ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 608 ไม่เคยเจอคำขอแบบนี้
บทที่ 608 ไม่เคยเจอคำขอแบบนี้
“เจ้า…” หยินเถาเอ๋อร์สั่นสะท้านด้วยความโกรธ พูดติดขัด
“เจ้าเป็นคนจากตระกูลปีศาจจิ้งจอกชิงชิว”
“งั้นเจ้าก็ไปหาตระกูลปีศาจจิ้งจอกชิงชิวสิ” จ้าวอู่เจียงพูดด้วยท่าทีไม่สนใจ รอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงด้วยความโหดร้ายไม่ปิดบัง
“แต่วันนี้เจ้าจ้องจะหาเรื่องข้า ต้องการแย่งชิงของของข้า เจ้าต้องชดใช้!”
หยินเถาเอ๋อร์หรี่ตาลง มองจ้าวอู่เจียงด้วยความหวาดหวั่น นางเปลี่ยนความหวาดกลัวเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ย
“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าเป็นแค่คนที่ดูแข็งแกร่งแต่ภายในอ่อนแอยิ่งนัก”
จ้าวอู่เจียงสับสนกับคำพูดของนาง
หยินเถาเอ๋อร์แสดงท่าทางเหมือนรู้ความจริง นางจำได้ว่าชายคนนี้ไม่มีร่างกายที่แท้จริง เป็นเพียงภาพลวงตาของพลังฟ้าดิน พลังวิญญาณและพลังปีศาจที่หลอมรวมกันเท่านั้น
ไม่มีร่างกายที่แท้จริงแต่ยังต้องการแย่งชิงพลังหยินของนาง ช่างน่าหัวเราะ!
ความสับสนของจ้าวอู่เจียงในสายตาของหยินเถาเอ๋อร์ เป็นการยืนยันว่าเขาถูกนางค้นพบความจริงเรียบร้อยแล้ว นางยิ้มเยาะมากขึ้น
“พลังหยินของข้าอยู่ที่นี่ ถ้าเจ้ามีความสามารถก็มาเอาไป ข้าหยินเถาเอ๋อร์จะไม่ต่อต้านขัดขืนแม้แต่น้อย”
จ้าวอู่เจียงไม่เคยเจอคำขอแบบนี้มาก่อน เขาเริ่มสงสัยว่านางจะหลอกเขาหรือไม่?
ความลังเลของจ้าวอู่เจียงเพิ่มความมั่นใจให้กับหยินเถาเอ๋อร์ นางมั่นใจว่าชายคนนี้เป็นเพียงภาพลวงตา ไม่มีอันตรายต่อร่างกายของนาง
นาง – หยินเถาเอ๋อร์ – ไม่กลัวอันตรายใดๆ หากมีอันตรายจริง คนของทางสำนักและอาจารย์ของนางจะสามารถรับรู้ได้ทันที
“ตกลง” จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างจริงจัง ค้อมตัวทำความเคารพ
“ขออภัยที่ต้องล่วงเกิน”
การแย่งชิงก็คือการแย่งชิง แต่การรักษามารยาทยังคงเป็นสิ่งสำคัญ และเมื่อนางพูดเช่นนั้น เขาก็ต้องทำตาม
“ฮึ ข้าจะดูว่าเจ้า…อ๊า!”
หยินเถาเอ๋อร์ยังไม่ทันเยาะเย้ย ชุดขาวของนางก็สลายหายไปในหมอกสีม่วงด้วยปราณกระบี่ เผยให้เห็นร่างกายขาวสวยปราศจากตำหนิ
ใต้แสงจันทร์ ร่างกายของนางเป็นผลงานชิ้นเอกของสวรรค์ ขาวนวลเหมือนหยก มีความโค้งเว้าอย่างลงตัว และตอนนี้กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธ
จ้าวอู่เจียงมองดูร่างกายของนางอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ความงามที่อุดมสมบูรณ์ ร่างกายเรียวบางแต่มีความโค้งเว้าที่น่าทึ่ง
หยินเถาเอ๋อร์สั่นสะท้านด้วยความโกรธและอับอาย นางกัดฟันแน่น ความโกรธของนางเพิ่มขึ้นเพราะความอับอายที่ได้รับในขณะนี้
“เจ้าไม่เคยเห็นสตรีหรือ? มองแต่ไม่กล้าทำอะไร? หรือว่าเจ้าทำอะไรไม่ได้? ต้องการให้ข้าช่วยไหม? เจ้าเป็นบุรุษที่ทำอะไรไม่ได้ เป็นเพียงภาพลวงตาที่สร้างจากพลังปีศาจและพลังวิญญาณเท่านั้น เจ้าไม่มีร่างกายที่แท้จริงสักหน่อย!”
หยินเถาเอ๋อร์พูดด้วยใบหน้าโกรธจัดและเยาะเย้ย แต่คำพูดของนางเพิ่งจบก็หยุดชะงักขาดหายไป
สิ่งที่นางเห็นทำให้นางตกใจมาก นางเห็นจ้าวอู่เจียงกำลังปลดเข็มขัดกางเกงออก
—
“เจ้ารู้ไหมว่ามันใหญ่แค่ไหน? หา?”
ชายในชุดคลุมสีดำม่วงพูดด้วยความโกรธ เขาใช้มือวัดขนาดและยืดแขนออก
“ใหญ่ขนาดนี้!”
ข้ารับใช้ที่อยู่ข้างๆ ก้มหน้า มองพื้นหินหยก ไม่กล้าพูดอะไร
ชายในชุดคลุมสีดำม่วงตะโกนด้วยความโกรธขึ้นมาอีกครั้ง
“ข้าอู๋เจียง ไม่เคยได้รับความอับอายเช่นนี้มาก่อน! หยินเถาเอ๋อร์ นางกล้าหลอกข้า! ข้าจะทำให้นางต้องชดใช้อย่างสาสม!”
“นายท่าน คนของเราเจอร่องรอยของหยินเถาเอ๋อร์แล้ว ดูเหมือนอยู่ในป่าดงดิบในเขตแดนแคว้นอู๋ ไม่ไกลจากเรามากนักขอรับ”
ข้ารับใช้พูดด้วยท่าทีเคารพ ก้มหน้ามองพื้นหินหยกต่อไป
เขามีหลายสิ่งที่ไม่กล้าพูด เช่นนายท่านอู๋เจียงหลงใหลในความงามจึงถูกหลอกเองนี่นา เช่นหยินเถาเอ๋อร์ไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อนางมีสำนักเทียนเหออยู่เบื้องหลัง
แต่เขาเป็นเพียงข้ารับใช้ของหนึ่งในห้าสมาชิกคนดังของสำนักเทพอสูร และรู้จักนิสัยของนายท่านอู๋เจียงดี เขารู้ว่านายท่านจะต้องหาทางล้างแค้นอย่างแน่นอน
ชายในชุดคลุมสีดำม่วงเจ้าของนามอู๋เจียงมีใบหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที
“นำคนไปจับตัวนางมาให้ได้!”
YOU MAY ALSO LIKE
