ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 609 หมื่นคำถาม

บทที่ 609 หมื่นคำถาม

ภายใต้แสงจันทร์ ในหมอกสีม่วง

ความสงสัยของหยินเถาเอ๋อร์ได้คำตอบอย่างรวดเร็ว

ขาเรียวยาวขาวเนียนของนางถูกจ้าวอู่เจียงยกขึ้น

ร่างกายที่มีรากวิญญาณธาตุน้ำของนาง ไม่ได้มีเพียงพลังหยินเข้มข้นอีกต่อไป แต่กลับถูกพลังหยางอันร้อนแรงแทรกซึมเข้ามาอีกด้วย

หลายปีที่ผ่านมานางไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ แต่วันนี้นางรู้สึกเต็มไปด้วยพลังและความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

นางกับจ้าวอู่เจียง ใกล้ชิดจนไม่มีช่องว่าง จ้าวอู่เจียงเคลื่อนไหวอย่างไม่มีจังหวะ หยินเถาเอ๋อร์อ่อนแรงและหมดสติ

นางรู้สึกตกใจและสับสนในใจอย่างมาก นี่ไม่ควรเป็นภาพลวงตาหรือ? ทำไมพลังปีศาจและวิญญาณของเขาถึงเหมือนเป็นร่างกายของจริง?

ทำไมนางต้องไปยุ่งกับเขา? ทำไมนางต้องพูดคำเยาะเย้ยเหล่านั้น?

ทำไมเขาถึงใหญ่ขนาดนี้? ทำไมรู้สึกเจ็บเล็กน้อย? ทำไมเขาไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้หญิง?

ทำไมรู้สึกเสียวซ่าน? ทำไมถึงรู้สึกละอายใจแต่ก็ไม่สามารถห้ามใจได้?

ทำไมเขาต้องยกขาอีกข้างของนางขึ้น?

ทำไมเขาต้องจับเอวนาง?

ทำไมเขาต้องกดหัวนางลง?

ทำไมความรู้สึกนี้ถึงแตกต่าง?

ทำไมรู้สึกเต็มอิ่มและสบายตัว?

ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นเช่นนี้?

ทำไมนางถึงกลายเป็นเช่นนี้?

ทำไมเขาถึงหยุด?

ทำไมเขาจ้องนาง?

ทำไมเขายิ้ม?

เขากำลังจ้องนางและยิ้ม?

ใบหน้าของหยินเถาเอ๋อร์แดงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถูกจ้าวอู่เจียงเคลื่อนไหว นางไม่มีแรงต่อสู้ และเมื่อเห็นรอยยิ้มของจ้าวอู่เจียง นางรู้สึกทั้งโกรธและเขินอาย

นางพูดด้วยความละอายใจและโกรธในเวลาเดียวกันว่า

“เจ้ายิ้มอะไรไม่ทราบ? ฮึ? ถ้าเจ้ามีความสามารถจริงๆ เอาของของเจ้าออกไป! ปลดปล่อยพันธนาการของข้า!”

จ้าวอู่เจียงยิ้มอ่อนโยน และก็หยุดและถอยออกไปตามคำสั่งจริงๆ

“เจ้า…” หยินเถาเอ๋อร์ร่างกายอ่อนแรงขึ้นเรื่อยๆ และรู้สึกว่างเปล่าอย่างกะทันหัน

นางไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้

นางไม่รู้ว่า จ้าวอู่เจียงใช้วิชาโบราณของการฝึกตนแบบคู่ การรวมพลังหยินหยาง ทำให้ทั้งคู่ไม่มีความเจ็บปวด แต่มีความพอใจและความก้าวหน้าในขั้นพลัง

จ้าวอู่เจียงกอดเอวหยินเถาเอ๋อร์ นางมีความสวยงามมาก พูดจาแข็งกร้าวแต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างจริงใจ บางครั้งพูดว่าไม่ต้องการ แต่ร่างกายกลับโอบกอดเขาแน่นขึ้น

มือใหญ่ของเขาลูบไล้เบาๆ กระซิบข้างหูหยินเถาเอ๋อร์

“ทำไมต้องมายุ่งกับข้า?”

หยินเถาเอ๋อร์ที่มีรากวิญญาณธาตุน้ำ เพียงแค่จ้าวอู่เจียงถอยออกไปไม่กี่ลมหายใจ น้ำในร่างของนางก็ท่วมท้น นางหายใจหอบและด่าทอ

“แค่ครึ่งชั่วยามก็หมดแรงแล้ว? ข้านึกว่าเจ้ามีความสามารถมากกว่านี้เสียอีก ไร้ประโยชน์! ข้าตาบอดจริงๆ ที่ไปยุ่งกับคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้า! อืม…”

คำพูดของนางยังไม่ทันจบก็สะดุดไป ด้วยความรู้สึกสั่นสะท้านที่ไม่สามารถอธิบายได้จากภายใน

ทั้งสองเป็นคนฉลาด คำพูดของนางเป็นการท้าทาย จ้าวอู่เจียงเข้าใจและเริ่มลงมืออีกครั้ง

ตามตำนาน เล่ากันว่าเทพโบราณเคยใช้เหล็กศักดิ์สิทธิ์ในการควบคุมน้ำ แต่เหล็กนี้คล้ายกับว่าถูกจ้าวอู่เจียงยืมไปใช้ในการควบคุมน้ำในเวลานี้

เหล็กนี้หนักหนึ่งหมื่นสามพันห้าร้อยชั่ง มีห่วงสีม่วงแดงอยู่ด้านบน สามารถกวนทะเลให้เกิดอุบัติน้ำท่วมได้

แน่นอนว่าเป็นเพียงตำนานเล่าขานสืบต่อกันมาเท่านั้น

ในขณะนี้ หยินเถาเอ๋อร์ถูกพลังที่ร้อนแรงทำให้ใจสั่น ราวกับลอยอยู่บนเมฆ รู้สึกสบายและเปี่ยมสุข

เสียงท้าทายของนางเริ่มเบาลงเรื่อยๆ และกลายเป็นเสียงครางและหายใจหอบ

ในขณะเดียวกัน นางรู้สึกเสียใจอย่างมาก โกรธตัวเองที่ไม่ควรยุ่งกับชายคนนี้

ในตอนแรกนางคิดว่าเขาเป็นเพียงเหยื่อที่ง่ายดาย แต่กลับกลายเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง ทำให้นางทั้งโกรธและเขินอาย

นางโกรธการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง แต่ก็ดูเหมือนว่าไม่สามารถโทษตัวเองได้ทั้งหมด

นางมีรากวิญญาณธาตุน้ำ ถ้าจิตใจสะอาดบริสุทธิ์ก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าไฟปรารถนาเข้ามาเกี่ยวข้อง นางก็จะเผยเสน่ห์ที่ไม่มีใครเทียบได้โดยทันที

นี่คือความพิเศษของผู้ที่มีรากวิญญาณธาตุน้ำ ไม่ใช่แค่หญิงสาวที่งดงามเท่านั้น แม้แต่ชายที่มีรากวิญญาณธาตุน้ำก็จะเป็นที่ต้องการของคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน

แต่อีกฝ่ายต้องเป็นบุรุษที่มีพลังมากพอที่จะควบคุมนางให้ได้