ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 948 ราชสีห์หมดเรี่ยวแรง
บทที่ 948 ราชสีห์หมดเรี่ยวแรง
ชั้นที่ยี่สิบเก้าของดินแดนลับเต๋อเหลียน
เข้าใกล้ใจกลางดินแดนตามหลักการแล้วควรจะเล็กลง แต่กลับกัน โลกภายในกลีบดอกบัวกลับกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าก่อนหน้านี้
จ้าวอู่เจียงหมดเรี่ยวแรง หลายครั้งที่เขาแทบจะอดใจไม่ไหว ใช้วิชามารกลืนสวรรค์
ระหว่างทางเขาก็ได้สังหารผู้ที่ขวางทางอีกสามคน
ตอนนี้เขาเหมือนราชสีห์ที่วิ่งอยู่ในเขตทุ่งหญ้า รอบด้านล้วนเป็นหมาไนที่จ้องจะเล่นงานเขาพวกมันล้อมเขาไว้ แต่ไม่เข้าใกล้มากเกินไป เพียงรอจนเขาหมดแรงล้มลงพวกมันก็จะกรูกันเข้ามา
ขณะเดียวกับที่พวกหมาไนเหล่านี้ขัดขวาง สองพี่น้องตระกูลหลี่ หลี่ชางโส่วและหลี่ชางหมิง ก็ไล่ตามเขามาทัน พลังทั่วร่างพวกเขาเต็มเปี่ยม ค่อย ๆ บีบบังคับเข้ามาทีละก้าว
“จ้าวอู่หยาง ยอมจำนนเสียเถอะ” หลี่ชางโส่วสวมชุดสีเขียวพลิ้วไหว ประสานมือไว้ด้านหลัง เหาะมาในอากาศ แรงกดดันครอบงำพลังของผู้คนรอบข้าง
“หากเจ้ายอมมัดมือมัดเท้าตัวเอง คุกเข่าเข้ามา ข้า หลี่ชางโส่ว ขอสาบานในนามตระกูลหลี่ว่า จะไม่ทำร้ายชีวิตเจ้าอย่างเด็ดขาด เป็นอย่างไร?”
“หากเจ้าไม่ยอมจำนนตอนนี้ พวกข้าก็จะจับญาติมิตรของเจ้า แล้วทรมานพวกเขาจนตาย”
ตอนนี้เองหลี่ชางหมิงก็ปรากฏตัว ล้อมเข้ามาหหาจ้าวอู่หยาง จากสองด้าน พวกเขาใช้พลังปิดล้อมจ้าวอู่หยางไว้อย่างแน่นหนา “เจ้าก็คงไม่อยากให้ญาติมิตรของเจ้าต้องพลอยเดือดร้อนเพราะเจ้ากระมัง?”
หมาไนก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ เหล่าผู้ฝนตนเหล่านี้จ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยสายตาเย็นชา
โลกนี้อันตรายและไม่แน่นอน ไม่อาจโทษพวกเขาที่ซ้ำเติมคนตกทุกข์ได้ยาก หากจะโทษก็ต้องโทษจ้าวอู่เจียงที่ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน ส่องประกายอย่างที่ไม่ควรส่อง แต่กลับไม่มีความสามารถพอที่จะปกป้องตัวเอง
มีสองอัจฉริยะแห่งตระกูลหลี่รวมมือกับการล้อมของผู้คนมากมาย จ้าวอู่หยางวันนี้ต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน!
จ้าวอู่เจียงถูกผู้คนมากมายล้อมไว้ เขาใกล้จะหมดแรงแล้ว มือซ้ายที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อปกคลุมด้วยของเหลวสีเงินจากสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ค่อย ๆ ไต่ขึ้นตามแขนของเขา แผ่ขยายขึ้นไปเรื่อย ๆ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ในบรรดาสายฟ้าทั้งห้า สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นตัวแทนของการสังหาร รุนแรงและเต็มไปด้วยพลังหยาง
แต่ร่างของเขานั้นเป็นวิญญาณ อีกทั้งยังพึ่งพาพลังปีศาจ ชอบความมืดแต่ไม่ชอบความสว่าง
ก่อนหน้านี้เขามักจะเรียกใช้สายฟ้าแห่งพื้นพิภพสีดำเพื่อเสริมพลังให้ตัวเอง ไม่ได้ใช้สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ก็เพราะเหตุผลนี้
บัดนี้เขาบังคับใช้สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ของเหลวจากสายฟ้าที่ไหลช้า ๆ ราวกับของเหลวข้นหนืดนั้น เผาไหม้วิญญาณของเขาอย่างต่อเนื่อง สายฟ้าที่ร้อนแรงและรุนแรงที่สุดได้เผาผลาญอาภรณ์ของเขาจนหมดสิ้น แขนซ้ายที่เปลือยเปล่าของเขาราวกับถูกปกคลุมด้วยปรอท กลายเป็นเกราะแขน
เขาคว้ามือไปในอากาศว่างเปล่า จับประกายสายฟ้าสีเงินวาบที่ส่องแสงระยิบระยับ สายฟ้านั้นแลบแปลบปลาบ ราวกับหยั่งรากและแตกหน่อในฝ่ามือ แผ่ขยายออกไปทั้งสี่ทิศ
จ้าวอู่เจียงไม่ได้เอ่ยวาจาใด แสดงความคิดของตนผ่านการกระทำ
เขาจะไม่ยอมจำนน หากต้องการจับกุมเขา ก็ต้องต่อสู้กันก่อน!
“ช่างไม่รู้จักกลัวตายจริง ๆ ถึงขั้นนี้แล้ว ยังกล้าท้าทายพวกข้าอีก” หลี่ชางโส่วยกมือขึ้น ดีดนิ้วเบา ๆ มีดทองเหลืองเล่มเล็กบินออกมาจากแขนเสื้อ พุ่งตรงไปยังจ้าวอู่เจียง จ้าวอู่เจียงกำกระบี่เล็กไว้แน่น สายฟ้าเจิดจ้าหลอมดาบเล็กให้กลายเป็นน้ำทองแดง
เขาก้าวยาว ๆ โอบกอดสายฟ้า แสงฟ้าแลบส่องสว่างไปทั่วทุกทิศ เขากระโดดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับเทพเจ้าแห่งสายฟ้าที่ควบคุมเสียงฟ้าคำราม มองดูรอบด้านด้วยสายตาเฉียบคม ดวงตาของเทพเจ้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น สายฟ้าพุ่งเข้าใส่หลี่ชางโส่วอย่างรุนแรง
เปรี้ยง!”
สายฟ้าระเบิดออกทันทีที่สัมผัสกับหลี่ชางโส่ว เสียงดังสนั่นหวั่นไหว อากาศโดยรอบสั่นสะเทือน แผ่นดินก็สั่นไหว
แสงฟ้าแลบจางหายไปตำแหน่งที่หลี่ชางโส่วยืนอยู่ได้กลายเป็นหลุมลึกสีดำมืด จ้าวอู่เจียงยืนหอบหายใจอย่างหนักอยู่ที่ขอบหลุม
ผู้คนที่มุงดูต่างตกตะลึงด้วยความหวาดกลัว สายตาจ้องมองอย่างหนักอึ้ง พวกเข้าสงสัยว่าการโจมตีครั้งนี้ของจ้าวอู่เจียงจะสังหารหลี่ชางโส่วแห่งตระกูลหลี่ได้หรือไม่
ช่างน่าตกใจและสะเทือนขวัญเกินไปแล้วกระมัง?
หลี่ชางโส่วเป็นถึงจักรพรรดิระดับหนึ่งเชียวนะ
“แค่ก แค่ก…” มือที่ไหม้ดำข้างหนึ่งยื่นออกมาจากหลุมลึก เกาะอยู่ที่ขอบหลุม เสียงแหบแห้งและเต็มไปด้วยความแค้นของหลี่ชางโส่วดังตามออกมา “เหตุในวันนี้ ผลในวันหน้า…”
จ้าวอู่เจียงพยายามรวบรวมลมหายใจอีกครั้ง มือขวาของเขากำกระบี่แน่น สายลมและเศษใบไม้พัดวนรอบมือ เขาฟันไปทางหลี่ชางโส่วด้วยความตั้งใจจะสังหารอีกฝ่ายให้สิ้นซาก
ฉึบ…
ในชั่วพริบตา อากาศตรงหน้าจ้าวอู่เจียงราวกับคลื่นความร้อนที่กระเพื่อมไหว ร่างของหลี่ชางโส่วปรากฏขึ้นที่ขอบหลุมลึกโดยไม่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย มือของเขาคว้าข้อมือขวาของจ้าวอู่เจียงที่กำลังถือกระบี่อากาศไว้อย่างแน่นหนา
“จ้าวอู่เจียง เจ้าสมควรตาย!”
YOU MAY ALSO LIKE
