ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 949 หมาป่าอยู่ข้างหน้า เสืออยู่ด้านหลัง

บทที่ 949 หมาป่าอยู่ข้างหน้า เสืออยู่ด้านหลัง

เสียงmujเต็มไปด้วยความแค้นเคืองของหลี่ชางโส่วดังก้องไปทั่วทุกทิศ

ผู้คนที่มุงดูต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ การโจมตีอย่างรุนแรงและรวดเร็วของจ้าวอู่หยางเมื่อครู่นี้ กลับไม่สามารถทำอันตรายหลี่ชางโส่วได้แม้แต่น้อย?

ผู็มีพลังขั้นจักรพรรดิของตระกูลหลี่ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน

หลี่ชางเมิงพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หวังจะโจมตีจ้าวอู่หยางจากด้านหลัง สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ความจริงแล้วหลี่ชางโส่วไม่ได้ไม่บาดเจ็บเลย แต่เขาบังคับใช้วิชาปกป้องชีวิตจากพลังเหตุและผลของตระกูลหลี่ เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายให้กลับสู่สภาพเดิม

วรยุทธ์ของหลี่ชางโส่วอยู่ในระดับเดียวกับเขา วิชาปกป้องชีวิตเช่นนี้ เมื่อใช้แล้วในสามวันถัดไป จะตกอยู่ในสภาวะเสื่อมถอยอย่างต่อเนื่อง อ่อนแอลงเรื่อย ๆ จนถึงสองเท่าของอาการบาดเจ็บที่ควรจะได้รับ ชัดเจนว่าการโจมตีด้วยสายฟ้าครั้งก่อนของจ้าวอู่เจียงเกือบจะทำลายชีวิตของหลี่ชางโส่ว มิเช่นนั้นหลี่ชางโส่วคงไม่ต้องใช้วิชากำหนดผลเพื่อรักษาชีวิตเช่นนี้

หมาป่าอยู่ข้างหน้า เสือคำรามอยู่ข้างหลัง จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วเข้าหากัน แขนซ้ายที่ปกคลุมด้วยเกราะสายฟ้าสีเงินพุ่งเข้าใส่หลี่ชางโส่ว

ขณะที่เข้าใกล้หลี่ชางโส่ว การตบกลายเป็นการกด ศอกพุ่งเข้าชนใต้แก้มของหลี่ชางโส่ว

ปัง!

เขาก็รับดาบที่หลี่ชางโส่วดีดนิ้วยิงใส่หัวใจของเขาเช่นกันปราณกระบี่เข้าสู่ร่างกาย คลั่งไคล้อาละวาด

จ้าวอู่เจียงกดข่มปราณกระบี่ที่อาละวาดอย่างรุนแรง ใช้ปราณกระบี่ของตนเองกดทับ ร่างกายอาศัยแรงถอยหลังไป ใช้ประโยชน์จากพลังที่เหลืออยู่จากกระบี่ของหลี่ชางโส่วเพื่อบิดร่างกาย พลันหมุนตัวกลับ

เขาใช้ฝ่ามืออีกครั้งเพื่อทำลายการโจมตีแบบลับ ๆ ของหลี่ชางหมิง

ชุดการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลราวกับเมฆและน้ำเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

หลี่ชางหมิงถอยหลังกระทืบเท้า จ้าวอู่เจียงรุกคืบเข้าไปใกล้ พลังปีศาจแผ่ซ่านไปทั่ว ด้านหลังปรากฏหางสุนัขจิ้งจอกสีม่วงเจ็ดเส้น ราวกับโอบจันทร์ไว้ในอ้อมอก พุ่งเข้าหาหลี่ชางหมิงอย่างรวดเร็วสองหมัดยากจะต้านทานสี่มือ แล้วจะทำอย่างไรกับการโจมตีอย่างต่อเนื่องของสองมือและเจ็ดหางสุนัขจิ้งจอกของจ้าวอู่เจียง?

หลี่ชางหมิงถอยร่นไปทีละก้าว ความตกใจในดวงตา ชั่วขณะหนึ่งไม่สามารถรับมือกับการโจมตีได้ จึงตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบ

ผู้คนรอบข้างค่อย ๆ หายใจหนัก

แต่เดิมพวกเขาคิดว่าการที่หลี่ชางโส่วไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยก็น่าทึ่งแล้ว

ไม่คาดคิดว่าการโจมตีที่ไร้ที่ติของจ้าวอู่หยางที่ตามมาจะทำให้พวกเขาแทบตาลายไปหมดอีกทั้ง จ้าวอู่หยางยังสามารถกดดันหลี่ชางหมิง ผู้เป็นจอมจักรพรรดิระดับหนึ่งลงได้อย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นถึงรากฐานอันแข็งแกร่งของเขาว่าทรงพลังเพียงใด ด้วยการใช้เปลวไฟวิญญาณที่ลุกโชนปะทะกับเปลวไฟวิญญาณที่กำลังลุกไหม้

หลี่ชางโส่วหนักใจ ในที่สุดเขาก็รับรู้ถึงความพิเศษของจ้าวอู่หยาง

ปัญญาคือบรรยากาศอันสงบนิ่ง พลังที่สามารถเทียบเคียงกับจักรพรรดิระดับหนึ่งอย่างพวกเขา รวมถึงพลังปีศาจมหาศาลที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง หางสุนัขจิ้งจอกที่มีต้นกำเนิดเดียวกันกับเผ่าสุนัขจิ้งจอกชิงชิว และวิชาเต๋าอันเชี่ยวชาญ…

สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้เขาตกตะลึง

ไม่น่าแปลกใจเลย เพียงเพื่อจับจ้าวอู่หยาง บรรพบุรุษถึงกับส่งหลี่ชางเซิงผู้มีวรยุทธ์ถึงขั้นจักรพรรดิระดับสี่ รวมทั้งตัวเขากับหลี่ชางหมิงมา หลี่ชางโส่วสะบัดกัชนีกระบี่ มีดพุ่งออกจากแขนเสื้อของเขา แม้มีดจะเล็ก แต่ปราณที่ปลดปล่อยไม่ธรรมดา

จ้าวอู่เจียง ไม่หันกลับมามองหาง สุนัขจิ้งจอกของเขาแกว่งไปมา เขาปัดป้องมีดเล็ก ๆ ที่พุ่งมาไว้ทีละเล่ม ๆ แล้วปล่อยให้ตกลงพื้นดังเคร้ง

การโจมตีของเขายิ่งทวีความรุนแรง พลังวิญญาณและพลังปีศาจในร่างกายกำลังถูกใช้อย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้เลย ดวงตาแดงก่ำ

หัวใจสำคัญของการต่อสู้กับหลายคนคือ การจับตัวใครสักคนแล้วซัดให้ตาย!

เขาเข้าใจเรื่องนี้ดีจึงจับตัวหลี่ชางหมิงที่มีพลังน้อยกว่าแล้วซัดเขาอย่างหนัก หลี่ชางหมิงเริ่มต้นยังสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้ แต่น่าเสียดายที่เขายิ่งเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ค่อย ๆ รับมือไม่ไหว ในที่สุดก็โดนโจมตีอย่างหนักหนึ่งครั้ง

แขนซ้ายที่สวมเกราะสายฟ้าเจิดจ้าปะทะเข้ากับใบหน้าของหลี่ชางหมิง หลี่ชางหมิงตัวลอยหมุนอยู่กลางอากาศสองรอบแล้วตกลงพื้น

“ย้าก”

จ้าวอู่เจียงคำรามเสียงดัง ข่มขวัญผู้คน แล้วพุ่งเข้าหาหลี่ชางหมิงที่ล้มลงกับพื้น

หลี่ชางโส่วพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อพุ่งไปหาหลี่ชางหมิง ก้าวขึ้นหน้าไปขวางไว้ตรงหน้าหลี่ชางหมิง

“เร็วดั่งลวี่หลิง!” เสียงเย็นชาดังมา

ร่างของจ้าวอู่หยางไม่ได้ปรากฏตรงหน้าหลี่ชางหมิง แต่เป็นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางท้องฟ้าแจ่มใส ประกายฟ้าแลบวูบวาบแล้วหายวับไป

หลี่ชางโส่วรู้ว่าเขาถูกหลอกอีกครั้ง

ของเหลวสีม่วงหยดพื้นราวกับเป็นคราบเลือดสีแดงของคน

หลี่ชางโส่วมองตามรอยของเหลวสีม่วงไปยังที่ไกล ๆ สายตาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด เขาทะยานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ปากตะโกนโกรธแค้น “ไล่ตาม!”