ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 997 ชายเลว?

บทที่ 997 ชายเลว?

“ข้ากลับมาแล้วไม่ใช่หรือ?” จ้าวอู่เจียงประคองก้นกลมกลึงของกู้เหนียนหยวน ให้นางนั่งบนตักของเขา

แล้วเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน

“หากเจ้าไม่มายังดินแดนลับเต๋อเหลียน วันหน้าข้าก็จะไปเยี่ยมเจ้าที่สำนักเติมฟ้าเอง”

กู้เหนียนหยวนสะอื้น น้ำตาไหลรินลงมา งดงามราวกับดอกท้อที่เปียกน้ำค้าง ทั้งบริสุทธิ์และเย้ายวนใจ

“พอเถิด” จ้าวอู่เจียงเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง แล้วพูดอย่างขบขัน “เจ้ามีไฝน้ำตาที่หางตา เป็นเพราะชอบร้องไห้หรือ?”

กู้เหนียนหยวนส่งเสียงครางอย่างออดอ้อน แล้วเอาแก้มแนบชิดกับร่างของจ้าวอู่เจียงพลางถูไถ เช็ดน้ำตาจนหมดสิ้น แล้วกอดเขาไว้

“เมื่อครู่ศิษย์พี่หลู่มาหาข้า นางไม่ได้พูดอะไรชัดเจน แต่ข้าก็พอมองออก”

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงกลอกไปมาอย่างรวดเร็ว

“ศิษย์พี่หลู่ของเจ้าเป็นคนดีมาก เพียงแต่ดุเล็กน้อย เจ้าอย่าได้รังเกียจนางเลย” กู้เหนียนหยวนกล่าว น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน

จ้าวอู่เจียงกระแอมเบา ๆ

“แล้วเจ้าก็ห้ามรังเกียจข้าด้วย” กู้เหนียนหยวนขมวดคิ้วเรียวงาม เชิดหน้าขึ้น จ้องมองจ้าวอู่เจียง แล้วกล่าวดุดัน

“เข้าใจหรือไม่?”

แม้จะกำลังดุจ้าวอู่เจียง แต่มันไม่ได้เหมือนมังกรร้ายคำรามแต่อย่างใด กลับคล้ายลูกแมวกำลังขู่ฟ่ออย่างน่าเอ้นดู แม้แต่คำถามที่ว่า…เข้าใจหรือไม่ ก็ยังไม่มีน้ำหนัก เพราะน้ำเสียงที่นุ่มนวลอ่อนหวาน

“ข้าเข้าใจแล้ว” จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างจริงจัง กล่าวตอบรับคำพูดของกู้เหนียนหยวน

เห็นได้ชัดว่ากู้เหนียนหยวนกำลังออดอ้อน หลังจากพลัดพรากกันมานาน นางปรารถนาที่จะได้รับการยอมรับและการปลอบโยนจากคนรัก

นางยังคงมีจิตใจของหญิงสาว ทั้งดื้อรั้นและร้อนแรง ไร้กังวลแต่ก็มักจะกังวลโดยไม่มีเหตุผล

เช่นตอนนี้ คำพูดที่แสดงความไม่พอใจออกมาจากปากของนาง ก็คือความกังวลที่ซ่อนอยู่ นางกังวลว่าจ้าวอู่เจียงจะยุ่งจนไม่มีเวลาให้นางหรือไม่

จ้าวอู่เจียงจึงไม่มีข้อสงสัย ไม่มีคำพูดมากมาย เพียงตอบกู้เหนียนหยวนตามตรง

เขาโอบกอดกู้เหนียนหยวนอย่างอ่อนโยน พลางเอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า

“เจ้าคือเหนียนหยวนที่พิเศษที่สุดของข้า”

กู้เหนียนหยวนยิ้มหวาน ดวงตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำ กอดจ้าวอู่เจียงแน่นขึ้น

เหนียนหยวนที่พิเศษที่สุด จิ้งเอ๋อร์ที่พิเศษที่สุด หลินหลางที่พิเศษที่สุด ที่พิเศษที่สุด…ทุกคนล้วนพิเศษที่สุด

แต่สิ่งที่จ้าวอู่เจียงกล่าวเป็นคำพูดจากใจจริง

ความรักอันยิ่งใหญ่ไร้พรมแดน ทุกคำที่เขาเอ่ยล้วนมาจากหัวใจ จริงจัง ไร้ความเท็จ ไม่มีการเสแสร้ง

เขาพลันถามคำถามที่สั่นสะเทือนวิญญาณกับตัวเองในใจ…

ข้า จ้าวอู่เจียง คงไม่ใช่ชายเลวกระมัง?

คงไม่ใช่

เขาเพียงแค่ทำให้สตรีของเขาเจ็บปวดไปบ้าง โดยเฉพาะสตรีที่เคยผ่านการพังทลายของโลกมาด้วยกัน

เซวียนหยวนจิ้งที่ความรู้สึกเกิดขึ้นและลึกซึ้งอย่างเป็นธรรมชาติจากการอยู่ด้วยกันทุกเช้าค่ำ หลินหลางที่ทุ่มเทความรักอันร้อนแรงจากหัวใจ มอบแก่นปีศาจของนางให้ หลังได้ร่วมรักกันอย่างลึกซึ้งจนเกิดเป็นความปรารถนา กู้เหนียนหยวนที่เคยเดินทางไปทั่วทิศกับเขา อ่อนโยนดั่งสายน้ำ ไม่ทอดทิ้งเขา ด้วยความรักอันแท้จริงและยินดีมอบทุกสิ่งให้แก่เขา…

เขารักสตรีมากมาย แต่ไม่ใช่รักที่ไร้ค่า ทุกความรู้สึกต่อทุกคนล้วนจริงแท้

“ท่านคืออู่เจียงที่พิเศษที่สุดของข้า…” กู้เหนียนหยวนเอ่ยตามคำพูดของจ้าวอู่เจียง ดวงตาของนางดั่งผืนน้ำ ระยิบระยับดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง นางรู้สึกว่า ณ ตอนนี้นางเป็นเจ้าของจ้าวอู่เจียง เขาเป็นของนางทั้งหมด

ความรู้สึกเร่าร้อนในใจทำให้หัวใจของนางสั่นไหว นางกอดจ้าวอู่เจียงแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับครั้งอดีต ก่อนที่โลกจะพังทลาย ทุกวันที่ได้พบกับจ้าวอู่เจียง นางไม่อยากให้จ้าวอู่เจียงจากไปที่ใด

จ้าวอู่เจียงเจ็บเล็กน้อยที่กู้เหนียนหยวนกอดแน่น แต่เขาไม่ได้ขมวดคิ้วหรือต่อต้าน เพียงปล่อยให้นางกอดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เขารู้มานานแล้ว ตั้งแต่ช่วงเวลาที่เขาได้รู้จักกับกู้เหนียนหยวน โลกของกู้เหนียนหยวนมีเพียงท่านปู่ของนางและเขา สองบุรุษที่สำคัญที่สุดในโลกของนาง

บุรุษคนแรกคือผู้เลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่ พอชราก็มอบนางผู้เป็นที่รักให้กับบุรุษอีกคน ฝากฝังในช่วงเวลาที่โลกพังทลาย

แล้วคนสำคัญที่สุดสองคนของกู้เหนียนหยวนต่างก็สิ้นชีวิตลง

จ้าวอู่เจียงสามารถจินตนาการได้เลยว่า กู้เหนียนหยวนผู้มีนิสัยอ่อนโยนเสมอคงร่ำไห้น้ำตานองหน้า

เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ความรู้สึกของนางจึงร้อนแรงและลึกซึ้งไร้ขอบเขต

ราตรีมืดมิด เงียบงัน คนสองคนกอดกันเงียบ ๆ เหมือนกระบี่กับฝักกระบี่ที่สอดประสานแนบสนิท

ไม่เกี่ยวกับเรื่องชู้สาว มีเพียงความรู้สึกจริงใจที่เคลื่อนไหว

ไม่รู้ว่าเมื่อไร กู้เหนียนหยวนหลับไปในอ้อมกอดของจ้าวอู่เจียง แต่กระทั่งหลับตาฝัน ใบหน้างามก็ยังมีรอยยิ้มบางปรากฏ