ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 854 เดินทางไปทั่วทิศ

บทที่ 854 เดินทางไปทั่วทิศ

สองคนโอบกอดกัน

เวลาล่วงเลยจนดึกแล้ว

หลินหลางกับจ้าวอู่เจียงนอนอยู่บนเตียง หลินหลางสูดกลิ่นกายของจ้าวอู่เจียง ภายในใจสงบอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน

แต่ยิ่งสงบเท่าไร ก็ยิ่งอัดอั้นเท่านั้น นางประคองใบหน้าของจ้าวอู่เจียง แล้วเงยหน้าจุมพิตเขาเบา ๆ

จูบแนบแน่น ยิ่งจูบยิ่งลึกซึ้ง

อาภรณ์ค่อย ๆ เลื่อนหลุด ขาเรียวกกระหวัดเอวจ้าวอู่เจียง แขนโอบรอบคอเขา

สองคนเคลื่อนไหวสอดประสาน สายตาอ่อนโยนลึกล้ำ

…….

รุ่งสาง

ช่วงเวลาที่ต้องจากกันมาเยือน

จ้าวอู่เจียง เซวียนหยวนจิ้ง และหลี่ฉวนจวินต้องการเดินทางไปยังชั้นที่สิบสามของดินแดนลับเต๋อเหลียน เนื่องจากพวกเขาได้รับข่าวว่า มีถ้ำแห่งหนึ่งบนชั้นที่สิบสามถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้ฝึกกระบี่ในการค้นหาโชควาสนาโดยเฉพาะ

ถ้ำแห่งนี้จะเปิดทุกครั้งที่มีการเปิดพื้นที่ลับของดินแดนเต๋อเหลียน แต่มีเพียงอัจฉริยะในเส้นทางแห่งกระบี่เท่านั้นที่จะมีคุณสมบัติเข้าไปได้

ตามตำนานกล่าวว่า ถ้ำแห่งนี้หลงเหลือจากการล่มสลายของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสมัยโบราณ เขาเป็นผู้ที่ผู้คนเคารพนับถือว่าเป็นเทพกระบี่

หลินหลางกับหลินเสี่ยวเคอ รวมถึงเผ่าจิ้งจอกชิงชิว เผ่าหมาป่าสวรรค์ ต้องรีบเดินทางไปยังชั้นที่สิบหกของดินแดนลับเต๋อเหลียน เผ่าปีศาจอื่น ๆ รออยู่ที่นั่นเพื่อหารือเรื่องสำคัญของเผ่าปีศาจ

จำเป็นต้องเร่งออกเดินทาง

ส่วนตระกูลหลู่ที่เป็นตระกูลของหลู่จง และสำนักเติมฟ้า พวกเขาต้องเดินทางไปยังชั้นที่ยี่สิบสองของดินแดนลับเต๋อเหลียน เนื่องจากหลี่เสินทง ผู้นำอีกคนของสำนักเติมฟ้าส่งข่าวมาว่า เขาพบกับคู่ต่อสู้ที่ยากจะรับมือในชั้นที่ยี่สิบสองของดินแดนลับเต๋อเหลียน และต้องการความช่วยเหลือ

ทำให้ทุกคนต้องแยกกันเดินทาง และตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายแล้ว

มีเพียงการเหยียบย่างบนใจกลางดอกบัว หรือโชคชะตาระหว่างทางที่จะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง

หวังซีจากตระกูลหวังก็จะรีบเดินทางไปยังชั้นในของดินแดนลับเต๋อเหลียนโดยเร็ว

จ้าวอู่เจียงได้รับการฝากฝังจากจูกัดเสี่ยวไป๋ให้ไปขอโทษหวังซี

หวังซีมีสีหน้างุนงงอย่างยิ่ง

ส่วนจูกัดเสี่ยวไป๋ฉวยโอกาสใช้การสร้างโลกจำลองบันทึกภาพไว้หลายภาพ อีกทั้งยังหามุมที่ดีไว้มากมาย ส่งผลให้การสนทนาที่ปกติ เมื่อมองจากโลกจำลอง หวังซีกับจ้าวอู่หยางเหมือนสนิทสนมกันมาก

จูกัดเสี่ยวไป๋พอใจอย่างยิ่ง แม้จะไม่สามารถบันทึกภาพการร่วมรักระหว่างชายหญิงของเจ้าอู่หยางกับหวังซีได้ แต่มีฉากเหล่านี้ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว

ส่วนที่เหลือก็เป็นความสามารถในการปรุงแต่งเรื่องราวของเขาเอง

ทุกคนที่ต้องบอกลาก็บอกลาแล้ว คนที่ต้องออกเดินทางก็ออกเดินทาง

พวกจ้าวอู่เจียงไม่รีบร้อน ค่อย ๆ เดินทาง

แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผล…หลี่ฉวนจวินเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ

จ้าวอู่เจียงสังเกตว่าหลี่ฉวนจวินเอามือกุมเอวมาตั้งแต่เช้า เมื่อคืนคงฝึกฝนจนเอวเคล็ด ยังไม่หายดี

“ผู้เฒ่าหลี่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” จ้าวอู่เจียงถามด้วยความห่วงใย หลี่ฉวนจวินที่เดินกุมเอว

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร…” ถุงใต้ตาหลี่ฉวนจวินดำคล้ำเหมือนถูกผีร้ายดูดพลังหยางไปจนหมด

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น เมื่อคืนเขาถูกหยางชุนฮวาหลอกไป ไม่คิดว่านางจะบังคับให้เขา ‘ขายตัว’ อ้างว่าจะมอบกายถวายชีวิต

เขาสู้นางไม่ได้ ได้แต่รับศึกจากนางทั้งคืน เลยมีเป็นสภาพเช่นนี้

แต่เขาก็พอใจอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ทนได้นานขึ้น และทำลายสถิติของตัวเองได้

เขาไม่กลัวความล้มเหลว กลัวแต่จะเสียกำลังใจ

ถึงกับคิดว่าตอนนี้แม้จะมีหยางชุนฮวาอีกสองคนก็รับมือได้ ส่วนจะสิ้นใจหรือไม่…ไม่รู้เหมือนกัน

จ้าวอู่เจียงหน้าแดงก่ำ ขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง

“ท่านแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร?”

“แน่ใจ” สีหน้าหลี่ฉวนจวินค่อนข้างซี กระทั่งริมฝีปากก็ขาวซีด

“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ออกเดินทางเถอะ” จ้าวอู่เจียงคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “ช่างเถิด พวกเราไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ เดินไปก็ได้”

เซวียนหยวนจิ้งพยักหน้าเห็นด้วย ตอนนี้หลี่ฉวนจวินดูเหมือน เพียงลมพัดผ่านแผ่วเบาก็อาจจะทำให้เขาล้มได้แล้ว

ทั้งสามคนเดินไปในหมู่ภูเขาเขียวขจีกว้างใหญ่ ใช้หินเสริมพลังวิเศษข้ามผ่านดินแดนลับเต๋อเหลียน จนมาถึงดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นที่สิบ

แล้วก็ทำแบบเดิมกระทั่งบ่ายคล้อย ทั้งสามคนก็มาถึงดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นที่สิบสอง

โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังของพวกเขาปรากฏเงาดำสายหนึ่งคอยติดตามอยู่ตลอดเวลา