ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1937 แผนกำจัดมนุษย์?

บทที่ 1937 แผนกำจัดมนุษย์?

จ้าวอู่เจียงยิ้มน้อย ๆ เหมือนกับที่โลกิเยาะเย้ย คราวนี้ผู้นำในฝ่ายบริหารของสายตะวันออกเลือกที่จะกวาดล้าง พยายามกำจัด ‘คนนอก’ ที่ไม่ใช่สายตะวันออกให้หมด

ความจริงเปิดเผยชัดเจน แต่ยังไม่ถึงจุดสิ้นสุด อาจยังมีตัวแปรบางอย่างอยู่ เขายิ้มเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง แล้วถามว่า

“นายรู้ไหมว่าสถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไง?”

“อะไรนะ?” โลกิไม่เข้าใจความหมายของจ้าวอู่เจียง สถานการณ์ข้างนอกอะไร? ทำไมน้ำเสียงของจ้าวอู่เจียงดูแปลก ๆ?

จ้าวอู่เจียงพูดเสียงหนักแน่น

“ตะวันตกมียาชนิดหนึ่ง สามารถมุ่งเป้าที่ข้อบกพร่องทางพันธุกรรมของคนตะวันออก ทำลายพลังชีวิตของชาวตะวันออกได้อย่างรวดเร็ว

ยานี้ถูกนำมาที่นี่ แล้วข้างนอก โลกภายนอก มียานี้แพร่กระจายแล้วหรือไม่? มีใครถูกทำร้ายแล้วหรือเปล่า?”

“โอ้… ฉันรู้แล้วว่านายกำลังพูดถึงอะไร ฉันเหมือนเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน…” โลกิพูดทุกอย่างที่รู้ ตราบใดที่ไม่เกี่ยวกับความลับของเทพเหนือ สำหรับเขาแล้ว มันก็แค่การแลกเปลี่ยนข้อมูล เขายิ้มแล้วพูดว่า

“นายอาจไม่คุ้นเคยกับเทคโนโลยีสมัยใหม่เท่าไหร่ ฉันเคยอยู่ที่บริษัทอุตสาหกรรมหนักเฉินระยะหนึ่ง พวกเขาเดินเส้นทางเทคโนโลยีเครื่องจักร

บริษัทยาใหญ่ ๆ ส่วนใหญ่ล้วนเดินเส้นทางเทคโนโลยีชีวภาพ

ถ้ายาชนิดนี้สามารถใช้กับนายได้ ก็ต้องผ่านการทดลองมาแล้วมากมาย ไม่ต้องคิดเลย ข้างนอกต้องวางกับดักเอาไว้แน่นอน

พวกเขากล้าลงมือกับผู้บำเพ็ญโบราณที่แข็งแกร่ง การกำจัดคนตะวันออกธรรมดาก็ยิ่งไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว

ถ้านายรู้ว่าประเทศตะวันตกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร นายก็ควรจะรู้ถึงแนวทางคร่าว ๆ…

การล้างเผ่าพันธุ์แบบนี้…สำหรับพวกเขาแล้ว ใช้โดยไม่มีความรู้สึกผิดเลยสักนิด ประวัติศาสตร์แห่งความรุ่งเรืองของพวกเขาล้วนผสมไปด้วยเลือดและน้ำตาของผู้อื่น…”

จ้าวอู่เจียงสูดหายใจลึก ก่อนหน้านี้ A2 เคยพูดว่าประเทศตะวันตกถูกสร้างขึ้นบนกองกระดูกมนุษย์นับไม่ถ้วน ในฐานะที่เป็นคนของสายเทพตะวันออก เขาก็มีคำตอบที่คลุมเครือในใจมานานแล้ว

แต่เขายังอยากฟังมุมมองจากอีกคนหนึ่ง เพื่อดูว่าเรื่องนี้มีความคิดเห็นที่แตกต่างจากเขาหรือไม่

ความหวังเล็ก ๆ ของเขาถูกทำลายลง

“เฮ้อ จ้าวอู่เจียงบอกสิ พวกผู้ตัดสินใจฝ่ายทางการของพวกนายทางตะวันออกไม่สนใจเรื่องนี้เหรอ?” โลกิกล่าวอย่างเยาะเย้ย

“เรื่องนี้ถือว่าเป็นความลับสำหรับคนส่วนใหญ่ แต่สำหรับพวกระดับสูงนะ เช่นพวกปรมาจารย์เซียนจากสำนักงานปราบปีศาจหรือประธานคนนั้นคนนี้ พวกเขาจะไม่รู้จริง ๆ เหรอ?

ทำไมพวกเขาถึงไม่สนใจ?

จะเป็นไปได้ไหมว่าทรัพยากรไม่เพียงพอที่จะจัดสรร?

ใช้มือของตะวันตกเพื่อกำจัดคนธรรมดาส่วนใหญ่ที่ไม่มีประโยชน์มากนัก เพื่อปฏิรูปโลกตะวันออก และจัดสรรทรัพยากรใหม่?

นี่เรียกว่าอะไรนะ? แผนกำจัดมนุษย์?

จิ๊ ตามความคิดอันแยบยลของคนพวกนี้ ก็ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจทำเรื่องแบบนี้ได้จริง ๆ

แต่ฉันแค่พูดตามทฤษฎีสมคบคิดนะ อย่าเชื่อฉันง่าย ๆ นายถาม ฉันตอบ คำตอบของฉันอาจไม่ถูกต้องเสมอไป…”

“ในเรื่องนี้ฉันมีความคิดเห็นไม่เหมือนกับนายจริง ๆ” จ้าวอู่เจียงดวงตาเปี่ยมความมั่นใจ

“พวกเขาไม่สนใจเหรอ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

อาจเป็นเพราะพวกเขาไม่คิดว่าชาติตะวันตกจะสามารถสร้างภัยคุกคามอะไรให้เราได้ ยังไม่ถึงขั้นไฟลามทุ่ง เลยยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรมากนักละมั้ง…”

“ถ้ารอให้ถึงขั้นไฟลามทุ่งก็สายไปแล้ว จะต้องตายกันอีกกี่คนล่ะ?” โลกิหัวเราะพูด

“แต่ไม่เป็นไร พวกนายชาวตะวันออกมีคนเยอะนี่ ฆ่าไม่หมดหรอก…

อืม? นายมีอะไรอยากถามอีกไหม? ความคิดเห็นอะไร หรือต้องการรู้ข้อมูลลับเกี่ยวกับมรรคาหนึ่งบางอย่าง?

นายอยากรู้ไหมว่าเทพสายฟ้าธอร์เป็นสุนัขพันธุ์อะไร?

หรือจะถามว่าไฮม์ดัลล์ที่ฉันเพิ่งพูดถึงคือใคร?

ถามเรื่องอื่นก็ได้นะ เช่น ฉันใช้เครื่องราชของเทพยังไง หรือฉันรู้เรื่องอื้อฉาวอะไรของบริษัทอุตสาหกรรมหนักเฉินบ้าง?

นายถามได้ทุกอย่าง พูดได้อย่างเต็มที่ ที่นี่ถูกปิดกั้นแล้ว พวกคนแก่เหล่านั้นไม่มีทางรู้หรอก

ฟ้าดินรู้ นายรู้ ฉันรู้ อีกาได้ใช้เสียงร้องของมันปิดกั้นบริเวณนี้ไว้ชั่วคราวแล้ว พวกที่หนีรอดมาได้ก็ไม่สามารถได้ยินอะไร…

นายถามมาได้เลย!”

จ้าวอู่เจียงส่ายหน้า เขาถามคำถามไปสองสามข้อ เดี๋ยวก็จะต้องตอบคำถามของโลกิอีกสองสามข้อเช่นกัน นี่เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม

ตอนนี้เขายังนึกไม่ออกว่าจะถามอะไรเพิ่ม ในเมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว การยืนยันข้อสันนิษฐานที่มีและแก้ไขวิกฤตเฉพาะหน้าสำคัญกว่า ส่วนเรื่องระยะยาวไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องคำนึงถึงในตอนนี้

“นี่ นายไม่ถามแล้วนะ” โลกิแสดงสีหน้าตื่นเต้น

“งั้น ถึงตาฉันถามแล้ว”