ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1825 นักสู้ผู้ไม่มีวันดับสูญ

บทที่ 1825 นักสู้ผู้ไม่มีวันดับสูญ

“กลืนสิ กลืนพลังของฉันต่อไป…” แอสคลีเพียสมองดูจ้าวอู่เจียงที่พลังชีวิตถูกทำลายอย่างต่อเนื่องด้วยสายตาดูแคลน เขาพูดกระซิบข้างหูของจ้าวอู่เจียงด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ

“นี่คือยาฆ่าแมลงที่ผลิตมาเป็นพิเศษ สำหรับพวกเห็บตะวันออกอย่างพวกแก

แสงสว่างอาจส่องไม่ถึงมุมมืด แต่ยาฆ่าแมลงนี่สิ จะกำจัดพวกแมลงสาบชั้นต่ำที่แข็งแกร่งอย่างพวกแกให้หมดสิ้น

มังกรแห่งตะวันออก? แค่แมลงตัวหนึ่งเท่านั้น”

แขนซ้ายของจ้าวอู่เจียงสั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง เขายังคงกอดรัดแอสคลีเพียสแน่น แต่พลังการฉกฉวยของวิชากลืนนภาได้ช้าลงแล้ว เขาคงทนต่อไปไม่ได้นานแล้ว

เมื่อถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นพลังเทพเจ้าแห่งแสงสว่างที่เหลืออยู่ หรือของเหลวลึกลับที่กำลังอาละวาดอยู่ในร่างกายของเขา ต่างก็จะทำลายเขาทั้งสิ้น

“วางใจเถอะ” แอสคลีเพียสที่มีผมสีทองเปล่งประกายสดใสยิ้มอย่างเย็นชา

“เพื่อนร่วมชาติชั้นต่ำของแกก็จะตามลงนรกไปอยู่เป็นเพื่อนแกในไม่ช้า”

กระแสพลังอันรุนแรงพุ่งเข้ามาอย่างฉับพลัน เจี่ยงเสี่ยวหาวที่เต็มไปด้วยเลือดไม่สู้รบกับสุ่ยเหลียงแห่งตระกูลสุ่ยอีกต่อไป แต่พุ่งเข้ามาใกล้จ้าวอู่เจียงทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง ต่อยหมัดใส่แอสคลีเพียส

“มาจากไหนวะ!”

เขาตะโกนถามด้วยเสียงเกรี้ยวกราด กระแสพลังหมัดถูกพลังแสงสว่างขัดขวาง แต่ก็ทำให้พลังแสงสว่างแตกกระจายไปบางส่วน

“มาจากที่ไหนกัน!” เขาตะโกนด้วยความโกรธแค้น พลังที่อุดตันพลังชีวิตในร่างของแม่นั้นเหมือนกับสิ่งนี้แทบจะทุกอย่าง

สุ่ยเหลียงรีบมาถึง ใช้กระบี่โจมตีอย่างเงียบเชียบ แทงทะลุหน้าอกของเขา เขาราวกับหมีดำขนาดมหึมาที่โกรธจัด หักกระบี่ของสุ่ยเหลียงทันที แล้วใช้ปลายกระบี่ที่หักแทงเข้าที่ไหล่ของสุ่ยเหลียง

“อ๊า!” เขาตะโกนด้วยความโกรธ ต่อยสุ่ยเหลียงจนเซถลา ตอนนี้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเลือดน้อยลงเท่าไหร่ พลังโจมตีและพละกำลังของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น

หมี่รื่อทายาทของจู้หรงและเทพสายฟ้าธอร์จ้องตากันด้วยความตกใจที่ได้เห็นเหตุการณ์นี้ ทั้งคนและหมาต่างรู้ว่าจ้าวอู่เจียงกับแอสคลีเพียสมีความแค้นต่อกัน แต่เมื่อครู่แอสคลีเพียสพูดอะไร พวกเขาไม่ได้ยินชัดเลย

“โฮ่ง!” เทพสายฟ้าธอร์เห่าหนึ่งครั้ง ทำท่าทางโกรธ ๆ

‘ฮึ่ม กล้าแย่งมยอลเนียร์ของข้า ข้าจะให้ค้อนสักที!’ มันคิดในใจ ร่างเล็ก ๆ กลายเป็นสายฟ้า มันถือค้อนพุ่งเข้าใส่จ้าวอู่เจียง

มันวิ่งเข้าไปใกล้ทั้งสองคน แล้วฟาดค้อนอย่างแรง

‘เปรี้ยง!’ แสงสายฟ้าวาบ เสียงดังกึกก้อง

“อือ…” แอสคลีเพียสครางด้วยความเจ็บปวด มองหมาที่ฟาดค้อนลงบนหัวเขาอย่างสงสัย

หมาทำหน้าเจ้าเล่ห์ ราวกับจะพูดว่า มองอะไร?

มันยกมยอลเนียร์ขึ้นฟาดลงบนหน้าผากของแอสคลีเพียสอีกครั้ง เสียงดังเปรี้ยง

จากนั้นมันก็กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของแอสคลีเพียส ขี่หลังเขาแล้วแยกเขี้ยว ฟาดค้อนรัว ๆ

“ฮ่อก ๆ…” จ้าวอู่เจียงอาเจียนเลือดออกมา เขารัดคอแอสคลีเพียสแน่น วิชาปีศาจกลืนนภาในที่สุดก็กลืนกินพลังแห่งความสว่างทั้งหมดลงไป ดินแดนค่อย ๆ จางหายไป พลังของเขาอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ

“ไอ้หมา!” แอสคลีเพียสสามารถใช้พลังได้อย่างเต็มที่แล้ว ฝ่ามือของเขาเรืองแสง ตบสะบัดเทพสายฟ้าธอร์กระเด็นออกไป

เทพสายฟ้าธอร์ไม่ใช่เทพสายฟ้าตัวจริง แค่สุนัขที่ถือมยอลเนียร์เท่านั้น อย่างมากก็แค่ผู้สืบทอดเท่านั้นเอง

หลังจากตบสุนัขออกไปแล้ว เขาก็ซัดหมัดเข้าที่หน้าอกของจ้าวอู่เจียง ตรงนั้นมีขลุ่ยสั้นฝังอยู่ในเนื้อ ขลุ่ยปล่อยพลังแสงสว่างออกมาในชั่วพริบตา ร่วมกับยาพันธุกรรมทำลายพลังชีวิตของจ้าวอู่เจียงอย่างบ้าคลั่ง

เขายิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย

“ทั้งเหม็นทั้งแข็ง ดูซิว่าแกจะรอดไหม!”

พูดพลางก็บีบคอจ้าวอู่เจียงที่อ่อนแรงลงแล้วยกขึ้น มืออีกข้างขุดค้นยาลูกกลอนในแผลที่คอของจ้าวอู่เจียง

เทพสายฟ้าธอร์ยกค้อนขึ้นฟาด ขลุ่ยสั้นที่อกของจ้าวอู่เจียงทะลุเนื้อออกมา เปื้อนเลือดดูน่าขนลุก ผลักเทพสายฟ้าธอร์ถอยไป พร้อมกับพุ่งไปยังหมี่รื่อที่กำลังบินมาเพื่อเข้าแทรกแซง

เจี่ยงเสี่ยวหาวคลุ้มคลั่งรุนแรง อยากจะช่วยจ้าวอู่เจียง แต่ก่อนหน้านี้เขาขัดขวางสุ่ยเหลียงที่จะทำร้ายจ้าวอู่เจียง ตอนนี้สุ่ยเหลียงจึงพยายามสุดชีวิตที่จะขัดขวางไม่ให้เขาไปช่วยจ้าวอู่เจียง

“รับกรรมที่ทำไว้! แกก็อย่าหวังจะหนี!” สุ่ยเหลียงหัวเราะเยาะ

ปลายเท้าของจ้าวอู่เจียงลอยพ้นพื้น ดวงตาของเขาเป็นสีดำมืดไร้ขอบเขต ไร้แสงสว่างใด ๆ ตอนนี้แดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง ดำจนเป็นสีแดง!

ร่างกายของเขาสั่นระริก จ้องมองการกระทำของแอสคลีเพียสที่กำลังขุดยาลูกกลอนจากแผลของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาเหมือนตะเกียงที่น้ำมันหมดแล้ว แต่ไม่รู้ว่าพลังมาจากไหน แขนซ้ายของเขาพลันกำมือของแอสคลีเพียสที่กำลังขุดยาลูกกลอนแน่น

เสื้อคลุมดำของเขาขาดวิ่น เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปน หนังแตกเนื้อฉีก ดวงตาแดงก่ำดั่งเพลิง

กลิ่นธูปที่คงอยู่นับหมื่นปี เสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้คนในอดีต ภาพการต่อสู้อย่างไม่เกรงกลัวความตายผุดขึ้นมาตรงหน้าราวกับระลอกคลื่น

เหล่านักสู้ผู้ล่วงลับผู้ไม่มีวันดับสูญ…

จางซวีไป๋ อวี้เหวินสุ่ย จางหมาจื่อ จูกัดเสี่ยวฮวา ลู่เฟิง หลี่ฉวนจวิน …

พวกเขาไม่เคยตายไป เพียงแต่มีชีวิตอยู่ในอดีตตลอดกาล

ในตอนนี้พวกเขากำลังบอกเขา บอกศัตรูที่พยายามจะฆ่าพวกเขาและตัวเขา ทีละคำ ขบกรามกัดฟันพูดว่า

“แก คิดว่าแก จะฆ่าฉันได้งั้นเรอะ!”