ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1908 เจี่ยงฟูจิ้นผู้เป็นอมตะ

บทที่ 1908 เจี่ยงฟูจิ้นผู้เป็นอมตะ

บางทีอาจไม่ใช่ตา แต่เป็นปาก

ยังไงก็ตามเจี่ยงเสี่ยวหาวมองไม่เห็นชัดเจน เขารีบหันหลังหนี เงาในวัยเด็กลอยขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง ภาพของห้องทดลองที่เต็มไปด้วยซากศพเลือดเนื้อเละของพนักงานหลายคนยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

ลมหายใจของเขาถี่ขึ้น พุ่งผ่านฝนห่าใหญ่ พยายามจะวิ่งไปยังยอดเขาอย่างรวดเร็ว แต่ในทันใดนั้น ร่างกายทั้งหมดของเขาก็ลอยขึ้นมา ร่างกายไม่อยู่ในการควบคุมพุ่งไปยังที่ซากศพพนักงานหย่งเซิงเทคโนโลยีเมื่อก่อน

แผลเป็นระหว่างกระดูกจมูกของเจี่ยงเสี่ยวหาวเหมือนจะรวมตัวกันเป็นมีด คิ้วและตาเหมือนโกรธแต่ก็มีความกลัวแฝงอยู่ ไม่ว่าเขาจะต่อสู้ดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

“เสี่ยวหาว…”

เขาได้ยินเสียงมีคนเรียกชื่อเขาจากด้านหลัง เสียงนั้นคุ้นเคยมาก อ่อนโยนจนถึงกระดูก

เขาสั่นสะท้านพยายามหันกลับไป ร่างกายพุ่งไปถึงที่ซากศพแล้ว

เขาจึงมองเห็นชัดเจน เป็นซากศพเหี่ยวแห้งสามศพ ผู้หญิงหนึ่งคนผู้ชายสองคน

และบนซากศพผู้หญิง มีรูใหญ่โผล่ออกมา

ตอนนี้สิ่งมีชีวิตที่มีความยาวลำตัวเกือบสองเมตรกำลังลอยอยู่เหนือซากศพ บนหัวมีสิ่งที่คล้ายช่องปาก หรืออาจเป็นตา โดยรวมแล้วดูเหมือนหนอนตัวหนึ่ง มีแปดแขนขา แขนขาแต่ละข้างดูเหมือนมีสามนิ้ว

“พ่อ?” ดวงตาของเจี่ยงเสี่ยวหาวกระพริบ เสียงนี้อ่อนโยนเหลือเกิน นั่นคือเสียงพ่อผู้ล่วงลับของเขา แต่เสียงนี้กลับออกมาจากหมีน้ำตัวนี้ภายในร่างกายของพนักงานหย่งเซิงเทคโนโลยี

หนึ่งในผลงานชิ้นเอกสุดยอดของหย่งเซิงเทคโนโลยี หมีน้ำชีวเทคโนโลยีจำลองชีวภาพ

หมีน้ำยกอุ้งเท้าข้างหนึ่งวางบนไหล่ของเจี่ยงเสี่ยวหาว สั่นสะเทือนไอน้ำรอบตัวของเจี่ยงเสี่ยวหาวออกไปโดยตรง บริเวณสามฟุตรอบตัวเจี่ยงเสี่ยวหาวดูเหมือนจะกลายเป็นดินแดนสัมบูรณ์ ไม่มีไอน้ำใดสามารถรุกรานเข้าไปได้อีก

“ใช่…ใช่พ่อเหรอครับ?” เจี่ยงเสี่ยวหาวมีแววตาแดงก่ำ แทบไม่อยากเชื่อ ในใจมีอารมณ์ที่พูดไม่ออกเป็นคำ

หมีน้ำไม่ต้านทานสายฝน ปล่อยให้สายฝนกัดกร่อนมัน มันดูเหมือนไม่สนใจการกัดกร่อนนี้เลย น้ำเสียงเฉยชา

“ลูกรัก นี่พ่อเอง”

“ทำ…ทำไม?” เจี่ยงเสี่ยวหาวเสียงสั่นเทา เขาอยากถาม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ จริง ๆ แล้วเป็นพ่อของเขาหรือเปล่า? ถ้าใช่ ทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่สนใจเขาและแม่? การตายในตอนนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเท็จกันแน่?

หมีน้ำกล่าวอย่างเฉยชา

“พวกเรากำลังเดินไปสู่นิรันดร์”

“ทำไม?” เจี่ยงเสี่ยวหาวค้นพบว่าตัวเองสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว เขากำหมัดแน่น แขนล่ำสันสั่นเทาไม่หยุด ในใจมีคำถามนับไม่ถ้วน และยังมีความโกรธแค้น

หมีน้ำยกมือขึ้นคว้า จับหยดฝนสักสองสามหยด แล้วแบมือให้เจี่ยงเสี่ยวหาวดู เสียงเย็นชา และมีความประหลาดที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

“ถ้ามีโอกาส เอามันให้จ้าวอู่เจียง”

เจี่ยงเสี่ยวหาวกำหมัดแน่นมาก ไม่ว่าคนตรงหน้าจะเป็นพ่อที่แท้จริงของเขาหรือไม่ ตอนนี้เขามีความโกรธแค้นมากมาย เขายังคงสั่นเสียงอยากได้คำตอบ “ทำไม!”

“ลูกเอามันไปให้จ้าวอู่เจียง” หมีน้ำวางน้ำฝนที่อยู่ในฝ่ามือไว้ในอากาศตรงหน้าภายในระยะสามฉื่อรอบตัว เจี่ยงเสี่ยวหาวแล้วหันกลับตัวว่ายขึ้นไปยังยอดเขา

“พ่อสามารถช่วยแม่ของลูกได้…”

“เขาก็สามารถช่วยแม่ผมได้!” เจี่ยงเสี่ยวหาวโกรธจัด พยายามทุบน้ำฝนที่อยู่ตรงหน้า แต่น้ำฝนกลายเป็นหยดน้ำแล้วเจาะเข้าไปในกำปั้นของเขาหายไป เขาสลัดมือด้วยความหวาดกลัว

“เขาทำไม่ได้!” หมีน้ำไม่หันกลับ ว่ายไปในสายฝนสู่ปากปล่องภูเขาไฟ เสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่เหลือความเมตตาจากตอนแรกที่ร้องเรียกเจี่ยงเสี่ยวหาว

“แม่ของลูกหลับไม่ตื่นเป็นเพราะพ่อให้ยาเธอ

เธอเพียงแค่อยู่ในภาวะอมตะนิรันดร์!”

“เจี่ยงฟูจิ้น!!!” เจี่ยงเสี่ยวหาวคำรามออกมาด้วยเสียงอันเศร้าสลด ดวงตาเต็มไปด้วยไอระเหยสีแดงฉาน

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า เหตุผลที่เขาและแม่สามารถอยู่อย่างสงบสุขในโรงพยาบาลได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะบริษัทเทคโนโลยีหย่งเซิงกลัวความคิดเห็นของสาธารณะหรือกลัวหมอชาวตะวันออกลึกลับเฟิงฉางอี้

แต่เป็นเพราะแม่ของเขาคือหนูทดลองในการค้นหาความเป็นอมตะของเจี่ยงฟูจิ้นพ่อของเขา บริษัทเทคโนโลยีหย่งเซิงไม่เคยคิดจะทำร้ายพวกเขาจริง ๆ

“ลูกรัก…” เสียงของเจี่ยงฟูจิ้นที่ผสมผสานเป็นหนึ่งเดียวกับหมีน้ำแล้ว ไร้ความยินดีหรือเศร้า มีแต่ความเย็นชาไม่มีที่สิ้นสุด

“ฉันคือ A2 บริษัทเทคโนโลยีหย่งเซิง A2 ส่วนคุณ คือชิ้นงานทดลองที่สมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิตของฉัน คุณควรรู้สึกยินดี”

หลังจากพูดจบ แปดแขนของเจี่ยงฟูจิ้นก็แผ่ออก ราวกับกำลังต้อนรับสายฝน ชั่วพริบตาต่อมา มือยักษ์สามนิ้วเกล็ดสีเขียวที่ปกคลุมฟ้าได้ยื่นลงมาจากฟากฟ้า จับตัวแมลงของเจี่ยงฟูจิ้นไว้อย่างแน่นหนา

ในขณะเดียวกันเจี่ยงเสี่ยวหาวก็ถูกดึงพุ่งเข้าหามือยักษ์สามนิ้วเกล็ดสีเขียวอย่างไม่สามารถควบคุมได้

ตัวแมลงของเจี่ยงฟูจิ้นถูกบีบจนแตกละเอียด กลายเป็นเลือดสีเขียวข้น ๆ กระเซ็นใส่ตัวเจี่ยงเสี่ยวหาวเต็มไปหมด

แต่เสียงอันหนาวเหน็บของเจี่ยงฟูจิ้นยังคงก้องกังวานอยู่รอบข้าง ขณะที่มือยักษ์และเจี่ยงเสี่ยวหาวโผบินขึ้นสู่ฟ้า

“ลูกรัก เราจะได้พบกับจ้าวอู่เจียงเร็ว ๆ นี้ เขาอาจจะสมบูรณ์แบบกว่าลูกด้วยซ้ำ

แต่ไม่ต้องกังวล พ่อจะรักลูกตลอดไป และจะปรับปรุงลูกให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น…”