ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1895 แปลกประหลาดและไร้สาระ จนไร้คำพูด

บทที่ 1895 แปลกประหลาดและไร้สาระ จนไร้คำพูด

“นั่นคืออะไร?”

มือที่จี่จ้าวซิ่งพาดอยู่ข้างหลังสั่นเทาอย่างต่อเนื่อง เขาจ้องมองอย่างตาไม่กะพริบไปยังเงาร่างเล็ก ๆ สองดวงที่กำลังกลับสู่ท้องฟ้าพร้อมกับมือยักษ์

“น้ำให้กำเนิดไม้ น้ำมาจากฟากฟ้า นี่คือทางเข้าที่แท้จริงหรือไม่?” ต่งอวี๋เกอมองไม่เห็นชัดว่าเงาร่างทั้งสองคือใคร ท่ามกลางหมอกฝนโปรยปราย ดูคล้ายกับจ้าวอู่เจียงแต่เขาไม่แน่ใจ

“นี่คือทางเข้าสู่ชั้นถัดไปของมิติน้ำที่มองไม่เห็นหรือ?” จี่จ้าวซิ่งแทบไม่อยากเชื่อ ในใจเกิดความหนาวเย็นอย่างไม่อาจอธิบายได้ เงาร่างทั้งสองนี้กล้าได้ยังไง พวกเขาคิดอย่างไรถึงได้? และกล้าทำได้อย่างไร?

มือยักษ์นี้คงบีบให้เงาร่างทั้งสองตายได้อย่างง่ายดายใช่ไหม?

คนทั้งสองนี้เป็นใครกันแน่?

ผู้คนที่ปากปล่องภูเขาไฟมองดูมือยักษ์หายไปในท้องฟ้า ยังไม่ทันได้ฟื้นตัว เร็วเกินไป น่าตกใจเกินไป

เบื้องหลังกิ้งก่ายักษ์นั้นยังซ่อนเงาร่างสองดวงอยู่ แล้วก็ขึ้นสวรรค์ไปแบบนั้นหรือ?

หมี่รื่อก็เงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าเช่นกัน แต่อีกไม่นาน เขาก็สะดุ้งกลัวจนถอยหลังไปหลายก้าว

เขาเห็นเหนือน่านฟ้าของทะเลสาบตรงหน้า มีเงาร่างสองดวงตกลงมาจากท้องฟ้า ตกลงมาตรงหน้าเขา

เขาจ้องมองอย่างตั้งใจ คนหนึ่งใบหน้าซีดขาว หลับตา คือจ้าวอู่เจียงอีกคนหนึ่ง แม่เอ๊ย ก็ยังเป็นจ้าวอู่เจียงอีกหรือ? หืม? เขาสงสัยว่าตาตัวเองพร่ามัว ลูบตาสองสามครั้งแล้วใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยก็ยุบลงอย่างสิ้นเชิง เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป จึงร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

“โว้ย! จ้าวอู่เจียง!”

ทั้งสองคนอยู่ตรงหน้ากัน แต่กั้นด้วยช่องว่างของพื้นที่ จ้าวอู่เจียงพยักหน้าให้กับหมี่รื่อ ศพของเขาลอยอยู่บนผิวน้ำของทะเลสาบ ขณะที่เขานั่งอย่างสงบบนศพของตัวเอง ใช้ศพเป็นเรือ

หมี่รื่อตบแก้มของตัวเอง เสียงเพียะดังขึ้น เพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในภาพลวงตา เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

“พี่น้อง นาย…

นายเข้ามาได้ยังไง?”

จ้าวอู่เจียงชี้ไปที่ท้องฟ้า

“มือยักษ์ต้องการสกัดกั้นตัวกิ้งก่า ตอนที่มันหดกลับไป ก็สามารถโดยสารไปกับมันได้ เพื่อไปยังสถานที่ที่ฝนสีฟ้าอยู่”

“นายเก่งจริง ๆ” หมี่รื่อกลืนน้ำลายลงคอ มองขึ้นไปบนท้องฟ้า

“นายคิดได้ด้วยเชียว”

“ฉันแค่เก่งในการสังเกตและคาดเดาเท่านั้น” จ้าวอู่เจียงพูดอย่างถ่อมตัว สายตามองไปรอบ ๆ พื้นที่ภายในทะเลสาบ

หมี่รื่อยิ้มกว้าง สีหน้าแปลก ๆ ชี้ไปที่ศพใต้ตัวจ้าวอู่เจียง “แล้วที่อยู่ใต้ตัวนาย…คือ…”

“โอ้” จ้าวอู่เจียงพูดอย่างสงบเสงี่ยม “นั่นคือศพของฉัน…”

หมี่รื่อทำหน้างอ ไม่รู้จะพูดอะไร รู้สึกถึงความไร้สาระจนพูดไม่ออก

“ฉันไปก่อนนะ” จ้าวอู่เจียงใช้มือเป็นไม้พาย ใช้ศพของตัวเองเป็นเรือ เริ่มพายข้ามทะเลสาบไปยังเกาะกลางทะเลสาบ

หมี่รื่อกำมือขึ้นคารวะ หันตัวกลับวิ่งไปยังปากปล่องภูเขาไฟ เขาก็จะใช้กิ้งก่าเป็นสื่อกลาง เพื่อข้ามเข้าไปในพื้นที่เดียวกับที่จ้าวอู่เจียงอยู่

คนอื่น ๆ ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ที่ชายฝั่ง แม้จะยากที่จะเชื่อในฉากประหลาดนี้ ก็เริ่มหันกลับไปตามหากิ้งก่าขนาดใหญ่

ขอบปากปล่องภูเขาไฟ ต่งอวี๋เกอที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดจ้องมองอย่างลึกซึ้งไปที่เงาหลังของจ้าวอู่เจียงที่กำลังพายเรือ เขาพูดเสียงเครียดว่า

“ฉันกับถงถงไปก่อน จี่จ้าวซิ่ง อวิ๋นถู พวกเธออย่าเพิ่งทำอะไรที่สะเพร่า”

“แล้วพวกเรารอจนกว่าจะถึงเมื่อไหร่” อวิ๋นถูขมวดคิ้วอย่างแน่นบนใบหน้าที่ประณีต แต่อย่างรวดเร็ว เธอก็หุบปาก เพียงเห็นบริเวณเชิงเขาด้านนอกของภูเขาไฟ ผู้เข้าแข่งขันหลายคนหาบกิ้งก่าขนาดใหญ่ตัวหนึ่งวิ่งขึ้นเขา

สีหน้าของกิ้งก่าขนาดใหญ่นั้นประหลาดมาก ค่อนข้างมีมนุษย์ธรรมชาติ ราวกับจะบอกว่ามันมีชีวิตมานาน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มันพูดไม่ออกขนาดนี้ ทำไมถึงมีคนหาบกิ้งก่าวิ่งกันล่ะ? ไม่มีใครสนใจความคิดของมันเลยเหรอ? มันอยากเข้าไปในปากปล่องภูเขาไฟ แต่มันยังไม่อยากตาย

แต่มันขยับตัวไม่ได้ ถูกผู้เข้าแข่งขันสี่ห้าคนจับไว้ได้ คล้องร่างกายไว้ มันแข็งแรง แต่แข็งแรงไม่พอกับกลุ่มมนุษย์ที่ทำให้มันพูดไม่ออกพวกนี้

แน่นอน เมื่อมันเข้าใกล้ปากปล่องภูเขาไฟ ชั้นเมฆบนฟ้าก็พลิกผัน มือยักษ์นั้นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เอื้อมมาคว้าหามัน

มันถอนหายใจยาว การใช้ชีวิตในโลกประหลาดนี้ ตลอดชีวิตมันระมัดระวัง เดินบนน้ำแข็งบาง พยายามอย่างหนักจึงค่อย ๆ เติบโตจากกิ้งก่าตัวเล็กจนโตขนาดนี้ วันนี้มันก็กำลังจะตายแล้ว การถอนหายใจเพิ่งดังออกมา มันก็ถูกบีบเป็นเนื้อเลือดอันยับเยิน

และมนุษย์ทั้งห้าคนก็ใช้โอกาสนี้กระโดดขึ้นไปบนมือยักษ์

หมี่รื่อผมยาวสีแดงเพลิงโบกสะบัด ก็ใช้โอกาสนี้กระโดดขึ้นไปบนมือยักษ์เช่นกัน พุ่งตัวขึ้นไปสู่ท้องฟ้า

ต่งอวี๋เกอจ้องมองฉากนี้อย่างเครียดจัด

ชั่วขณะต่อมา เขามองไปที่ทะเลสาบภายในปากปล่องภูเขาไฟ หมี่รื่อตกลงมาจากท้องฟ้า ตกลงไปในทะเลสาบ และตกลงมาพร้อมกับหมี่รื่อยังมีอีกสองคน

ส่วนอีกสามคนจากห้าคนก่อนหน้านี้ ก็ตกลงมาจากด้านบนของท้องฟ้าเดิม ตกปังนอกปากปล่องภูเขาไฟ กลายเป็นเนื้อเละสามกองทันที

ต่งอวี๋เกอสูดลมหายใจลึก ๆ

“พวกเขาเหมือนกับพวกนาย ไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันที่เดินหน้าตามลำดับดิน ไฟ ไม้ อากาศ แต่เป็นผู้ที่เดินหน้าตามลำดับดิน ไม้ อากาศ สถานีต่อไปของพวกเขาควรจะเป็นทอง หากเข้าไปในน้ำโดยไม่ระมัดระวัง ก็เข้าไปไม่ได้”

“แล้วพวกเราจะทำอย่างไร?” อวิ๋นถูเครียดอย่างยิ่ง

“ตอนนี้จะไปหาทางเข้าของทองที่ไหน?”