ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 913 ทรยศ

บทที่ 913 ทรยศ

จีปอฉางจมอยู่ในภวังค์ความคิด เขาถูกโน้มน้าวด้วยสีหน้าจริงจังและคำพูดอันชอบธรรมของจูกัดเซี่ยวไป๋

ข้อมูล ‘ไม่ทราบ’ มากมายในข้อมูลของจ้าวอู่หยางแสดงให้เห็นถึงความลึกลับของเขา แล้วข้อมูล ‘ไม่ทราบ’ ที่มีมากกว่าในแฟ้มประวัติของจ้าวอู่เลี่ยงไม่ได้บ่งบอกว่าจ้าวอู่เลี่ยงยิ่งลึกลับกว่าหรอกหรือ?

ไม่แปลกใจเลยที่ตอนเขาพบกับพี่น้องตระกูลจ้าว เขาก็รู้สึกแปลก ๆ กับจ้าวอู่เลี่ยง

แม้ว่าจะยังไม่เข้าใจว่าคืออะไร แต่จากข้อมูลของจูกัดเซี่ยวไป๋ สาเหตุเบื้องหลังความรู้สึกน่าจะสำคัญอย่างยิ่งสำหรับเขา จีปอฉาง

ยิ่งจีปอฉางคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าถูกต้อง ในใจของเขาพลันเกิดความรู้สึกร้อนรนขึ้นมา ราวกับว่าถ้าเขาค้นพบความจริง เขาก็จะสามารถตัดสินใจได้อย่างถูกต้องและก้าวหน้าได้ เขามีลางสังหรณ์อย่างเลือนรางว่า สองพี่น้องตระกูลจ้าว จ้าวอู่เลี่ยงผู้เก็บตัวเงียบ จะต้องเป็นโชคลาภยิ่งใหญ่ของเขาอย่างแน่นอน

“พี่เซี่ยวไป๋ ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจผิดไป”

หัวใจจีปอฉางปั่นป่วน เขาประสานมือและกล่าวถึงความคิดของตน

“ข้ารู้ว่าหอสมบัติหมื่นวัตถุมีสายลับมากมายแทรกซึมเข้าไปในอาณาจักรของปุถุชน ดินแดนแห่งการบำเพ็ญเพียร ทั้งสามศาสนาและเก้าสำนัก”

“ไม่ทราบว่าพี่เซี่ยวไป๋พอจะช่วยสืบดูร่องรอยของสองพี่น้องตระกูลจ้าวก่อนที่พวกเขาจะเข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียนได้หรือไม่?”

ความคิดของจีปอฉางอันตรายจริง ๆ…

จูกัดเซี่ยวไป๋หรี่ตาลง เหมือนว่าจีปอฉางจะมีแผนการบางอย่างเกี่ยวกับพี่น้องจ้าว และแผนการก็ไม่ใช่เล็ก ๆ เสียด้วย

ตอนแรกที่จีปอฉางมาซื้อประวัติของจ้าวอู่หยาง จูกัดเซี่ยวไป๋ก็ได้ทำการปลอมแปลงเอกสารไว้แล้ว โดยมอบเอกสารข้อมูลประวัติที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้าเพื่อปิดบังความจริง

นับตั้งแต่เขาได้รับสารจากรองประมุขจูกัดชื่อซึ่งต้องเสียค่าใช้จ่ายมหาศาล เขาก็ได้เตรียมการทุกอย่างไว้พร้อม ไม่ว่าจะเป็นการปกปิดความพิเศษของจ้าวอู่หยาง หรือการแอบช่วยเหลืออยู่เสมอ…

แต่เดิมเขาคิดว่าที่จีปอฉางต้องการประวัติชีวิตของจ้าวอู่หยางก็เพราะจ้าวอู่หยางแสดงพลังที่แข็งแกร่งเกินไปเมื่อเผชิญหน้ากับตระกูลหลี่ จีปอฉางจึงเกิดความหวาดระแวงและเลือกที่จะมาสืบหาข้อมูล เพื่อให้รู้เขารู้เรา

แต่หลังจากที่จีปอฉางได้รับคำบอกใบ้จากเขาว่า จ้าวอู่หยางไม่ใช่คนที่จะดูแคลนได้ และไม่ควรไปยุ่งกับเขาโดยง่าย เขากลับยิ่งเห็นความสนใจในตัวพี่น้องจ้าว

จีปอฉางทำเช่นนี้ด้วยเหตุผลกลใดกันแน่… จูกัดเซี่ยวไป๋ครุ่นคิด ก่อนจะแสดงสีหน้าสนใจอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

“ข้าไม่ทราบว่าท่านจะให้ค่าตอบแทนเท่าไร?”

จีปอฉางกล่าวน้ำเสียงทุ้มลึก

“ภายในสามปี สิ่งของทั้งหมดที่ราชวงศ์เซียนต้าโจวหาซื้อจากภายนอกได้ หากเจ้าต้องการ ราชวงศ์เซียนต้าโจวจะมอบให้หอสมบัติหมื่นวัตถุทั้งหมด และระบุชัดเจนว่าให้พี่เสี่ยวไป๋เป็นผู้จัดการ”

“ไม่ทราบว่า เพียงพอหรือไม่?”

“มากเกินไปแล้ว มากเกินไปแล้ว…” จูกัดเซี่ยวไป๋มองจีปอฉางอย่างลึกซึ้ง แล้วยิ้มกว้าง “ตกลง”

“พี่จี โปรดรอคอยข่าวดี”

จีปอฉางพยักหน้า คิ้วคมคลายลง เขากล่าวกำชับอีกว่า

“พี่ชายเสี่ยวไป๋ เรื่องนี้…”

“เข้าใจแล้ว” จูกัดเซี่ยวไป๋ยิ้มน้อย ๆ “ฟ้ารู้ดินรู้ เจ้ารู้ข้ารู้”

จีปอฉางพยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วกำลังจะกลับไป

จูกัดเซี่ยวไป๋โยนขวดยาหยกให้เขา ข้างในมียาลูกสีเหลืองทองอยู่หนึ่งเม็ด

“พี่จี ท่านมีกระดูกจอมจักรพรรดิ ท่านย่อมจำเป็นต้องซ่อนตัวสักพัก ไม่ควรออกหน้าออกตา นี่คือยาแปลงโฉมของหอสมบัติหทื่นวัตถุ สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ และยังสามารถปิดบังกลิ่นอายจิตวิญญาณได้ด้วย ถือว่าตอบแทนที่พี่จีช่วยดูแลกิจการของข้า”

จีปอฉางประหลาดใจเล็กน้อย เขารับยาลูกกลอนมา ภายในใจอดชื่นชมไม่ได้ ไม่แปลกเลยที่มีตระกูลใหญ่มากมายเต็มใจทำการค้ากับหอสมบัติหมื่นวัตถุ วิธีต้อนรับแขกช่างทำให้ผู้คนพึงพอใจจริง ๆ

แม้จะไม่ใช่ของมีค่าอะไร แต่ก็ชนะได้ด้วยน้ำใจที่มอบให้

หนำซ้ำสิ่งที่มอบให้ยังเป็นสิ่งที่เขาต้องการพอดี

จีปอฉางประสานมือคำนับ ก้าวมั่นคงจากไป

ประตูห้องปิดลง จูกัดเสี่ยวไป๋ยกชาขึ้นจิบ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป

ขณะที่ความคิดของเขาหมุนวน จดหมายลับฉบับหนึ่งถูกเขียนขึ้นเงียบ ๆ โดยใช้คาถา

เนื้อหาในจดหมายลับเป็นการเตือนให้จ้าวอู่หยางระวังจีปอฉางแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว พร้อมกับแนบกลิ่นอายของยาเม็ดหนึ่งไปด้วยเพื่อช่วยให้จ้าวอู่หยางสัมผัสถึงจีปอฉางได้

เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้ นอกจากคำเตือนของจูกัดชื่อก่อนหน้านี้แล้ว อาจเป็นเพราะเขารู้สึกว่านี่คือสิ่งที่…สหายควรทำ