ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2054 คนบ้าก็ต้องมี ‘ยา’ ไว้คอยกำราบ

ศัตรูที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันทำลายความสงบทั้งหมดลง

เปลวไฟถูกควบคุมโดยจ้าวอู่เจียงและซีเหมินฉางชิ่งให้อยู่ใน พื้นที่รัศมีสามจั้ง เหมือนดวงอาทิตย์ย่อส่วน คลื่นความร้อนกระจาย ออกมาอย่างรุนแรง ร้อนจนแทบทนไม่ไหว

จ้าวอู่เจียงรู้สึกได้ว่าพลังในร่างของเขาเหมือนถูกเปลวไฟแผด เผาจนแห้งกรอบและเปราะบาง แม้เฮอร์เกน ไกส์คนนี้จะหลงตัวเอง และไร้ยางอาย แต่พลังของเขากลับแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ไม่ได้อ่อนแอไป กว่าเขาหรือซีเหมินฉางชิ่งเลยแม้แต่น้อย

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…” เฮอร์เกน ไกส์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด ตอนนี้

เขากลายเป็นยักษ์ไฟตัวเล็ก ปล่อยพลังอย่างโหดเหี้ยมไม่หยุด

“เขาว่ากันว่ามรรคาตะวันออกมีพลังลึกลับจากตะวันออก แต่ วันนี้ได้เห็นแล้ว งั้นงั้น ยังสู้สุนัขปีศาจโลหิตเรดเลียที่บ้านคุณย่าทวด ของฉันไม่ได้เลย”

ด้านนอกพื้นที่เพลิง เพดานและผนังโลหะที่ถูกทำลายส่งเสียง สั่นสะเทือนไม่หยุด จ้าวอู่เจียงสัมผัสได้ว่านอกที่หลบภัยแห่งนี้ ดู เหมือนจะมีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังจำนวนมากกำลังตามเสียงมา

หากไม่มีอะไรผิดพลาด สิ่งมีชีวิตที่กำลังมานี้ น่าจะเป็นผู้ วิวัฒนาการที่ทรงพลังซึ่งติดการติดเชื้อไปแล้ว

น ้ายาพันธุกรรมครั้งนี้ จะทำให้คนธรรมดากลายเป็นผู้ติดเชื้อที่

ไร้สติ และจะทำลายพลังชีวิตของผู้แข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว

ระหว่างคนธรรมดากับผู้แข็งแกร่งชั้นสูงนั้น ยังมีนักพรตธรรมดา หรือผู้วิวัฒนาการ

นักพรตหรือผู้วิวัฒนาการเหล่านี้ ดูเหมือนจะแสดงสภาพแบบสุ่ม บางคนถูกฆ่าทันที บางคนกลายเป็นผู้ติดเชื้อและผู้วิวัฒนาการที่เคย กินน ้ายาวิวัฒนาการเพื่อเพิ่มพลังตัวเองนั้น ครั้งนี้ถ้าหากติดการติด เชื้อและไม่ถูกฆ่าตาย ยังมีโอกาสสูงมากที่จะเกิดการ “วิวัฒนาการ” อีกครั้ง กลายเป็นผู้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ดาวเหล่านี้ตกอยู่ในสภาวะล่มสลายอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ผู้ติดเชื้อ ที่แข็งแกร่งจากการวิวัฒนาการซ ้าเหล่านี้คือต้นตอของหายนะที่ใหญ่ หลวงที่สุด

ซีเหมินฉางชิ่งตะโกนเสียงดัง “ต้องจัดการให้เร็วที่สุด!”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า ยกมือขวาทำท่าประสานนิ้วเป็นดาบพาด ผ่านกลางหน้าผาก ปราณกระบี่เต็มมือ ฟันทะลวงยักษ์ไฟน้อยอย่าง รุนแรง

เฮอร์เกน ไกส์ยังคงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เปลวไฟรวมตัวกันใหม่ อีกครั้ง เขาพูดอย่างดูแคลนว่า

“พวกแกกับมรรคาของพวกแกเหมือนกันหมด อ่อนแอ! อ่อนแอ! อ่อนแอ!”

“น่าเบื่อชะมัด!”

เปลวไฟเหล่านี้ ส่วนหนึ่งมาจากการสืบทอดของตระกูลเฮอร์เกน ไกส์ อีกส่วนมาจากพลังเทพของเทพเพลิงฮิฟีสตัส เมื่อผสานรวมกัน แล้ว ไม่มีทางที่จะดับได้

นี่คือที่มาของความมั่นใจอันบ้าคลั่งของไกส์ เปลวไฟเหล่านี้

สามารถเผาผลาญทุกคนและทุกสิ่งที่เต็มไปด้วยบาปในโลกนี้

สิ่งที่เขาเป็นตัวแทนคือ เทพเพลิง!

ซีเหมินฉางชิ่งเห็นว่าเปลวไฟไม่อาจดับได้ และยังคล้ายกับหมีน ้า และหนอนปลิงกงล้อของหย่งเซิงเทคโนโลยี มีพลังฟื้นฟูตัวเองที่ไม่ ธรรมดา เขาขมวดคิ้วใต้หน้ากาก

เขามีวิธีแก้ไข แต่หากใช้มันออกไป A1 อาจจะสังเกตเห็นได้

เพราะวิธีของเขานั้น มาจากการวิจัยของ A1 เป็นสิ่งที่เขาแอบดู ไม่ใช่สิ่งที่ A1 มอบให้เขา

“ไฮ บราเธอร์ หย่งเซิงเทคโนโลยี?” เฮอร์เกน ไกส์ยังคงยิ้มไม่หุบ น ้าเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

“ไวรัสพันธุกรรมเนี่ย พวกหย่งเซิงเทคโนโลยีของนายเป็นหนึ่ง ในผู้กระทำผิดรายใหญ่ที่สุด นเมื่อแกตั้งใจจะฆ่าพวกมันทุกคนอยู่ แล้ว แล้วตอนนี้จะมาทำเป็นปกป้องพวกมันทำไมอีก?”

“ถ้าจะใช้คำโบราณจากมรรคาตะวันออกของพวกแกมาด่าล่ะก็ นี่เรียกว่า…โสเภณีในย่านโคมแดง? ที่ชอบ ทำตัวเป็นนางโลมแต่ อยากได้โล่กุลสตรี?”

“คุณสวมหน้ากากไม่กล้าสู้หน้าผู้คนแบบนี้ หรือว่าคุณรู้จักพวก เขา?”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ คุณเป็นเพื่อนที่พวกเขารู้จักงั้นเหรอ?”

บรรยากาศรอบตัวซีเหมินฉางชิ่งพลันเย็นเยียบลงทันที เย็นจน น่ากลัว

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงถูกปกคลุมด้วยความมืดดำ ทั้งร่างราวกับ เป็นปีศาจตะปุ่มตะป ่าที่เดินได้ พลันปล่อยพลังแย่งชิงอันมหาศาล ออกมา

ถ้าทำลายไม่ได้ ก็ครอบครองซะเลย!

ทั่วร่างของซีเหมินฉางชิ่งได้รับการปกป้องด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์จาก หนอนปลิงกงล้อ ภายในแสงศักดิ์สิทธิ์นั้น ขวดเล็ก ๆ ที่บรรจุ ของเหลวสีฟ้าเข้มปรากฏขึ้น

ซีเหมินฉางชิ่งหยิบขวดเล็กขึ้นมา แล้วโยนมันตรงไปที่เฮอร์เกน ไกส์ ผู้ที่บังอาจเหยียบย ่าขีดจำกัดของเขา

จ้าวอู่เจียงชะงักไปชั่วขณะตอนที่ซีเหมินฉางชิ่งหยิบขวดเล็ก ออกมา และถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อขวดแตก ของเหลวระเหยไปใน เปลวไฟของเฮอร์เกน ไกส์

เมื่อไม่นานมานี้เขาได้ศึกษาเกี่ยวกับยาพันธุกรรมไม่น้อย ของเหลวนี้ก็เกี่ยวข้องกับพันธุกรรมเช่นกัน

เฮอร์เกน ไกส์ดูถูกอย่างรุนแรง

“ฉันคือเทพเจ้า ของพรรค์นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!”

แต่ในชั่วขณะถัดมา เปลวไฟรอบกายของเขาก็หรี่ลงอย่าง รวดเร็ว เขาครางเบา ๆ ร่างกายโอนเอนโดยไม่อาจควบคุมได้ เขา คุกเข่าข้างหนึ่งลง เอามือหนึ่งยันพื้นไว้เพื่อประคองตัวเอง

ครั้งนี้ เขาไม่ได้แสดงความเย่อหยิ่งและการเสแสร้งเหมือนก่อน หน้านี้อีกต่อไป ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่อยาก เชื่อ

เลือดสีดำไหลออกมาจากปากและจมูกของเขาไม่หยุด เขา ตะโกนอย่างหวาดผวาไปยังรูที่แตกบนศีรษะ

“ลูซิ…พรวด…”

เขาไม่สามารถเรียกชื่อทูตสวรรค์ได้ครบถ้วน เลือดร้อนอีกก้อน พุ่งออกมาจากปากอย่างควบคุมไม่ได้ เขาพยายามบังคับเรียกใช้ เปลวไฟ เพื่อหนีออกจากที่นี่ก่อน

แต่จ้าวอู่เจียงกับร่างอวตารฟ้าดินที่รวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกาย พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับครอบคลุมท้องฟ้าและแผ่นดิน จับตัว เขาไว้ได้โดยตรง เหมือนสัตว์ร้ายเถาเที่ยที่อ้าปากขย ้าเหยื่อไว้ในคำ เดียว