คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 783 ฆ่านางแล้ว / ตอนที่ 784 สาวใช้หายไป
ตอนที่ 783 ฆ่านางแล้ว
เมื่อกลับไปถึงจวน เขาไปที่เรือนหลานของไป๋เจินจูทันที
ภายในห้องกำลังจุดเตาสร้างความอบอุ่น แม้ข้างนอกจะหนาวเหน็บเพียงใด แต่ข้างในกลับอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิก็ไม่ปาน
นางสวมกระโปรงปักลายที่งดงามประณีต หลังจากผ่านการบำรุงอย่างพิถีพิถันอยู่นาน ผิวที่เดิมทีเหลืองคล้ำก็คล้ายกับขาวขึ้นมาก เพียงแต่หน้าตาของนางเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ต่อให้แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างไร หน้าตาของนางก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ดี
สาวใช้คนหนึ่งนวดไหล่ให้นาง ส่วนสาวใช้อีกคนหนึ่งกำลังหั่นผลผิงกั่ว[1]ให้นาง ตัวนางนั่งพิงอยู่บนเก้าอี้รองเบาะนุ่มๆ พลางหลับตาพักผ่อน
ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกใครสักคนถีบเปิด ก่อนที่เผยชิงหานจะถลันเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว
สาวใช้สองคนหยุดทุกอย่างในมือ มองไปยังชางหยวนโหวอย่างงุนงง ฝ่ายไป๋เจินจูลืมตาขึ้น แม้จะเห็นท่าทางเช่นนั้นของเผยชิงหาน แต่นางกลับไม่ยักกลัว
นางกุมความลับของเผยชิงหานอยู่ คนที่ควรจะกลัวเป็นเขามากกว่า
“ท่าทางท่านพ่อมีเรื่องจะพูดนะเจ้าคะ!”
เผยชิงหานข่มโทสะที่สุมอกอยู่อย่างสุดกำลัง ก่อนจะโบกมือไล่สาวใช้ออกไป เมื่อประตูห้องที่อบอุ่นปิดลง เขาก็เดินไปยังตรงหน้าไป๋เจินจูทีละก้าว แล้วเงื้อมือขึ้นตบหน้านางอย่าง งแรงจนหน้าหัน หูมีเสียงดังหึ่ง ตามีดาวลอยวน มุมปากมีเลือดสดๆ ไหลลงมา
“เจ้าช่างกล้านัก กล้าใช้เจ้าใหญ่ไป๋สองพ่อลูกไปฆ่าบุตรีของข้า เจ้ากินดีหมี หัวใจเสือดาวมาหรือไรกัน”
ไป๋เจินจูกุมพวงแก้มที่บวมขึ้นจนรู้สึกเจ็บ บนใบหน้าของนางไม่มีความรู้สึกกลัวใดๆ กลับหัวเราะเสียงเย็นอย่างน่าประหลาด “ทำไม ตอนนี้เพิ่งจะรู้หรือ ทว่าตอนนี้ไม่มีหลักฐาน หากจะ ะเอาผิดกับข้าเกรงว่าจะไม่ง่าย”
เผยชิงหานพลันยื่นมือออกไปอีกหน บีบคอเรียวบางของไป๋เจินจูเอาไว้
ไป๋เจินจูหายใจไม่ออก ใจเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง ยามที่คนโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว ย่อมพลั้งมือได้ง่าย และเมื่อพลั้งมือไปแล้ว ก็กระทำความผิดได้ง่ายเช่นกัน
“หรือว่าทะ ท่านไม่กลัว หลิว หลิวกว้าหัว…” นางพูดวาจาขาดช่วงออกมา
เผยชิงหานชักมือกลับทันที “ไป๋เจินจู นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะเตือนเจ้าแล้ว หากอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็อยู่ที่นี่ไปอย่างว่าง่าย ไม่เช่นนั้นข้าจะเด็ดชีวิตของเจ้าทิ้งเสีย”
เขาพูดจบแล้วก็หมุนกายเดินไป เพราะเขาไม่กล้ารั้งอยู่ที่นี่นาน กลัวว่าหากทนไม่ไหวขึ้นมา เขาจะลงมือฆ่านางเข้าจริงๆ
ต่อให้เด็กสาวคนนี้ตายเขาก็ไม่เสียดาย เพียงแต่บัดนี้ยังจับหลิวซื่อแม่ลูกไม่ได้ นางก็ยังตายไม่ได้เช่นกัน
หลังจากเผยชิงหานออกจากประตูไป เขาก็เรียกแม่บ้านที่มีหน้าที่ดูแลเรือนหลังมา สั่งให้นางหยุดจุดถ่านที่เรือนหลาน ลดปริมาณอาหารและเสื้อผ้าลงทั้งหมด รวมถึงไล่สาวใช้ในเรือนออ อกไปทั้งหมดด้วย ให้ไป๋เจินจูเสพสุข ‘ความรุ่งโรจน์และหรูหรา’ ที่เรือนนั้นเพียงลำพัง
เมื่อกลับไปที่ห้องหนังสือแล้ว ซื่อฝูก็กล่าวกับเผยชิงหานว่า “ท่านโหว ตอนนี้ท่านทำลายชีวิตสุขสบายของไป๋เจินจูแล้ว เกรงว่านางคงไม่ยอมนะขอรับ”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะ “แล้วนางจะทำอะไรได้ ก็คงจะหนีออกจากจวนไปตามหาหลิวซื่อ เช่นนั้นดีที่สุด ข้ากลัวนางจะไม่ออกไปตามหาคนมากกว่าอีก”
ซื่อฝูเข้าในใจทันที ยิ้มว่า “ท่านโหวฉลาดรอบคอบนัก”
…
ภายในเรือนหลานเปลี่ยนเป็นหนาวยะเยือก พื้นเย็นเฉียบอย่างกับพื้นโคลนข้างนอก นางสวมเสื้อคลุมตัวแล้วตัวเล่า เป็นชุดผ้าไหมตามแบบฉบับที่คุณหนูในเมืองหลวงใส่กัน ส่วนใหญ่เน้นความส สวยงาม ข้างในจึงบุใยฝ้ายและขนสัตว์ไว้น้อยนัก ใส่เพียงตัวเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่หากใส่สักสองตัวแล้วย่อมทำให้ดูอ้วนน่าเกลียด และเสื้อผ้าเหล่านี้เหมาะจะสวมในเรือนที่จ จุดถ่านสร้างความอบอุ่นเท่านั้น
แม้นางจะสวมเสื้อคลุมไปมากมาย แต่ก็ยังรู้สึกหนาวเหน็บ ครั้นโก่งคอเรียกชื่อเหล่าสาวใช้ กลับไม่มีใครขานตอบนางสักคน ชาร้อนๆ ในกาบนโต๊ะเริ่มเย็นชืด ก็ไม่มีใครช่วยนางชงชากาใหม ม่เช่นกัน น่าแปลกนัก เหตุใดภายในเรือนถึงเย็นเฉียบเช่นนี้ ยามที่นางนึกถึงเผยชิงหาน ใบหน้าของนางก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาจนแทบทนไม่ไหว นางจึงนอนพักผ่อนบนเตียง นอนไปนอนมาก็หลับไป ปทั้งอย่างนั้น…
……….
ตอนที่ 784 สาวใช้หายไป
“สาวใช้สองคนนี้ ไม่รู้ว่าไปตายที่ไหนแล้ว แม้แต่เงาก็หาไม่เห็น อีกเดี๋ยวต้องสั่งสอนพวกนางอย่างหนักสักยกหนึ่งแล้ว” ไป๋เจินจูพึมพำ ร่างกายขดอยู่ในผ้าห่มอย่างต่อเนื่อง รอคอ อยให้สาวใช้เข้ามาพบ ความอบอุ่นภายในเรือนหายไปจนสิ้นเช่นนี้ พวกสาวใช้ต้องขี้เกียจจุดถ่านเป็นแน่
นางขดตัวอยู่เช่นนั้นจนหลับไป ครั้นตื่นขึ้นมาก็เป็นยามเซิน (เวลา 13.00-15.00 น.) แล้ว นางไม่ได้กินแม้กระทั่งข้าวกลางวัน ขณะนี้จึงหิวจนแทบคลั่ง ตะโกนเรียกชื่อของสาวใช้องคนอี กครั้ง
สาวใช้ทั้งสองคนยังคงไม่ตอบนาง และไม่มีใครตอบนางอีกเช่นกัน ราวกับในเรือนหลานที่กว้างขวางนี้เหลือเพียงนางเท่านั้น
นางรู้สึกประหลาดใจมาก ในเรือนหลานที่นางอาศัยอยู่แห่งนี้มีสาวใช้คอยรับใช้อยู่ทั้งหมดสี่คน สองคนรับใช้ติดกายนาง อีกสองคนคอยเตรียมที่นอนและเครื่องอาบน้ำประทินผิวให้นาง ส่วนสาวใช้ทำงานจิปาถะมีหกคน และมีหญิงชราคอยดูแลสาวใช้ทั้งหมดอีกสองคน
คนมากมายเช่นนี้ กลับไม่มีใครขานตอบนางเลยหรือไร
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าแปลก นางจึงห่อตัวด้วยผ้าห่มลงจากเตียง เดินไปที่หน้าประตู ข้างนอกว่างเปล่าไม่มีใคร ไม่มีเงาร่างขวักไขว่ของเหล่าสาวใช้ที่พบเห็นได้ทุกเมื่อเหมือนเคย
นางเดินออกจากในเรือน ไปยังที่พักของเหล่าสาวใช้ ประตูบานหนึ่งเปิดแง้มเอาไว้ ไม่มีเสียงใดๆ ลอดออกมาจากข้างใน นางจึงเดินเข้าไปเองเสียเลย ก่อนจะพบว่าข้างในไม่มีใครสักคน ทัน นใดนั้นนางเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมาบ้างแล้ว
จากนั้นนางก็ทิ้งผ้าห่มกายทิ้งไป เร่งฝีเท้าเดินไปยังที่พักของพวกหญิงชรา ที่นั่นไม่มีใครอยู่เช่นกัน ภายในห้องอ้างว้างเงียบเหงา เหมือนกับที่พักของพวกสาวใช้ไม่มีผิด
เป็นไปได้อย่างไร พวกนางไปที่ไหนกัน
นางรู้สึกวุ่นวายใจขึ้นเรื่อยๆ จึงวิ่งไปยังสถานที่จุดถ่าน ภายในโรงฟืนหลังเล็กมีฟืนกองอยู่ แต่กลับไม่มีถ่านเลยแม้แต่ชิ้นเดียว หญิงชราที่เดิมทีคอยเฝ้าอยู่ที่นี่ทั้งคืนก็หาย ยไปไม่เห็นเงาเช่นกัน
มิน่าเล่าถึงได้หนาวเหน็บเช่นนี้
คนล้วนหายไปหมด ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญไปได้ หรือว่าจะเป็นคำสั่งของเผยชิงหาน
หนาวเกินไปแล้วจริงๆ นางทำได้เพียงกลับไปหลบอยู่ในเรือนก่อน หวังว่าอีกเดี๋ยวจะมีใครสักคนกลับมา
นางตัวสั่นงันงกอยู่บนเตียง ไม่มีความรู้สึกง่วงอีกต่อไป
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง คนนำอาหารมาส่งที่ปกติมาถึงในเวลานี้ก็หายไปเช่นกัน อีกทั้งไม่มีคนมาช่วยนางจุดตะเกียงน้ำมันในเรือนด้วย
เป็นไปได้อย่างไร ตอนนี้นางทำอะไรได้บ้าง
เมื่อได้เป็นคุณหนูใหญ่ของสกุลอยู่ช่วงหนึ่ง ทำให้นางแทบจะลืมชีวิตในหมู่บ้านหวงถัวไปแล้ว เคยชินกับชีวิตที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็มีคนคอยปรนนิบัติแทน
หรือว่าต้องกลับสู่สภาพเดิมอีกแล้ว ไม่ ไม่ได้ นางทุ่มเทไปตั้งเท่าไรถึงจะมีวันนี้ นางไม่มีทางกลับสู่สภาพเดิมเป็นอันขาด
นางสวมเสื้อผ้าลงจากเตียง ไปที่ห้องครัวด้วยตนเอง ทว่ากับข้าวดีๆ ในนั้นถูกยกออกไปที่เรือนหลักตั้งนานแล้ว จะเหลือก็เพียงหมั่นโถวเย็นชืดกับกับข้าวเหลือๆ เท่านั้น
“อุ่นหมั่นโถวยกไปให้ข้าด้วย” นางชี้หมั่นโถวในซึ้งและกับข้าวในหม้อ
พ่อครัวได้ข่าวว่าไม่จำเป็นต้องเกรงใจนางอีก ปกติแล้วนางมักจะสร้างความลำบากให้พวกเขา อยากจะกินนั่น อยากจะกินนี่ อีกทั้งบ่นว่าพวกเขาทำอาหารไม่อร่อย พวกเขาอดทนกับนางมามากพอแล ล้ว ตอนนี้มีโอกาสดีแล้วจะปล่อยให้พลาดไปได้อย่างไร
“เฮ้ย…นี่ไม่ใช่คุณหนูใหญ่หรอกหรือ เหตุใดวันนี้คุณหนูใหญ่มาขอข้าวกินด้วยตนเองเล่า”
ขอข้าว?
ไป๋เจินจูโมโหจนตัวสั่น ชี้หน้าพ่อครัวที่หัวเราะไม่ยอมหยุดเหล่านั้น “พวกเจ้า พวกเจ้าทาสชั้นต่ำ ทำเป็นคางคกขึ้นวอจนเคยชิน พวกเจ้าคอยดูเถอะ คอยดู…” จากนั้นนางก็หมุนกายจากไปด ด้วยความโกรธ
เสียงหัวร่อเบิกบานใจของเหล่าพ่อครัวดังไล่หลังมา “ดีเลย พวกข้าจะรอดู!”
“ถุย นางเป็นอะไรของนาง นางมีสภาพนี้แล้ว ยังหวังจะได้แต่งกับเซียวอ๋องอีกหรือ เอากระจกมาส่องดูหน้าตัวเองบ้างเถอะว่าคู่ควรหรือไม่”
[1] ผลผิงกั่ว (苹果) หมายถึง แอปเปิ้ล
YOU MAY ALSO LIKE
