ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 185 เหมือนกับนายท่าน

บทที่ 185 เหมือนกับนายท่าน

ณ ห้องลับใต้ดิน

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่หน้าประตูศิลา เจี๋ยเอ้อร์ซานยืนอยู่ด้านหลังเขา

ประตูศิลาค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า ได้ยินเสียงคำรามดังสนั่น

ชายหนุุ่มกลับมาที่นี่เพื่อตรวจสอบผลลัพธ์ของพวกอันผิงทั้งสามคน

เมื่อประตูศิลาเปิดออก แสงสีเงินก็พุ่งเข้ามา

“ตายซะเถอะ!”

เสียงคำรามที่ดังออกมาจากด้านหลังประตูศิลาเป็นเสียงของอันผิง

ผลั่ก!

เจี๋ยเอ้อร์ซานสะบัดแขนเสื้อ ปลดปล่อยพลังออกไปสลายการโจมตี ด้วยกระบี่จากอันผิงและระเบิดมวลพลังตอบโต้กลับไป ของเจี๋ยเอ้อร์ซาน ก็ส่งผลให้อันผิงลอยกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหิน โลหิตสีแดงไหลทะลักออกมาจากปาก

จ้าวอู่เจียงมีสีหน้าไร้อารมณ์ ภายในห้องลับ มีศพสองศพนอนแน่นิ่ง ศพแรกเป็นศพของอู๋ฉินหยางผู้อาวุโสจากสำนักมังกรเงิน แน่นอนว่าอีกศพก็คือฉีเล่อผู้สวมใส่ชุดสีแดงเพลิง

อู๋ฉินหยางผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาเบิกค้าง ชุดเสื้อคลุมสีขาวเต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยขาดวิ่น สองมือมีแต่คราบเลือดแห้งกรัง

ส่วนศพของฉีเล่อ ชุดสีแดงของนางเต็มไปด้วยโลหิต บนหน้าอกปรากฏรูขนาดใหญ่จากการถูกใครบางคนโจมตีทางด้านหน้า และผู้ที่สังหารนางก็คืออู๋ฉินหยางนั่นเอง

…

เมื่อคืนนี้ คนทั้งสามถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินให้ฆ่ากันเองเหมือนสัตว์ป่า

อู๋ฉินหยางเปิดฉากโจมตีก่อนเป็นคนแรก เขามีฝีมือแข็งแกร่งที่สุด อีกเพียงนิดเดียวก็จะอยู่ในขอบเขตปรมาจารย์แล้ว เขาต้องการจะฆ่าอันผิงกับฉีเล่อ เพื่อที่ตนเองจะได้กลายเป็นผู้รอดชีวิต

อันผิงย่อมไม่มีทางทำร้ายฉีเล่อ อีกทั้งเขายังได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากเซียวเหยาอ๋องโดยตรง ทำให้มีฝีมือสูงส่งมากกว่าขั้นพลัง เมื่อเขาร่วมมือกับฉีเล่อจึงสามารถต่อสู้กับอู๋ฉินหยางได้อย่างไม่เป็นรอง

แต่ถึงอย่างนั้น อันผิงกับฉีเล่อก็มีขั้นพลังต่ำต้อยกว่าอู๋ฉินหยางอยู่ดี เพียงไม่นานอู๋ฉินหยางก็สามารถทำให้ทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บได้สำเร็จ

หลังจากฟื้นตัวขึ้นมา อู๋ฉินหยางก็ใช้ท่าไม้ตายโจมตีใส่อันผิง อันผิงไม่มีที่ใดให้หลบซ่อน แต่ในจังหวะวิกฤตนั้นเอง ฉีเล่อก็กระโดดเข้ามารับการโจมตีแทน

ความตายของฉีเล่อทำให้อันผิงเสียสติ ในที่สุด เขาก็สามารถสังหารอู๋ฉินหยางได้ด้วยความบ้าคลั่ง

เขานั่งอยู่ในห้องใต้ดินทั้งคืน สติเตลิดเปิดเปิงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เช้านี้ เมื่อประตูค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก อันผิงก็เข้าใจทันทีว่า จ้าวอู่เจียงจะต้องกลับมาดูผลลัพธ์แน่

เขาจึงได้ซัดกระบี่โจมตีใส่ แต่ก็ถูกข้ารับใช้ของจ้าวอู่เจียงสกัดขัดขวางเอาไว้

ในขณะนี้ อันผิงทำได้เพียงจ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยแววตาเกลียดชัง

ชายหนุ่มเดินช้า ๆ เข้าไปหาอันผิง เจี๋ยเอ้อร์ซานมีใบหน้าใจดี แต่แววตาทอประกายด้วยความดุดัน เขาต้องการจะคุ้มครองความปลอดภัยให้แก่จ้าวอู่เจียง ป้องกันไม่ให้ข้ารับใช้ชุดน้ำเงินทำอันตรายได้

“เจ้าอยากฆ่าข้าหรือ?” จ้าวอู่เจียงยิ้มเย็น เขาต้องการจะเข้าใจถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตนเอง ก่อนจะเดินทางไปยังเมืองหวังโจว

“ข้าจะเปิดโอกาสให้เขาได้โจมตี เอ้อร์ซาน”

เจี๋ยเอ้อร์ซานเข้าใจความหมายทันที

จ้าวอู่เจียงกำลังสั่งให้เขาล่าถอยออกไป หัวใจของชายชราบีบตัวแน่น ก่อนพูดออกไปด้วยความเป็นกังวล

“ท่านเจ้าสำนัก หากท่านต้องการสังหารคนผู้นี้ ก็ไม่จำเป็นที่ท่านจะต้องมือเปื้อนเลือดเลย ให้ข้าน้อยทำแทนเถอะ…”

“ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงเยือกเย็น

“ฮ่า ๆๆๆ…” อันผิงยกมือกุมหัวใจ พลางหัวเราะออกมาอย่างเสียสติ

“จ้าวอู่เจียง คอยดูเถอะ! เจ้าอย่าให้สองคนนั้นสอดมือเข้ามายุ่งก็แล้วกัน!”

เจี๋ยเอ้อร์ซานล่าถอยไปอย่างช้า ๆ แต่ก็ถอยห่างออกไปไม่กี่ก้าวเท่านั้น เขากังวลว่าจ้าวอู่เจียงอาจจะพ่ายแพ้ และได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งนั่นจะกลายเป็นความรับผิดชอบโดยตรงของตนเอง

เจี๋ยสือจิ่วเลิกคิ้วขึ้นสูง เขาปลดปล่อยพลังกดดันใส่อันผิงอยู่ตลอดเวลา ยอมรับแล้วว่าจ้าวอู่เจียงคู่ควรที่จะเป็นคนสนิทของฮ่องเต้จริง ๆ ชายคนนี้มีความฉลาดเฉลียว จิตใจกล้าหาญ แต่อย่างไรก็ตาม จ้าวอู่เจียงมีขั้นพลังต่ำต้อย ในสายตาของเขา การกระทำของคนผู้นี้ออกจะดูเป็นเรื่องที่โง่เขลาอยู่ไม่น้อย

เพียงแต่ว่าพวกเขาเป็นเพียงข้ารับใช้ เมื่อจ้าวอู่เจียงออกคำสั่งไม่ให้เข้าไปยุ่ง พวกเขาก็ไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้

“ข้าจะให้เวลาเจ้าได้ปรับพลังเจ็ดลมหายใจ” จ้าวอู่เจียงพูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย ดวงตาที่เดิมทีเป็นเพียงสีขาวดำเริ่มมีประกายสีทองเรืองรองออกมาอย่างต่อเนื่อง

ความหล่อเหลาของเขายิ่งเพิ่มพูนสูงส่งมากขึ้นเป็นเท่าตัว

แววตาของอันผิงเป็นประกายด้วยความเกลียดชัง เริ่มต้นปรับระดับพลังลมปราณของตนเอง ผ่านไปได้สี่ลมหายใจ เขาก็โคจรพลังลมปราณลงไปที่ฝ่ามือ พลันก็กระแทกใส่หน้าอกของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงมีดวงตาเป็นเหมือนดวงดาวสีทอง เขายืดหน้าอกขึ้น กระแทกฝ่ามือของตนเองสวนรับการโจมตี

เจี๋ยเอ้อร์ซานขมวดคิ้ว และเตรียมเข้าไปช่วยเหลือ ฝ่ามือของอันผิงมีความรุนแรงมากพอจะเอาชนะยอดฝีมือในขั้นสี่ระดับแรกได้ แล้วจ้าวอู่เจียงจะสามารถต้านทานได้อย่างไร?

ตูม!

ฝ่ามือของทั้งคู่ปะทะกัน จ้าวอู่เจียงเซถอยหลัง เช่นเดียวกับอันผิง เพียงแต่ว่าฝ่ายหลังมีสีหน้าตื่นตระหนกมากกว่า

อันผิงไม่อยากเชื่อเลยว่า อีกฝ่ายจะพัฒนาความแข็งแกร่งได้รวดเร็วถึงขั้นนี้ แม้การโจมตีอย่างเต็มอัตราเมื่อครู่จะเป็นเพียงเจ็ดส่วนของที่เคยทำได้ตอนร่างกายยังแข็งแรงดีก็ตาม แต่อย่างไรอันผิงก็มั่นใจว่า มันรุนแรงมากพอที่จะสังหารจ้าวอู่เจียงได้โดยไม่มีปัญหา

อันผิงคิดไม่ถึงว่า ฝ่ามือของจ้าวอู่เจียงจะสามารถต้านทานพลังฝ่ามือของตนได้ และยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมองสีหน้าสงบเยือกเย็นของอีกฝ่าย อันผิงก็ไม่เห็นท่าทีเจ็บปวดของอีกฝ่ายเลย หรือกระทั่งเหงื่อสักเม็ดก็ไม่มีให้เห็น

เจี๋ยเอ้อร์ซานกับเจี๋ยสือจิ่วยืนตกตะลึง ความกังวลสลายหายไปสิ้น ใต้เท้าจ้าวมีความแข็งแกร่งถึงระดับนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมพวกเขาถึงไม่ทันสังเกตเห็น?

จ้าวอู่เจียงสามารถปกปิดเป็นความลับได้อย่างไร? เจี๋ยสือจิ่วรู้สึกตื่นตระหนก ต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับขั้นพลังและความสามารถของอีกฝ่ายใหม่ทั้งหมดแล้ว

“เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง” จ้าวอู่เจียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แม้ว่าอันผิงจะโจมตีออกมาได้อย่างรุนแรง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย ในตอนนี้จ้าวอู่เจียงมีพลังใกล้เคียงกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ อีกทั้งยังฝึกวิชาทองคำไร้พ่าย แม้ภายนอกจะดูเหมือนอ่อนแอ แต่เนื้อแท้นั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

“เป็นไปไม่ได้!” อันผิงยิ่งรู้สึกเหมือนโดนดูถูก อันผิงได้รับการยกย่องให้เป็นอัจฉริยะมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยถูกผู้ใดดูหมิ่นศักดิ์ศรีมาก่อน แต่บัดนี้ จ้าวอู่เจียงกลับบอกว่าผิดหวังในตัวเขา…

อีกทั้งยังใช้น้ำเสียงเหมือนเจ้านายกล่าวต่อข้ารับใช้

เช่นนั้นก็คงต้องใช้วิชามหาเทพดูดดาว!…อันผิงคำรามอยู่ในใจ แม้จะกระอักเลือดออกมาจากปากคำใหญ่ แต่ก็ยังคงรวบรวมพลังลมปราณในร่างกาย ยื่นมือออกไป และระเบิดพลังดูดซับอย่างรุนแรง เส้นผมปลิวไสว ดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำ

ขวับ!

จ้าวอู่เจียงยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์ มือใหญ่เอื้อมไปจับที่ลำคอของอันผิง และค่อย ๆ เพิ่มแรงมือ จนปากและจมูกของอันผิงกลายเป็นสีม่วงคล้ำ เริ่มมีโลหิตไหลทะลักออกมาจากปากและจมูก ดวงตาจ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยความสยองขวัญ

“สภาพศพของพี่ฉีกระดูกลำคอแตกละเอียด นี่คือวิธีการที่เซวียนหยวนอวี้เหิงฆ่าเขาใช่หรือไม่?” ดวงตาของจ้าวอู่เจียงทอประกายสีทองเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขากัดฟันกรอด พลางเค้นเสียงพูดด้วยความเคียดแค้น

“เจ้ามันไร้ค่า!”

อันผิงดวงตาแดงก่ำโปนถลน ในขณะนี้ เขาสัมผัสได้ถึงรัศมีที่เหมือนกันระหว่างจ้าวอู่เจียงกับนายของตน เหมือนกับว่ามือที่กำลังบีบคอเขาอยู่ในตอนนี้เป็นมือของนายท่านอย่างไรอย่างนั้น

นายท่าน… ศัตรูของนายท่าน… อันผิงเบิกตาโตด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะส่งเสียงขลุกขลักออกมาจากลำคอ

ผ่านไปสองลมหายใจ จ้าวอู่เจียงก็ปล่อยมือ แล้วร่างของอันผิงก็ล้มลงไปทันที