ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 958 เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู

บทที่ 958 เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู

หลี่ชางโส่วซวนเซถอยหลัง เขามองร่างงามที่ปกป้องอยู่เบื้องหน้าของจ้าวอู่หยางด้วยความไม่อยากเชื่อ

ดวงตาเย็นชา ใบหน้างดงาม บรรยากาศดุร้ายและน่าเกรงขาม

เขาจำได้

นางคือหลู่เสี่ยวจิ่น สตรีผู้เลอโฉมแห่งตระกูลหลู่

วรยุทธ์ของนางอยู่ในระดับสูงสุดของขั้นก้าวสู่จักรพรรดิ ย่อมสามารถต่อกรกับเขาผู้เป็นจักรพรรดิระดับหนึ่งได้อย่างสูสี อีกทั้งตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

หลี่ชางโส่วหวาดกลัวมาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนออกมาช่วยเหลือจ้าวอู่หยางติดต่อกันเช่นนี้

และคนที่ออกมาตอนนี้ยังเป็นหลู่เสี่ยวจิน!

เขาได้ยินมาว่าหลู่เสี่ยวจินเย็นชาและเผด็จกา ยิ่งไปกว่านั้นยังชกต่อยผู้ฝึกวิชาที่เป็นบุรุษมามากมาย

ทว่านางกลับออกมือช่วยเหลือจ้าวอู่หยาง ยอมขัดกับตระกูลหลี่

จ้าวอู่หยางผู้นี้เป็นใครกันแน่ มีสถานะใด?

หลี่ชางเซิงถอยหลังหลายก้าว จิตใจปั่นป่วน

แต่แค่เขาถอยหลังไม่กี่ก้าว ความหนาวเหน็บก็แล่นปราดขึ้นมาในใจ ขนลุกชันในพริบตา

ด้านหลังของเขา กระบี่ยาวเล่มหนึ่งแทงเข้ามา เขาพยายามหลบ แต่ก็ยังหลบไม่ทัน ถูกกระบี่ยาวโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว แทงทะลุกระดูกสะบัก

“อ๊าก!”

กระบี่ยาวกวัดแกว่ง ความเจ็บปวดแผ่ซ่าน เขาส่งเสียงร้องด้วยความทรมาน พยายามใช้พลังขั้นจักรพรรดิผลักกระแทกพลังปราณออกไปสี่ทิศ

แล้วเขาก็พบผู้โจมตี ผู้โจมตีเป็นชายหนุ่มรูปงาม

ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่ทันไรก็พุ่งเข้ามาโจมตีอีกครั้ง หลู่เสี่ยวจินไม่โอกาสก็ออกหมัด

จ้าวอู่หยางปลดปล่อยสายฟ้าจากฝ่ามือ

หลี่ชางโส่วถูกโจมตีจากสามด้าน ร่างกายบาดเจ็บสาหัส เขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความตายของน้องชายเขา หลี่ชางหมิงยังคงชัดเจนติดตา เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมด ร้องขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงเศร้าโศก “พี่ชางเซิงช่วยข้าด้วย!”

หลี่ชางเซิงกำลังกดข่มจีปอฉาง จีปอฉางใช้ร่างอมตะทำให้แข็งแกร่งราวกับก้อนหิน ทุกครั้งที่โจมตีก็สามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้

หลี่ชางเซิงโกรธมาก กำลังจะเค้นพลังทั้งหมดออกมา แต่ก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากหลี่ชางโส่วเสียก่อน

เขาเหลือบมองก็เห็นว่าพี่น้องตระกูลหลู่ร่วมมือกับจ้าวอู่หยาง กำลังใช้กระบวนท่าสังหารโจมตีหลี่ชางโส่ว

หัวใจของเขาสั่นสะท้าน ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย เขาปรากฏตัวออกมาแล้วจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สนใจชีวิตของหลี่ชางโสว่

เขาสบถด้วยความโกรธ ในใจหวังว่าจีปอฉางจะฉวยโอกาสนี้โจมตีเขาอย่างสุดกำลัง ด้วยวิธีก็จะกลายเป็นเขา ‘ถูกบังคับ’ ให้ต้องรับมือกับโจมตีถึงตายของจีปอฉาง ไม่อาจปลีกตัวไปช่วยเหลือหลี่ชางโสว่

ทว่าไม่เป็นอย่างหวัง พอจีปอฉางได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของหลี่ชางโสว่ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย การต่อต้านไม่เพียงแต่ไม่รุนแรงขึ้น แต่กลับอ่อนแรงลงไปหลายส่วน ราวกับว่าถ้าหลี่ชางเซิงมีพลังเพิ่มขึ้นอีกนิดก็จะสามารถฆ่าเขาได้

เขามองออกถึงสถานการณ์ตรงหน้า

หลี่ชางโสว่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ ส่วนหลี่ชางเซิงที่กำลังต่อสู้กับเขาก็ตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบ หากเขาจะเดือดดาลและโต้กลับอย่างบ้าคลั่งตอนนี้ หลี่ชางเซิงอาจจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาด รับการโจมตีของเขา จนไม่สนใจหลี่ชางโส่ว หากหลี่ชางโส่วเสียชีวิต ความโกรธก็จะยิ่งตกอยู่กับเขาแน่นอน

ถึงตอนนั้น เขาจะต้องเผชิญหน้ากับการไล่ล่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจากหลี่ชางเซิง

เขาจึงตัดสินใจยอมถอย

หลี่ชางเซิงสบถด่าในใจ พวกเขาล้วนไม่ใช่คนโง่ ทุกคนต่างรู้จักการวางแผนและต่อสู้อย่างแยบยล

เขาตะโกนเสียงดัง หยุดการโจมตีจีปอฉาง แล้วพุ่งไปหาหลี่ชางโส่ว ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา ทั้งสองคนต่างก็มีความคิดที่แยบยล

จูกัดเซี่ยวไป๋ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทุกอย่างดำเนินไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้

หลี่ชางเซิงเข้าร่วมสนามรบของหลี่ชางโส่ว แม้จะช้าแต่ก็ยังมาทัน

หลี่ชางโส่วต้านทานการโจมตีของจ้าวอู่หยางและอีกสองคนได้อย่างหวุดหวิด เขาบาดเจ็บสาหัสแต่ยังไม่ถึงขั้นเสียชีวิต ได้รับการช่วยเหลือจากหลี่ชางเซิง เขาโล่งอกที่รอดพ้นความตายมาได้ เขาซาบซึ้งในการออกโรงช่วยเหลืออย่างรวดเร็วของพี่ชายนัก

“หลู่เสี่ยวจิน เจ้าจะยอมทำให้ตระกูลหลี่ไม่พอใจเพื่อจ้าวอู่หยางจริง ๆ หรือ?” เปลวไฟวิญญาณของหลี่ชางเซิงลุกโชนอย่างรุนแรง ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมา อำนาจของเขาแผ่ซ่านไปทั่วทิศ

เคียวสีดำยาวราวเคียวยมทูตปรากฏในมือหลู่เสี่ยวจิน ร่างกายแผ่จิตสังหาร

“พูดมากไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไร วันนี้ข้าก็จะพาเขาไป!”

“เจ้าคงไม่คิดว่า เจ้า หลู่เสี่ยวจิน จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้กระมัง?” หลี่ชางเซิงแผ่พลังออกมา วรยุทธ์ขั้นจักพรรดิระดับสี่ปรากฏชัดเจน เขาจ้องมองหลู่เสี่ยวจินกับจ้าวอู่หยางที่อยู่เบื้องหลังด้วยสายตาเย็นชา

“ข้าจะจับตัวเขากลับไปตระกูลหลี่ เจ้าห้ามข้าไม่ได้! เจ้าถอยไปเสีย หากยังดื้อดึงมิตรภาพระหว่างสองตระกูลของพวกเราย่อมต้องแตกหักบาดหมาง”

หลู่เสี่ยวจินพูดอย่างเย็นชาและเผด็จการ “เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู!”