ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2104 สำยฝนยำมค ่ำคืนในยุทธภพ เส้นทำงอันสว่ำงไสว ข้ำงหน้ำ

พลังส่วนเกินนี้ได้รับมำจำกปรำณมรณะแห่งดวงดำว มันพิเศษ มำก ทั้งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอำยแห่งควำมตำย แต่กลับสัมผัสได้ถึง ประกำยไฟที่ยังไม่ดับสูญภำยใต้ควำมตำยนั้นอย่ำงเลือนลำง

หลังจำกเทพแห่งห้วงอวกำศตำยลง ควำมรู้สึกถูกพันธนำกำร ทำงพลังภำยในเรือโนอำห์ก็หำยไป จ้ำวอู่เจียงเหยียบย่ำงบนปรำณ กระบี่ที่ไร้รูปลักษณ์ พุ่งทะยำนออกไปจำกเรือโนอำห์

เมื่อเขำไปถึงบนดำดฟ้ำเรือ เขำมองเห็นมิติแห่งนี้ก ำลังพังทลำย ลงอย่ำงรวดเร็ว รอบกำยปรำกฏรูโหว่ขึ้นเป็นจุด ๆ รำวกับมีใครบำง คนมำทุบจิ๊กซอว์ให้กระจำยออก แล้วค่อย ๆ แกะชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ ออกไปทีละชิ้น จนเผยให้เห็นพื้นดินหรือสื่อกลำงอื่น ๆ ที่วำงจิ๊กซอว์ เหล่ำนั้นไว้

มิติพังทลำยลงเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เขำพอมองเห็นเงำร่ำงของเหล่ำ สัตว์ประหลำดเฒ่ำแห่งมรรคำตะวันออก รวมถึงเหล่ำทูตสวรรค์และ มหำเทพทั้งสี่แห่งมรรคำตะวันตกที่ก ำลังเฝ้ำรออยู่ภำยนอกได้อย่ำง เลือนลำง

เขำเหยียบย่ำงบนปรำณกระบี่พุ่งทะยำนออกจำกมิตินั้นโดยตรง และปรำกฏกำยขึ้นอีกครั้งภำยในวิหำรเทพแห่งห้วงอวกำศ

กำรปรำกฏตัวของเขำท ำให้ทุกคน ยกเว้นจูกัดเสี่ยวไป๋ ต่ำงพำ กันตกตะลึงด้วยควำมตกใจ โดยเฉพำะเหล่ำมหำเทพและทูตสวรรค์ ภำยในสิบสองเทวสถำน

“จ้ำวอู่เจียง?” เซวียนหยวนซวิ่นร้องออกมำด้วยควำมดีใจ รอยยิ้มที่มุมปำกกดไม่อยู่เลย หัวเรำะออกมำดัง ๆ

เซวียนหยวนเฉียนถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก เต็มไปด้วยสี หน้ำปลื้มปีติ สิ่งมีชีวิตเก่ำแก่ที่เหลือก็เช่นเดียวกัน ต่ำงตื่นเต้นยินดี อย่ำงยิ่ง

จูกัดเสี่ยวไป๋ประดับรอยยิ้มจำง ๆ ทว่ำกลิ่นอำยแห่งควำมเสื่อม ถอยบนตัวเขำกลับทวีควำมรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เสี่ยวหงเดินวนไปวนมำที่หน้ำประตูวิหำร พร้อมกับส่งเสียงร้องฮี้ ๆ ออกมำอีกครั้ง

สำยตำของจ้ำวอู่เจียงหยุดนิ่งอยู่ที่จูกัดเสี่ยวไป๋และม้ำเสี่ยวหง เป็นพิเศษอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมำเรียบ ๆ ว่ำ

“พวกเขำตำยหมดแล้ว”

“ตำยหมดแล้วเหรอ…” อัครทูตสวรรค์มิคำเอลอุทำนออกมำ อย่ำงไม่อยำกจะเชื่อ ผลลัพธ์นี้อยู่นอกเหนือควำมคำดหมำยของเขำ โดยสิ้นเชิง แต่กำรที่จ้ำวอู่เจียงปรำกฏตัวออกมำเพียงล ำพัง ควำม จริงมันก็บ่งบอกถึงผลลัพธ์นี้อยู่แล้ว เพียงแต่เขำไม่อยำกจะยอมรับ เท่ำนั้น

มหำเทพแห่งเขตต้องห้ำมห้วงเวหำ แฟนนี่ เอ็ดวิก ค่อย ๆ ลุกขึ้น จำกบัลลังก์เทพ และจ้องมองจ้ำวอู่เจียงเขม็ง

เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอำยของเทพแห่งห้วงอวกำศบนตัวจ้ำวอู่ เจียง หรือจะกล่ำวว่ำ จ้ำวอู่เจียงถูกเทพแห่งห้วงอวกำศเลือก และ กลำยเป็นเทพแห่งห้วงอวกำศองค์ใหม่แล้ว?

ถ้ำอย่ำงนั้น จ้ำวอู่เจียงจะเหมือนกับเทพแห่งห้วงอวกำศรุ่นต่อ ๆ มำในภำยหลัง ที่ถูกวิญญำณของเทพแห่งห้วงอวกำศดั้งเดิมเข้ำ ครอบง ำดวงวิญญำณหรือไม่?

ตำมหลักแล้วก็ควรจะเป็นเช่นนั้น แต่เมื่อเธอค่อย ๆ สัมผัสลม หำยใจของจ้ำวอู่เจียง ถึงแม้จะรับรู้ได้ถึงกลิ่นอำยอันบริสุทธิ์ของเทพ แห่งห้วงอวกำศ แต่เธอก็ยังรู้สึกถึงควำมแปลกประหลำดบำงอย่ำงที่

อธิบำยไม่ถูกอยู่ดี

จ้ำวอู่เจียงรับรู้ได้ถึงสำยตำที่จับจ้องมำของเจ้ำแห่งเขตต้องห้ำม ห้วงเวหำ แฟนนี่ เอ็ดวิก

น ้ำเสียงของเขำรำบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยควำมหนักแน่นที่ไม่อำจ โต้แย้ง

“ทุกอย่ำงจบลงแล้ว”

เขำไม่ได้พูดว่ำต่อจำกนี้เขำจะเป็นเทพแห่งห้วงอวกำศของเทวส ถำนเทพแห่งห้วงอวกำศ เขำได้รับพลังมำแล้ว เพียงแต่เทวสถำนเทพ แห่งห้วงอวกำศไม่ได้อยู่ในแผนกำรของเขำ

พลังนั้นสำมำรถยืมใช้ได้ แต่ต ำแหน่งนี้เขำไม่ได้อยำกจะนั่งลงไป เลยแม้แต่น้อย

อัครทูตสวรรค์มิคำเอลเป็นคนแรกที่ได้สติ เขำรีบคุกเข่ำลงข้ำง หนึ่ง โน้มกำยประสำนมือท ำควำมเคำรพอย่ำงนอบน้อม

“ขอนอบน้อมต่อเทพแห่งห้วงอวกำศ”

เหล่ำทูตสวรรค์คนอื่น ๆ ต่ำงพำกันปฏิบัติตำม ตำมธรรมเนียมที่

ปฏิบัติสืบต่อกันมำ ผู้ที่เดินออกมำจำกเรือโนอำห์แห่งบททดสอบได้ ย่อมคือเทพแห่งห้วงอวกำศรุ่นใหม่

ในยำมนี้ คนผู้นี้จะเป็นชำวตะวันออกหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องส ำคัญ อีกต่อไป สิ่งที่ส ำคัญคือ หลังจำกผ่ำนพ้นมำนำนหลำยปี ในที่สุด เทวสถำนเทพแห่งห้วงอวกำศก็มีมหำเทพของตนเองมำประทับปก ปักษ์เสียที

และในฐำนะที่เทพแห่งห้วงอวกำศคือเทพแห่งมวลเทพ ย่อมจะ สำมำรถน ำพำเทวสถำนเทพแห่งห้วงอวกำศ รวมถึงเทวสถำนทั้งสิบ สองแห่ง กลับคืนสู่จุดสูงสุดดั่งในอดีตได้อย่ำงแน่นอน

จูกัดเสี่ยวไป๋มองดูจ้ำวอู่เจียงที่ถูกห้อมล้อมด้วยเหล่ำทูตสวรรค์ ในดวงตำอันแก่ชรำของเขำกลับปรำกฏภำพเนื้อหำจำกต ำรำ โบรำณม้วนแล้วม้วนเล่ำผุดขึ้นมำ

ในโลกนี้มีสำมประเภท คือผู้ทรยศและผู้ประนีประนอม ผู้หลงทำง และผู้ต่อต้ำน

ในบรรดำนั้น ผู้ทรยศและผู้ประนีประนอมสำมำรถจัดอยู่ในกลุ่ม เดียวกันได้ คนพวกนี้ก็คือกลุ่มคนที่ยอมแพ้ไปแล้ว

ผู้หลงทำงนั้น เพรำะเหตุผลต่ำง ๆ นำนำ จึงอยู่ในสภำวะแมว ของชโรดิงเจอร์ มองไม่ออกว่ำแพ้หรือชนะ หลงหำยอยู่ในโลกของ ตัวเอง

และผู้ต่อต้ำนนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่ำย่อมเป็นคนที่ไม่ยอมก้มหัว ยอมจ ำนน

และจ้ำวอู่เจียงในยำมนี้ เขำได้มองออกอย่ำงทะลุปรุโปร่งแล้วว่ำ เขำคือผู้หลงทำงตัวจริงเสียงจริง! หลงทำงอยู่ในโลกของตนเอง ส ำหรับจ้ำวอู่เจียงแล้ว มันเปรียบเสมือนฝันตื่นหนึ่งที่ยังไม่อำจฟื้นคืน มำได้

ในควำมฝัน และเป็นควำมฝันที่ยังมีสติรู้อยู่ในควำมสลัวรำง จ้ำว อู่เจียงย่อมไม่มีทำงพ่ำยแพ้ เช่นนั้นแล้วอย่ำว่ำแต่กลำยเป็นเทพแห่ง ห้วงอวกำศเลย ต่อให้ต้องกลำยเป็นใครก็ตำม จ้ำวอู่เจียงก็สำมำรถ ท ำได้ทั้งสิ้น

……

ไม่จ ำเป็นต้องหยุดรอนำนเกินไป ก่อนที่บทสรุปจะมำถึงตัวอย่ำง สมบูรณ์ เรื่องรำวต้องด ำเนินต่อไป และหนทำงยังต้องก้ำวเดิน

หลังจำกมีกำรหำรือสั้น ๆ กับสิบสองเทวสถำนแล้ว จ้ำวอู่เจียงก็ ได้ออกเดินทำงกลับ

เซวียนหยวนซวิ่นมีรอยยิ้มเพิ่มขึ้นอย่ำงเห็นได้ชัด เขำพูดคุย กับเฟิงฉำงอี้และคนอื่น ๆ อย่ำงร่ำเริง เพรำะพวกเขำสัมผัสได้ถึง ควำมแข็งแกร่งของจ้ำวอู่เจียงในตอนนี้อย่ำงชัดเจน นั่นย่อม หมำยควำมว่ำ จ้ำวอู่เจียงได้ก้ำวเข้ำใกล้ตั๋วเรือของท่ำนจำงไปอีกขั้น หนึ่งแล้ว

เซวียนหยวนเฉียนเองก็มีรอยยิ้มประดับอยู่เช่นกัน แต่ใน ขณะเดียวกันก็มีควำมกังวลแฝงอยู่ เมื่อเขำออกมำจำกเกำะเทพที่

เป็นที่ตั้งของสิบสองเทวสถำน เขำก็ยิ่งสัมผัสได้ว่ำสำยลมร้อนแห่ง ควำมตำยในจักรวำลก ำลังทวีควำมรุนแรงขึ้น

ขนำดตัวเขำเองยังรู้สึกได้ว่ำควำมตำยก ำลังกัดกร่อนร่ำงกำย ไม่ต้องจินตนำกำรเลยว่ำส ำหรับคนที่มีพลังอ่อนด้อยกว่ำ ควำมตำย ย่อมติดตำมไปเป็นเงำตำมตัว และอำยุขัยก ำลังลดถอยลงอย่ำง รวดเร็ว

จูกัดเสี่ยวไป๋อยู่ในสภำพที่ผ่อนคลำยอย่ำงมำก แต่ท่ำมกลำง ควำมผ่อนคลำยนั้นกลับแฝงไปด้วยควำมเหนื่อยล้ำอันลึกซึ้ง เขำ มองดูจ้ำวอู่เจียงที่อยู่บนหลังม้ำและก ำลังกระซิบกระซำบกับม้ำเสี่ยว หงไม่หยุด ในหัวของเขำหวนค ำนึงถึงเพียงภำพของเด็กหนุ่มในกำล ก่อน

จ้ำวอู่เจียงไม่ได้เข้ำไปร่วมวงกับพวกสัตว์ประหลำดเฒ่ำเหล่ำนี้ แต่กลับลูบหัวเสี่ยวหงเบำ ๆ แล้วกระซิบถำมขึ้นมำประโยคหนึ่งว่ำ

ตอนที่เขำอยู่ในเรืออำร์คของเทพแห่งห้วงอวกำศท ำไมถึงได้ยินเสียง ร้องของเสี่ยวหง?

เสี่ยวหงร้องเสียงแหลมอีกครั้ง คร่ำว ๆ ก็คือมันรู้สึกได้ว่ำเจ้ำนำย ดูเหมือนจะหำทำงไม่เจอ จึงลองส่งเสียงร้องเรียกดู มีเสี่ยวหงอยู่ เจ้ำนำยจ้ำวอู่เจียงก็จะไม่มีวันหลงทำง

“แค่สงสำรเสี่ยวหงไม่ได้พักผ่อนดี ๆ เลย…” จ้ำวอู่เจียงยิ้ม เล็กน้อย

เขำเคยเดินทำงไปทั่วทุกสำรทิศกับเสี่ยวหงทั้งกลำงวันและ กลำงคืน เสี่ยวหงเคี้ยวหญ้ำแห้งอย่ำงเรื่อยเปื่อย เขำพิงตัวเสี่ยวหง ด้ำนข้ำง จิบเหล้ำอย่ำงสบำยอำรมณ์ ทั้งคู่ต่ำงมีท่ำทีผ่อนคลำย ต่ำง มีเส้นทำงข้ำงหน้ำที่สว่ำงไสว

เขำมักเปรยว่ำน่ำสงสำรเสี่ยวหงนักที่ไม่ได้พักผ่อนให้ดี เพรำะ มันต้องรอนแรมตรำกตร ำร่วมกับเขำมำมำกเกินไป ทั้งยังต้องนอน กลำงดินกินกลำงทรำย ในขณะที่เขำมีเสื้อคลุมหญ้ำและงอบช่วย ก ำบัง แต่เสี่ยวหงกลับไม่มีสิ่งใดป้องกันหยำดฝนเลย

เสี่ยวหงเอียงหัวคลอเคลียมือของจ้ำวอู่เจียง ลมร้อนแห่งควำม ตำยของจักรวำลที่พัดร่ำงของมัน ก็ไม่ต่ำงจำกสำยฝนยำมค ่ำคืนใน ยุทธภพที่เคยผ่ำนมำเมื่อครั้งก่อน น ้ำฝนที่เย็นเยือกและสำยลมที่

เหน็บหนำว ดูเหมือนไม่เป็นอะไร แต่แท้จริงแล้วควำมเย็นได้แทรกซึม เข้ำไปในร่ำงกำยของมันจนเย็นเฉียบแล้ว