คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 791 เชิญหมอ / ตอนที่ 792 เชิญหมอหลวงจาง
ตอนที่ 791 เชิญหมอ
ต่อให้สาวใช้โน้มน้าวนางว่าให้กินน้อยหน่อย นางก็ยังดึงดันไม่ฟัง ยัดขนมเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า ราวกับต้องการชดเชยของหวานที่ไม่ได้กินในหลายวันมานี้
มื้อเย็นก็เป็นเช่นนั้น ไม่มีคุณชายคอยจับตาดู นางจึงไม่ต้องสนใจวาจาของสาวใช้ ปริมาณการกินมากกว่าปกติสองเท่า
สาวใช้เห็นฮูหยินกินเสร็จแล้วไม่ได้มีอาการแปลกๆ อะไร จึงวางใจลงเช่นกัน
ฮูหยินเมิ่งวางตะเกียบลง แค่นหัวเราะ “ดูสิ ข้ากินของหวานก็แล้ว กินอาหารมื้อใหญ่ก็แล้ว แต่ข้าก็ยังสบายดีอยู่ไม่ใช่หรือ คุณหนูไป๋อะไรนั่นเป็นนักต้มตุ๋นอย่างเห็นได้ชัด อีกทั งเป็นคนที่สามารถหลอกนายท่านและคุณชายได้อีกด้วย ตงฟางมู่มาด้วยแล้วอย่างไร ถึงแม้นางจะเป็นบุตรีของตงฟางหว่านเอ๋อร์ นางก็จะเป็นได้เพียงอนุคนหนึ่ง ไม่คู่ควรกับเมิ่งหนานของข ข้า อยากเข้าสกุลเมิ่งของพวกข้าน่ะหรือ ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ”
เหล่าสาวใช้ไม่กล้าต่อความยาวสาวความยืด สักพักหนึ่งก็มีสาวใช้เข้ามารายงานในเรือน บอกว่าคุณชายมาแล้ว
ฮูหยินเมิ่งโบกมือ “ไม่พบๆ บอกไปว่าข้าหลับแล้ว”
สาวใช้ออกไปรายงานตามนั้น แต่เมิ่งหนานรู้ดีว่ามารดายังไม่หลับ เพียงแต่ไม่อยากพบเขา เขาเองก็ไม่อยากบังคับ จึงถามสาวใช้ว่า “กินยาแล้วใช่หรือไม่”
“กินแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ก้มหน้าลง ตอบเสียงเบา
เมิ่งหนานกลับไม่ได้สงสัย ยามที่สาวใช้เหล่านี้พูดกับเขา ส่วนใหญ่แล้วก็มีท่าทางเช่นนี้ทั้งนั้น เขาเห็นเป็นเรื่องปกติเสียแล้ว
“ข้าวเล่า”
สาวใช้ตอบอีกว่า “กินเหมือนๆ กับปกติเจ้าค่ะ”
จากนั้นเมิ่งหนานก็พยักหน้า “ได้ยินว่าท่านแม่เจ็บขา เกิดอะไรขึ้นหรือ”
แผ่นหลังของสาวใช้เริ่มมีเหงื่อเย็นๆ ผุดออกมา เสียงก็แผ่วเบาลงเรื่อยๆ “ฮูหยินเตะถูกโต๊ะโดยไม่ทันระวังเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานร้องอ๋อเสียงหนึ่ง เขาไม่ได้ถามอะไรมากอีก กำชับบางอย่างสองสามคำแล้วก็จากไป
สาวใช้ถอนหายใจโล่งอกยกใหญ่ แล้วหมุนกายกลับเข้าไปในเรือน
…
เช้าวันต่อมา ฮูหยินเมิ่งตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกไม่สบาย เวียนศีรษะ อีกทั้งหิวจนแทบคลั่ง เรี่ยวแรงบนร่างกายหดหายไปมาก ในปากไม่รับรู้รสชาติอะไร อยากจะกินแต่ของหวานเท่านั้น จึงเรียกให้สาวใช้ไปนำมา
สาวใช้คิดว่านางยังไม่ตื่นเต็มตา จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพียงนำอาหารมาตามที่นางสั่ง ครั้นนางกินมื้อเช้าเสร็จก็ล้มตัวลงนอนยาวถึงตอนกลางวัน พวกสาวใช้รู้สึกว่าผิดปกติแล้ว เพราะ ตั้งแต่ที่ฮูหยินดีขึ้นจากอาการป่วยครั้งก่อน นางก็ไม่เคยนอนกลางวันมาก่อน ถึงแม้จะมีการงีบหลับบ้าง แต่ก็ไม่ได้ยาวนานขนาดนี้
สองสาวใช้คนสนิทไปปลุกนางกินมื้อกลางวัน แต่กลับเห็นสีหน้าของนางไม่ค่อยสู้ดี ลมหายใจกระชั้นมาก นางลืมตามองพวกนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงในทันที “มีเรื่องอะไรหรือ”
สาวใช้ทั้งสองคนยากจะข่มความวิตกกังวลในใจได้ จึงรีบถาม “ฮูหยินเจ้าคะ อาการท่านไม่ได้กำเริบหรอกกระมัง”
ฮูหยินเมิ่งอยากพิสูจน์ว่าตนเองไม่เพียงอะไร จึงยันร่างลุกขึ้นนั่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ก็แค่ง่วงเท่านั้น ไม่เป็นอะไร”
แต่สภาพของนางดูไม่เหมือนว่าไม่เป็นอะไรเลย
“ฮูหยิน พวกเราเชิญหมอมาตรวจดูดีกว่าเจ้าค่ะ”
ฮูหยินเมิ่งโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ได้ป่วย ไยต้องเชิญหมอมาด้วย พวกเจ้าอย่าพูดซี้ซั้วเลย แล้วก็อย่าบอกนายท่านกับคุณชายด้วย”
มื้อกลางวันนางกินข้าวได้ไม่เยอะ อีกทั้งผ่านไปไม่นานก็อาเจียนออกมาอีก
เหตุการณ์นี้ทำให้เหล่าสาวใช้ตกใจอย่างมาก เพราะตอนที่ฮูหยินอาการกำเริบก่อนหน้านี้ก็มีอาการเช่นนี้ กินอะไรเข้าไปไม่นานก็อาเจียนออกมาทั้งหมด
ฮูหยินเมิ่งรู้สึกไม่ดีอย่างมาก แม้กระทั่งจะหายใจก็ยากลำบากขึ้นอย่างยิ่ง นางรู้สึกเวียนศีรษะและหนักศีรษะ ได้ยินเสียงพูดจาก็รำคาญใจนัก
เหล่าสาวใช้รู้ว่าชักช้าต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะเช่นนั้นมีแต่ฮูหยินจะอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้นายท่านกับคุณชายยังไม่กลับมาทั้งคู่ คนหนึ่งอยู่กรมโยธาธิการ คนหนึ่งอยู่กรมพิธีการ หากจะรอพวกเขากลับมาก่อน เกรงว่าอย่างน้อยต้องรออีกสองชั่วยามเป็นแน่
“เชิญหมอเถอะ!” ในที่สุดฮูหยินเมิ่งก็โพล่งออกมา
……….
ตอนที่ 792 เชิญหมอหลวงจาง
สาวใช้ดีใจมาก ส่งคนออกไปเชิญหมอทันที หมอที่เชิญมาครั้งนี้มีอยู่หลายคน ล้วนเป็นหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงทั้งสิ้น และก่อนหน้านี้ก็เคยมาตรวจดูอาการให้ฮูหยินเช่นกัน
หลังจากหมอหลายคนตรวจชีพจรเสียรอบหนึ่งแล้ว ต่างก็ส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียง “โรคของฮูหยินแปลกมาก ชีพจรอ่อนแต่กระชั้น ลมหายใจขาดช่วงแต่เร็ว เรี่ยวแรงหดหาย แปลกมากจริงๆ เหมือ อนครั้งก่อนไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าข้าไม่มีความสามารถรักษาฮูหยินได้”
หมออีกสองคนก็ให้ข้อสรุปเช่นเดียวกันออกมา
สาวใช้รีบกล่าว “หมอหลวงจางจากสำนักหมอหลวงก็เคยมาตรวจเช่นกัน เขาบอกว่าเป็นโรคปัสสาวะรั่ว พวกท่านมีวิธีรักษาโรคปัสสาวะรั่วหรือไม่”
หมอทั้งสามคนเข้าใจในทันที “ที่แท้เป็นสัญญาณของโรคปัสสาวะร่วงนี่เอง แต่แล้วเหตุใดถึงได้ต่างจากที่อธิบายในตำราอยู่บ้าง”
“แม้จะแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วคล้ายคลึงกัน เป็นพวกเราที่สะเพร่าเกินไป น่าจะเป็นโรคปัสสาวะร่วงอย่างไม่ต้องสงสัย”
“ถูกต้อง หากเป็นเช่นนั้นก็มีวิธีรักษาโรคปัสสาวะร่วงจริงๆ”
สาวใช้รีบถามมทันใด “ท่านหมอทั้งสามมีสูตรยาที่รักษาโรคปัสสาวะร่วงได้หรือเจ้าคะ”
ฝ่ายหมอส่ายหน้าพร้อมกัน “โรคปัสสาวะร่วงถือเป็นปัญหายาก แต่ไหนแต่ก็ไม่มีใครวิธีหรือยาที่รักษาโรคได้ เพียงได้ข้าได้ยินมาว่าหมอหลวงจางจากสำนักหมอหลวงมีสูตรยาที่รักษาได้”
เหล่าสาวใช้เข้าไปใกล้ๆ หมอ พวกนางจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร หมอหลวงจางมีวิธีหนึ่งจริงๆ แต่เขาก็บอกว่าแล้วว่าวิธีการนั้นไม่ได้ผล มันมีประสิทธิภาพในระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น อ อีกทั้งตอนนี้พี่ใหญ่ของหมอหลวงจางก็นอนรอความตายอยู่บนเตียงเพราะโรคนี้แล้วด้วย
ฮูหยินเมิ่งได้ยินวาจาของหมอทั้งสามคนทุกคำ นางจึงเอ่ยกับสาวใช้ทันที “ไป ไปตามหมอหลวงจางมา”
ไหนเลยพวกสาวใช้จะกล้าขัดใจ รีบไปที่จวนของหมอหลวงจางตามคำสั่ง ปกติแล้วหมอหลวงของสำนักหมอหลวงจะไม่ตรวจอาการให้คนทั่วๆ ไป ทว่าครั้งก่อนฮ่องเต้อนุญาตให้หมอหลวงจางไปตรวจอากา ารฮูหยินเมิ่งแล้ว ยังรักษาไม่หายเช่นนี้ มาเชิญอีกครั้งจึงนับว่าสมเหตุสมผล
สาวใช้โชคดีทีเดียว วันนี้หมอหลวงจางอยู่ที่จวนพอดิบพอดี ครั้นได้ฟังที่สาวใช้เล่า เขาก็ถือล่วมยาตามนางไปที่จวนสกุลเมิ่งในทันใด
ทันทีที่เขาเห็นอาการของฮูหยินเมิ่ง หัวใจของเขาก็พลันเย็บวาบ สามวันก่อนหน้านี้เขามาตรวจอาการให้นาง นางยังสบายดีอยู่เลย อีกทั้งฟื้นตัวได้ดีมากทีเดียว ด้วยเหตุนี้เขาจึงขอยา าจากแม่นางไป๋ และให้พี่ใหญ่ของตนเองกินเช่นกัน หรือว่ายานี้จะไร้ประโยชน์
“ฮูหยินกินยาของแม่นางไป๋ตรงเวลาหรือไม่”
ฮูหยินเมิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อวานได้ จึงตอบทันที “กินแล้ว แต่ยาของนางไม่ได้ผล หมอหลวงจางเขียนใบสั่งยาให้ทีเถอะ”
หมอหลวงจางมีสีหน้าเหยเก “หากข้ามีวิธีรักษาโรคนี้ พี่ใหญ่ของข้าย่อมไม่มีทางนอนรอความตายอยู่บนเตียงแน่”
หัวใจของฮูหยินเมิ่งกระตุกวูบ เขาหมายความว่าอย่างไร
“พี่ชายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
หมอหลวงจางตอบตามตรง “ขอไม่ปิดบังฮูหยิน พี่ใหญ่ของข้าเป็นโรคปัสสาวะร่วงเช่นกัน ปู่ของข้าก็จากโลกนี้ไปเพราะโรคนี้ สูตรยาที่เขาเคยเขียนไว้รักษาโรคนี้ไม่ได้โดยสิ้นเชิง”
ไม่มีใครบนโลกนี้อยากตาย โดยเฉพาะคนที่ใช้ชีวิตสุขสบายเช่นฮูหยินเมิ่ง นางจะยอมตายได้อย่างไร
เมื่อได้ยินดังนั้น นางก็เริ่มลนลาน เริ่มหน้ามืดเป็นระลอก
หมอหลวงจางถามว่า “เหตุใดฮูหยินเมิ่งไม่เชิญแม่นางไป๋มาตรวจดูสักหน่อยเล่า”
ฮูหยินเมิ่งไม่ตอบความ เอาแต่หลับตาพักผ่อน
หลังจากส่งหมอหลวงจางไปแล้ว ฮูหยินเมิ่งก็ถามสาวใช้ “ยานั่นหมดแล้วจริงๆ หรือ”
สาวใช้ส่ายหน้า “ทั้งหมดมีสองขวดเจ้าค่ะ ขวดหนึ่งหมดไปตั้งนานแล้ว ส่วนขวดเมื่อวานนี้เหลือครึ่งหนึ่ง คุณชายบอกว่าอีกสองวันจะไปขอยาจากแม่นางไป๋ แต่ฮูหยินเจ้าคะ ท่านจะยังรออ อีกสองวันได้อย่างไร ท่านบอกกับคุณชายเถอะเจ้าค่ะ บ่าวว่าครั้งก่อนที่แม่นางปไป๋มารักษาให้ฮูหยิน นางเอาใจใส่ดีมาก ไม่แน่ว่า…”
YOU MAY ALSO LIKE
