป่วยมานานมาก ๆ เมื่อแม่ป่วยนาน ลูกก็กลายเป็นหมอ เขาจึงพอรู้ความรู้เกี่ยวกับยาบ้าง

ดังนั้นเขาจึงได้กลิ่นยาที่อ่อน ซึ่งคนทั่วไปไม่มีทางสังเกตเห็นได้

เขายังรู้ด้วยว่าจ้าวอู่เจียงต้องเป็นหมออย่างแน่นอน และเป็นหมอที่เก่งมาก ๆ สามารถรักษาแม่ของเขาให้ฟื้นขึ้นมาได้

ในโรงพยาบาลที่แม่ของเขานอนอยู่ หมอชราชาวตะวันออกที่เคยพยายามรักษาชีวิตแม่ของเขาอย่างสุดความสามารถ อาจเพราะสงสารเขา จึงบอกเขาว่าจะไปหาคนและยาที่สามารถรักษาแม่ของเขาให้ฟื้นได้ที่ไหน

เขารู้ว่าที่เรียกว่าผู้แข็งแกร่งมักซ่อนตัวอยู่ในที่ชุมชน หมอชราคนนี้ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่แน่นอน และนี่คือฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตเขา

อาการของแม่ไม่น่าไว้วางใจ นอนอยู่บนเตียงทั้งวัน แม้เขาจะคอยช่วยขยับแขนขาให้แม่อยู่บ่อย ๆ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าการฝ่อและความแข็งตัวของกล้ามเนื้อยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

และหมอชราบอกเขาว่า แม่ของเขาเหลือเวลาไม่มากแล้ว พลังที่ขัดขวางชีพจรของแม่กำลังกัดกินเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มียารักษา หากไม่ได้รับการรักษาในเร็ว ๆ นี้ อาจจะ… อาจจะ…

หมอชราได้ให้เหรียญทองแดงที่สลักลวดลายยันต์แปดทิศที่เขาเองก็อ่านไม่ออก และบอกว่าเหรียญทองแดงจะชี้นำทางให้เขา เมื่อเขาพบกับความหวังที่อาจปรากฏขึ้นในยามมืดมน เหรียญจะร้อนขึ้นเพื่อเตือนเขา

สิ่งลึกลับเหนือธรรมชาติแบบนี้ เขาเชื่อโดยไม่ต้องคิด ขอเพียงสามารถรักษาแม่ให้ฟื้นได้ เขายอมเชื่อทุกอย่าง

คนที่กำลังจมน้ำย่อมพยายามคว้าทุกสิ่ง

เขาฝังเหรียญทองแดงลึกลงในเนื้อฝ่ามือของตัวเอง เขาต้องการรู้สึกถึงความหวังตลอดเวลา ไม่ให้พลาดโอกาสแม้แต่น้อย

ก่อนการแข่งขัน ตอนที่จะจากไป เขาคุกเข่าข้างเตียงของแม่ จูบที่หน้าผากของแม่ เหมือนตอนที่แม่จูบเขาตอนเด็ก ๆ

เขาหวังว่าเมื่อกลับมาอีกครั้ง เขาจะนำความหวังกลับมาด้วย และได้เห็นแม่ตื่นขึ้น

เขาจึงพูดว่า

“รักแม่นะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

เขาผ่านการแข่งขันรอบแรกมาแล้ว เมื่อถึงรอบที่สอง เขาได้เห็นผู้คนพูดล้อเลียนเกี่ยวกับ ‘ฉันไม่ใช่ผู้ชายเลว’ เหรียญทองแดงในมือของเขาร้อนรุ่มมาก เขาอยากจะฝ่าฝูงชนไปหาความหวังที่อาจจะมีอยู่

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าในฝูงชนที่วุ่นวายนั้น มีชายหนุ่มผมทองคนหนึ่งกำลังมุ่งหน้าไปทางตระกูลตระกูลสุ่ยอย่างรวดเร็ว

เขาโชคดี เขาปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางพายุทรายโดยบังเอิญ ความร้อนในฝ่ามือยังไม่หายไป จ้าวอู่เจียงอยู่แถวนี้

“พี่ชาย ผม ‘รักแม่นะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้’ ชื่อจริงเจี่ยงเสี่ยวหาว…” เขาพูดเช่นนั้น

แม่บอกเขาว่า ในโลกนี้ไม่มีใครที่จะดีกับคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล ถ้าอยากได้อะไร ก็ต้องเรียนรู้ที่จะให้ก่อน

เขากังวลว่าจ้าวอู่เจียงจะไม่ช่วยเขา เขาจึงลงมือสังหารนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานและพรรคพวกไปหลายคน เพราะในฐานะนักมวยที่ผ่านประสบการณ์มาหลายปี เขารู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าที่มุ่งมาทางเขา

จ้าวอู่เจียงยื่นยาสมานแผลให้ แต่เขาไม่รับ เขาคุ้นเคยกับความเจ็บปวด และยิ่งมั่นใจว่าจ้าวอู่เจียงเป็นหมอ เพราะดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผมสีทองของเขาคอยสังเกตจ้าวอู่เจียงตลอดเวลา ท่าทางที่จ้าวอู่เจียงสังเกตบาดแผลกระแสพลังของเขาอย่างละเอียด เป็นลักษณะของแพทย์อย่างไม่ต้องสงสัย

แพทย์กับคนทั่วไปมองบาดแผลกระแสพลังต่างกันโดยสิ้นเชิง

จ้าวอู่เจียงยื่นแท็บเล็ตที่บอกทิศทางให้ แต่เขาก็ไม่รับ

เขารู้ว่าจ้าวอู่เจียงอาจมีเรื่องอื่นที่ต้องการให้เขาไปจากที่นี่ เขาไม่อาจแสดงท่าทีไม่รู้ความ จนทำให้จ้าวอู่เจียงรู้สึกไม่พอใจได้

เขาเดินเข้าไปในทะเลทรายสีเหลือง เดินไปไกลมาก แต่ยังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่จ้าวอู่เจียงอยู่ รักษาระยะห่างกับจ้าวอู่เจียงไว้พอสมควร ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป จะได้ไม่หลงทิศทาง

“พี่น้องจ้าวอู่เจียง ผมไม่เคยหลงทางหรอก” ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในทะเลทรายสีเหลือง เขาได้พันผ้าพันแผลให้แน่นและกล่าวอย่างหนักแน่น

เพราะฝ่ามือของเขาร้อนระอุ เหมือนกับความหวังในใจ

เขายืนอยู่บนปากเตาหลอมยาลูกกลอน พันผ้าพันแผลให้แน่นอีกครั้ง แววตาดุดันและหมุนตัวกลับไปมองยังสัญชาตญาณการฆ่าที่เขารับรู้ได้

จุดที่สัญชาตญาณการฆ่าชี้นำไป คือจ้าวอู่เจียง