ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1826 เจ้าจะปกป้องเขาได้ตลอดหรือ?

บทที่ 1826 เจ้าจะปกป้องเขาได้ตลอดหรือ?

น้ำยาก้าวเดียวถึงเซียนภายในร่างของจ้าวอู่เจียงที่ไม่เคยสลายหายไปได้เริ่มไหลย้อนขึ้นมา ต่อต้านน้ำยาที่ผลิตขึ้นจากจุดด้อยของผู้สืบทอดสายวิชาตะวันออก

กระแสพลังจากการสวดภาวนาอันแรงกล้าของผู้คนพุ่งทะยานราวกับคลื่นมุ่งสู่พลังของเทพเจ้าแห่งแสงสว่าง

เขากำแขนซ้ายของแอสคลีเพียสแน่น ออกแรงบิดในทิศทางตรงข้าม จนได้ยินเสียงดังกร๊อบ เขาเอาชนะร่างกายของทายาทเทพได้ และหักแขนของอีกฝ่าย!

แอสคลีเพียสสีหน้าตกใจ ในที่สุดก็รู้สึกหวาดกลัว

‘ตึง!’ จ้าวอู่เจียงตะโกนพลางพุ่งศีรษะเข้าชน กระแทกเข้าที่หน้าผากของแอสคลีเพียส ครั้งนี้ศีรษะของแอสคลีเพียสเกิดรอยแตก

แอสคลีเพียสถอยหลังด้วยความตกใจ พยายามดึงขลุ่ยสั้นที่ใช้สกัดหมี่รื่อกลับมาต้านทานกระแสพลังของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงสะบัดมือกลับ ขลุ่ยสั้นแตกละเอียดเป็นผุยผง

แขนขวาของเขาฝ่าพันธนาการของเปลวเพลิง เนื้อเยื่อเริ่มเติบโตอย่างบ้าคลั่ง หน่อเนื้อสีเขียวราวกับกระบี่คมกริบ แทงทะลุหัวใจของแอสคลีเพียส

“ฮึก…” แอสคลีเพียสสูดหายใจ มองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาไม่อาจเชื่อได้ว่าเห็บตัวเดียวจากตะวันออกจะสามารถทำลายร่างของเทพอย่างเขาได้

ทำไมเหลือบตะวันออกตนนี้ถึงไม่อาจถูกสังหารได้?

“แสงสว่าง…เทพเจ้าแห่งแสงสว่าง…” เขาวิงวอนขอพลังแห่งแสงสว่าง แต่หน่อเนื้อที่แทงเข้าไปในร่างกลับกลืนกินพลังทั้งหมดในร่างของเขาราวกับพายุกวาดใบไม้

เขาพยายามเปล่งเสียงพูดอย่างยากลำบาก แต่ลำคอกลับทำได้เพียงส่งเสียงอืออา

บุปผาทองดอกที่สามของจ้าวอู่เจียงเริ่มเติบโต พลังไฟของเขาก็แข็งแกร่งขึ้น พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เขาไม่สามารถกลืนกินพลังแสงสว่างได้โดยตรง แต่ถ้าทำให้มันแตกละเอียด เขาก็สามารถบังคับกลืนกินมันได้

แอสคลีเพียสกำลังเหี่ยวเฉาลงอย่างเห็นได้ชัด ถูกพลังปล้นชีพของเขาตรึงไว้แน่น ไม่สามารถหนีไปไหนได้

แต่ในตอนที่แอสคลีเพียสเกือบจะเหี่ยวแห้งไปครึ่งตัว จู่ ๆ ก็มีแสงสว่างพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา เป็นแสงที่บริสุทธิ์และยิ่งใหญ่กว่าพลังแสงสว่างใด ๆ ที่แอสคลีเพียสเคยใช้มาก่อน

ร่างเงาปรากฏขึ้นเหนือร่างของแอสคลีเพียส เป็นร่างที่มองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน ทั้งร่างเปล่งประกายดั่งแสงอาทิตย์ ดูสง่าผ่าเผยและสงบนิ่ง ทำให้ผู้คนรู้สึกใกล้ชิดโดยไม่รู้ตัว

“หยุด!” ร่างนั้นเอ่ยปาก

จ้าวอู่เจียงมองด้วยสายตาเย็นชา ยังคงดูดกลืนพลังในร่างของแอสคลีเพียสต่อไป แต่ในชั่วขณะถัดมา พลังปล้นชีพก็ถูกขัดขวาง

“เจ้ากำลังฝ่าฝืนคำสั่งของเทพ” ร่างแสงสว่างล่องลอยมาอยู่ตรงหน้าจ้าวอู่เจียง พลังแสงสว่างแผ่ขยายไร้ขอบเขต ท่วมท้นไปทั่วทุกทิศ ฟ้าดินราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านสีขาว

จ้าวอู่เจียงถูกแสงสว่างกดจนต้องโค้งตัว กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ บาดแผลที่ยังไม่หายดีทั่วร่างของเขาเริ่มซีดจาง ความเจ็บปวดโถมเข้าใส่จากทุกทิศทาง แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา

เขาจ้องร่างแสงสว่างที่มองไม่เห็นใบหน้า กัดฟันพูดเบา ๆ ออกมาหนึ่งคำ

“ระเบิด”

ในชั่วขณะถัดมา เสียงคำรามดังออกมาจากร่างของแอสคลีเพียส พลังกลืนกินและพลังสายฟ้าที่เขาทิ้งไว้ในร่างของแอสคลีเพียสถูกกระตุ้น เนื้อที่หน้าอกของแอสคลีเพียสระเบิดออก เลือดสีทองกระเซ็น เสียงร้องครวญครางอันน่าสยดสยองดังขึ้น

“เจ้าอยากตายหรือ!” ร่างแสงสว่างยกมือที่เรืองรองขึ้น ก่อนหน้านี้เขายังคำนึงถึงกฎเกณฑ์ของที่นี่และการสอดส่องของผู้อื่น ถึงได้ไม่ลงมือสังหารจ้าวอู่เจียงทันที แต่จ้าวอู่เจียงกลับกล้าลงมือสังหารแอสคลีเพียสต่อหน้าเขา ทำให้เขาโกรธเกรี้ยว

ชาวตะวันออกผู้นี้ทำให้ทายาทและหน้าตาของเขาเสียหาย เขาจะต้องสังหารคนผู้นี้ให้ได้!

พลังแสงสว่างอันไร้ที่สิ้นสุดไหลลงบ่ามา แต่จ้าวอู่เจียงกลับหัวเราะลั่น

ในชั่วขณะถัดมา

“เทพเจ้าแห่งแสงสว่างสินะ? กล้าดียังไง?” จากพื้นที่ว่างเบื้องหลังจ้าวอู่เจียงมีมือเรียวยาวยื่นออกมา สวมแหวนหญ้าวงหนึ่ง นั่นคือจูกัดเสี่ยวไป๋

จูกัดเสี่ยวไป๋ใช้ฝ่ามือปัดแสงสว่างออก ราวกับเพียงแค่เปิดผ้าขาวผืนหนึ่ง

“วันนี้แกกล้าใช้ความได้เปรียบรังแกเด็กจนบาดเจ็บสาหัส พรุ่งนี้ฉันจะเหยียบศาสนจักรแห่งแสงสว่างของแกให้ราบเป็นหน้ากลอง!”

“ข้าคืออะพอลโลที่สี่” เทพเจ้าแห่งแสงสว่างเห็นว่าพลังของตนถูกขัดขวาง ก็ไม่ได้แปลกใจนัก ในพื้นที่นี้มีผู้อาวุโสประหลาดจากตะวันออกหลายคนจับตาดูอยู่ ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรกันอยู่

เขาสะบัดสายแสงออกมาเส้นหนึ่ง ม้วนร่างของแอสคลีเพียสที่สลบไสลไปด้วย

“อะพอลโลเหรอ? ฉันจะเรียกแกว่าสับปะรดด้วยซ้ำ! ฉันไม่สนหรอกว่าแกเป็นใคร!” ร่างแท้ของจูกัดเสี่ยวไป๋ก็เหมือนกับเทพเจ้าแห่งแสงสว่างที่ไม่สามารถลงมายังพื้นที่นี้ได้ เขาใช้ฝ่ามือส่งพลังไปให้จ้าวอู่เจียงฟื้นฟูกระแสพลังที่บาดเจ็บของจ้าวอู่เจียงอย่างรวดเร็ว

เทพเจ้าแห่งแสงสว่างอะพอลโลที่สี่แค่นเสียงเย็นชา เขารังเกียจชาวตะวันออกที่หยิ่งผยองเช่นนี้ที่สุด

“เจ้าจะปกป้องเขาได้ตลอดหรือ?

พลังเทพของเจ้าเน่าเปื่อยและกำลังจะถึงจุดจบ เหมือนกับแก่นธรรมตะวันออกของพวกเจ้านั่นแหละ”

“หากเขากล้าก้าวออกจากดินแดนตะวันออกของพวกเจ้าแม้เพียงครึ่งก้าว ข้าจะเผาผลาญเขาด้วยแสงสว่างให้ดับสิ้นไม่เหลือแม้แต่ร่างให้ฝัง

จงควบคุมเขาให้ดี! เมื่อแสงสว่างกลับมาอีกครั้ง พวกเจ้าทั้งหมดจะไม่มีที่ให้หลบซ่อน!”