ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 876 ข้าไม่ได้หมายถึงผู้ใดผู้หนึ่ง
บทที่ 876 ข้าไม่ได้หมายถึงผู้ใดผู้หนึ่ง
ดินแดนลับเต๋อเหลียน ชั้นที่ยี่สิบสอง
ภายในชั้นนี้ของดินแดนลับเต๋อเหลียน ไม่มีวัดพุทธหรือวิหารเต๋า และไม่มีซากเมืองหรือพระราชวัง มีเพียงภูเขารกร้างที่ทอดยาวเป็นบริเวณกว้าง
บนภูเขารกร้าง ต้นไม้และพืชพันธุ์แห้งเหี่ยวและร่วงโรย ท่ามกลางดินทรายสีดำและเหลือง มีกระดูกขาวโพลนโผล่ขึ้นมาให้เห็นเต็มไปหมด
โครงกระดูกหนึ่งถูกคนขุดขึ้นมาจากภูเขารกร้างที่ดูเหมือนสุสานรวม
เมื่อโครงกระดูกโผล่พ้นจากดินทรายก็สลายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นผงกระดูก ปลิวไปตามสายลม
“เฮ้อ…”
คนที่ขุดโครงกระดูกถอนหายใจ เขามองภูเขาที่เต็มไปด้วยซากกระดูกที่ขุดเจอ บ้างเป็นเพียงแขนขาที่ขาดจากร่าง บ้างเป็นโครงกระดูกสมบูรณ์ แต่พอโผล่พ้นทรายก็สลายไปในพริบตา
อาจมีเพียงกระดูกจอมจักรพรรดิที่จีปอฉางแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวขุดพบที่สามารถก้าวผ่านกาลเวลามาได้…
ผู้ที่ถอนหายใจปัดฝุ่นออกจากมือ เศษทรายตกลงข้างรองเท้า ดวงตาเรียบเฉบ ใบหน้าเคร่งขรึม เขามองไปยังกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่
แล้วกระดาษวาดภาพว่างเปล่าม้วนหนึ่งก็หลุดออกมาจากแขนเสื้อกว้างของเขา ลอยอยู่ข้างกาย ไม่นาน ภาพวาดก็เริ่มปรากฏ เป็นภาพฉากการต่อสู้ที่อยู่ไกลออกไป
เขาพลันพึมพำเบา ๆ
“ปฏิทินแห่งปวงชน ปีหนึ่งหมื่นสี่พันสี่ร้อยหกสิบ ในปีเจียจื่อ”
“วันที่สิบหก พฤษภาคม”
“ดินแดนลับเต๋อเหลียน ชั้นที่ยี่สิบสอง”
“องค์ชายสี่จีปอฉางแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง ขุดพบกระดูกจอมจักรพรรดิจากสุสานของเผ่าโหย่วอวี๋ยุคโบราณ คาดว่าเป็นของนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งยุค”
“บันทึกในม้วนที่เจ็ดสิบแปดของบันทึกภาพแห่งดินแดนลับเต๋อเหลียนของหอสมบัติหมื่นวัตถุ”
“ผู้บันทึก จูกัดจือโม่…”
ภาพว่างเปล่าค่อย ๆ แสดงฉากการต่อสู้ ผู้คนประมือกันอย่างดุเดือด พลังศักดิ์สิทธิ์และอาวุธต่าง ๆ ลอยขึ้นและพุ่งลงสู่พื้นดิน
“เอากระดูกจอมจักรพรรดิออกมา! จีปอฉาง เจ้าคิดจะสู้กับพวกเราทั้งหมดหรือ?” ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเขียวตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ ขณะใช้ธงยาวต้านรับหอกยาวของจีปอฉาง
“คนของราชวงศ์เซียนต้าโจวของเจ้าใช้วิธีชั่วร้าย ซุ่มโจมตีหลู่จง ทำให้ตระกูลหลู่และสำนักเติมฟ้ากลายเป็นศัตรู ตอนนี้เจ้าก็ยังกล้าทำให้ตระกูลหลี่เป็นศัตรูอีก เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าจะออกจากดินแดนลับนี้ไปได้อย่างปลอดภัย?!”
“แม้ว่าเจ้าจะนำกระดูกจอมจักรพรรดิกลับไปยังราชวงศ์เซียนต้าโจวได้สำเร็จ แต่ด้วยศัตรูมากมาย เจ้าคงต้องอยู่เงียบ ๆ ในเมืองหลวงเป็น องค์ชายที่ไร้ตำแหน่งไปตลอดกาล!”
“เอากระดูกจอมจักรพรรดิออกมาเสีย แล้วเราจะยอมเจรจาเรื่องแบ่งปัน!”
จีปอฉางในชุดคลุมสีดำ ร่างสูงใหญ่ ผมดำสยาย เขาถือหอกชี้ไปข้างหน้า แลว้หัวเราะเยาะเย้ยบ้าคลั่งพลางกล่าวว่า
“กระดูกจอมจักรพรรดิอยู่ในถุงจักรวาลของข้าแล้ว หลี่เสินทง เจ้าต้องการหรือ? มาชิงเอาเอง!”
ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเขียวคือหลี่เสินทง ยอดฝีมือรุ่นใหม่ของตระกูลหลี่ของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง
และหลี่เสินทงยังเป็นศิษย์ของสำนักเติมฟ้า เป็นพี่ชายของหลี่เสวียนทง เขามีพลังบ่มเพาะที่สั่นสะเทือนโลก ขั้นพลังของเขาใกล้เคียงกับหลู่จงด้วยซ้ำ
ใบหน้าของหลี่เสินทงเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาเยือกเย็น ขณะกล่าวด้วยเสียงต่ำ
“จีปอฉาง เจ้าอย่าบีบบังคับข้าเกินไปนัก!”
“ฮ่า ๆๆ…” จีปอฉางมองหลี่เสินทง สายตาเย้าเยาะ ก่อนจะกวาดตามองผู้คนรอบ ๆ ที่จับตามองเขาอย่างใกล้ชิด
“ในกลุ่มพวกเจ้ามีเพียงไม่กี่คนที่เข้าตาข้า แต่นอกจากหลู่จงแล้วไม่มีใครสามารถสู้ข้าได้เลย”
หอกของจีปอฉางปกคลุมด้วยหมอกดำ ความกดดันที่รุนแรงแผ่ออกมาจนผู้คนรอบข้างต้องถอยไปหลายก้าว
“แต่ไม่ใช่เจ้า หลี่เสินทง ถ้าพี่ชายของเจ้ามาพูด อาจฟังมีน้ำหนักอยู่บ้าง แต่เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
“เจ้าแตกต่างจากหลี่เสวียนทงที่ปากเก่งแต่ไร้ความสามารถอย่างไร?”
“ก็แค่แก่กว่าเท่านั้นเอง”
“จีปอฉาง!” ใบหน้าของหลี่เสินทงแดงก่ำ เขาโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว
“วันนี้ไม่เจ้าก็ข้า คนใดคนหนึ่งต้องตายที่นี่!”
“แมวป่าท้าทายพยัคฆ์ ฮ่า ๆ คนของรุ่นใหม่อ่อนแอลงทุกที!” จีปอฉางไม่ได้พูดด้วยความตั้งใจจะยั่วยุ แต่ความหยิ่งทะนงของเขากลับสื่อถึงความเหยียดหยามอย่างชัดเจน
“ข้าไม่ได้หมายถึงแค่ตระกูลหลี่ และไม่ได้หมายถึงแค่เจ้าหลี่เสินทง ข้าหมายถึงทุกคนที่นี่…”
“ฮึ ๆ ก็แค่พวกไร้ค่า”
YOU MAY ALSO LIKE
