คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 895 ยาหนิวหวง / ตอนที่ 896 ประมูล
ตอนที่ 895 ยาหนิวหวง
มีชีวิตอยู่ต่อไปน่าจะดีกว่า อย่าว่าแต่สตรีเลย ต่อให้เป็นบุรุษ ทว่าไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง ก็ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ยากเช่นเดียวกัน
ยิ่งคิดก็ยิ่งหดหู่ ชีวิตในอุดมคติไม่ใช่สิ่งที่พูดเพียงคำเดียวก็ทำได้
ก่อนหน้านี้นางยังฝากความหวังไว้ที่พี่หลางได้ แต่ตอนนี้ความหวังนั้นพังทลายไปโดยสิ้นเชิงแล้ว นางอยากพึ่งพาตนเอง แต่กลับพบว่าพึ่งพาไม่ได้โดยสิ้นเชิงเช่นกัน
จิ่นเอ๋อร์ตักน้ำกลับมาแล้ว จากนั้นก็บิดผ้าเช็ดหน้าส่งให้นาง
เชียนฟางรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดใบหน้า เช็ดมืออย่างตั้งใจ แล้วเงยหน้ามองจิ่นเอ๋อร์ ถามว่า “จิ่นเอ๋อร์ หากข้าไม่ได้เป็นองค์หญิง เจ้าว่าข้าทำอะไรได้บ้าง”
จิ่นเอ๋อร์ชะงัก “องค์หญิง ท่านหมายความว่าอย่างไร ท่านเกิดมาเป็นองค์หญิง จะไม่เป็นองค์หญิงได้อย่างไร”
เชียนฟางเอ่ยว่า “เจ้าพูดมาตามตรงเถอะ หากข้าไม่ได้เป็นองค์หญิง เจ้าคิดว่าข้าทำอะไรได้บ้าง ไป๋จื่อใช้วิชาแพทย์ของนางเลี้ยงชีพตนเองได้ ใช้ชีวิตแบบที่นางต้องการ มีอิสระและไร้กังวล ข้าเองก็อยากใช้ชีวิตเช่นนั้น แต่ข้าทำอะไรได้บ้างเล่า”
บัดนี้จิ่นเอ๋อร์มีสีหน้างุนงง นางคิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าหากองค์ไม่ได้เป็นองค์หญิงจะยังทำอะไรได้
...
ห้างร้านสกุลหลิ่ว
ตงฟางมู่นำทางไป๋จื่อมาถึงห้างร้านสกุลหลิ่ว วันนี้ห้างร้านเปิดกิจการตามปกติ แต่กลับไม่มีกิจกรรมประมูลอันคึกคัก เพียงแค่ค้าขายเหมือนวันทั่วๆ ไปเท่านั้น
“เชิญด้านในขอรับ” พนักงานเข้ามาต้อนรับ
ตงฟางมู่กำลังจะแสดงฐานะ ทว่าไป๋จื่อแย่งพูดก่อน “ข้ามียาลูกกลอนอยากฝากขาย แต่ข้าเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่ทราบว่าควรทำอย่างไร”
รอยยิ้มบนใบหน้าของพนักงานยิ่งชัดเจนขึ้น เขานำทั้งสองคนไปที่แท่นขายของ แล้วกล่าวกับเจ้าของร้านที่กำลังดีดลูกคิดว่า “เจ้าของร้านซุน คุณหนูผู้นี้บอกว่ามียาลูกกลอนจะฝากขายขอรับ”
เจ้าของร้านหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองไป๋จื่อ จากนั้นก็กวาดสายตามองไปยังตงฟางมู่ที่อยู่ข้างๆ คนหนึ่งสูงใหญ่น่าเกรงขาม สง่างามไม่เบา ส่วนอีกคนหนึ่งตัวเล็กอรชร รอยยิ้มน่ามองนัก
“โอ้? พวกท่านอยากฝากขายยาอะไรหรือ ขอข้าดูสักหน่อยได้หรือไม่”
ไป๋จื่อนำยาลูกกลอนออกมาจากในกระเป๋าพก มันอยู่ในขวดขนาดเล็กสะอาดสะอ้าน ยาหนิวหวงเม็ดหนึ่งอยู่ด้านใน
เจ้าของร้านรับขวดเล็กมาดู หลังจากเปิดฝาขวดออกสูดดม กลิ่นหอมเข้มข้นสายหนึ่งก็ลอยมาเตะจมูก กลิ่นนั้นมีผลให้สดชื่นแจ่มใส พาให้ความเหนื่อยล้าจากการคิดบัญชีหายไปจนเกลี้ยง
“นี่คือยาอะไรหรือ” เขาได้รับยาลูกกลอนที่นำมาฝากขายอยู่บ่อยครั้ง แต่ยาเช่นนี้เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
“ยาหนิวหวงเจ้าค่ะ ใช้สำหรับภาวะสมองขาดเลือด หรืออากาศร้อนมาจนสลบไป ประสิทธิภาพชัดแจ้งนัก” ไป๋จื่อตอบ
เจ้าของร้านไม่เชี่ยวชาญเรื่องยา เขาเพียงมองยาลูกกลอนหนึ่งครั้งเท่านั้น ที่นี่เป็นเพียงด่านแรก ด้านหลังมีคนที่เชี่ยวชาญยิ่งกว่ารออยู่
เขากล่าวกับไป๋จื่อว่า “แม่นาง ข้ามองผลดีหรือเสียของยานี้ไม่ออก แต่ห้างร้านของพวกข้ามีปรมาจารย์ยาอยู่คนหนึ่ง เขาถนัดด้านการหลอมยาเป็นอย่างยิ่ง แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่ายานี้ดีจริงหรือไม่ พวกท่านทั้งสองนำยาหนิวหวงนี้ไปพบเขาที่ชั้นสองเถอะ ข้าจะให้พนักงานนำพวกท่านไป”
ว่าแล้วเขาก็กวักมือเรียกพนักงานที่อยู่อีกด้านหนึ่ง
พนักงานรีบเข้ามานำทั้งสองคนขึ้นไปชั้นบนทันที
ตงฟางมู่เอ่ยเสียงเบาว่า “ต้องลำบากเช่นนี้เลยหรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าต้องรู้ก่อนว่าแท้จริงแล้วห้างร้านสกุลหลิ่วแห่งนี้ทำกิจการอย่างไร จะธรรมดาเช่นคำบอกเล่าหรือไม่ อีกอย่างหนึ่ง จะซื้อของต้องใช้เงิน แต่ข้ามีเงินไม่มาก ขายยาลูกกลอนย่อมดีแล้วเจ้าค่ะ” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
ตงฟางมู่มองตาขวาง กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ตาพาเจ้ามาห้างร้าน จะซื้อของยังต้องให้เจ้าออกเงินเองหรือ เจ้าดูถูกท่านตาคนนี้เกินไปแล้ว”
เขานำทัพออกรบตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น แม้เงินเดือนแม่ทัพจะสูง ทว่ากลับไม่มากมายล้นฟ้า จะเลี้ยงครอบครัวใหญ่จึงไม่ใช่เรื่องง่าย
……….
ตอนที่ 896 ประมูล
ต่อมาอำนาจการทหารของเขาเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น รวมถึงเอาชนะสงครามได้อีกหลายครั้ง ยึดคลังสมบัติของแคว้นเล็กๆ ได้ ฮ่องเต้องค์ก่อนหลับตาข้างหนึ่ง ให้เขาและแม่ทัพใหญ่หลายคนได้รับประโยชน์ไปไม่น้อย ส่วนที่เหลือถึงส่งคืนให้เป็นสมบัติของแคว้น
หลังจากนั้นยังมีเรื่องพรรค์นี้อีกสองสามครั้ง คลังสมบัติที่เขาฉีอวิ๋นของเขาจึงไม่ใช่ของตกแต่งทั่วๆ ไป
ทหารฝีมือดีห้าพันนายที่อยู่บนเขาฉีอวิ๋นไม่ได้ขึ้นตรงกับราชสำนัก แต่เป็นเขาตงฟางมู่ที่เลี้ยงดูเอาไว้เอง หากไม่มีเงินแล้วจะเลี้ยงไหวหรือ
ไหนเลยไป๋จื่อจะรู้เรื่องพวกนี้ นางรู้เพียงว่าตำราแพทย์แตกต่างกับสิ่งของอย่างอื่น ตนเองเป็นคนอยากซื้อ เช่นนั้นนางออกเงินเองก็สมควรแล้ว
ไป๋จื่อไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงจูงมือตงฟางมู่ไปยังชั้นสอง
การตกแต่งบนชั้นสองคล้ายกับห้องทำงานที่นางเคยเห็นในยุคปัจจุบัน ใช้แผนไม้แกะสลักลายกั้นระหว่างที่ว่างขนาดใหญ่ให้กลายเป็นห้องเล็กๆ แต่ละห้องมีคนนั่งอยู่ข้างในคนหนึ่ง มีโต๊ะวางอยู่ตัวหนึ่ง
ตอนนี้ชั้นสองมีคนอยู่ไม่น้อย ล้วนถือสิ่งของสนทนากับคนที่อยู่ในห้อง บ้างก็ใจเย็น มีรอยยิ้มอยู่บนใบทว่า ทว่าบ้างก็โมโหอย่างหนัก ทุบโต๊ะและถลึงตา
จะว่าไปแล้วก็ไม่ใช่เรื่องแปลก หากได้ราคาสูงย่อมยิ้มหน้าบาน แต่หากได้ราคาต่ำก็ต้องโมโหมากอย่างแน่นอน
พนักงานนำไป๋จื่อและตงฟางมู่ไปที่ห้องในมุมหนึ่ง แต่ละห้องจะมีประตูเล็กๆ เมื่อลอดเข้าไปแล้วไม่ต่างอะไรกับเข้าไปอยู่ในกล่อง สองคนถือว่าพอดีอยู่ แต่หากมีอีกคนเพิ่มขึ้นมาก็อึดอัดแล้ว
ตงฟางมู่อยากจะเบียดเข้าไปข้างในให้ได้ เพราะคนที่นั่งอยู่เป็นบุรุษ เขาจะให้บุรุษผู้หนึ่งอยู่กับหลานสาวหัวแก้วหัวแหวนตามลำพังได้อย่างไร
ไป๋จื่อนำขวดยาออกมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วกล่าวกับบุรุษผู้นั้นว่า “นี่คือยาที่ข้าต้องการฝากขาย รบกวนท่านช่วยดูด้วย”
บุรุษผู้นั้นน่าจะอายุประมาณสี่สิบปี ร่างกายผอมแห้ง นัยน์ตาลึกโหล ท่าทางเหมือนคนป่วย เขาเบิกหนังตากึ่งหนึ่งมองไป๋จื่อ รับขวดยาที่เด็กสาวส่งมาให้อย่างไร้อารมณ์ ทันทีที่เปิดฝาขวดออก กลิ่นยาเข้มข้นแผ่กระจายไปทั่วห้องทันที สีหน้าเย็นชาและเหนื่อยล้าของเขาพลันหายไป เขาสดใสขึ้นมาหลายส่วน ก่อนจะเทยาลูกกลอนเม็ดสีน้ำตาลลงในฝ่ามือ
“ขะ ข้างในนี้มีหนิวหวง นอแรด และเซ่อเซียง มันคือยาอะไร” บุรุษคนนั้นรีบถาม
ไป๋จื่อยิ้มเล็กน้อย “ท่านเชี่ยวชาญจริงๆ เพียงแค่ดมก็รู้ส่วนประกอบสำคัญของมันแล้ว ถูกต้องเจ้าค่ะ ข้างในนี้มีหนิวหวง นอแรด และเซ่อเซียงจริงๆ มันคือยาหนิวหวง ใช้ในยามฉุกเฉินเมื่อเกิดภาวะสมองขาดเลือด หรือสลบไปเพราะอากาศร้อนจนเกินไปเจ้าค่ะ”
ฝ่ายบุรุษพยักหน้าอยู่หลายครั้ง “ไม่เลวๆ เพียงดมก็รู้ว่าต้องมีประสิทธิภาพดีเยี่ยม ข้าไม่ได้รับยาลูกกลอนคุณภาพเช่นนี้มานานแล้ว จะต้องประมูลได้ราคาดีแน่นอน!”
“ท่านคิดจะนำยาลูกกลอนไปประมูลหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อถาม
บุรุษผู้นั้นคิดเช่นนนั้นจริงๆ “แน่นอนว่าต้องนำไปประมูล ของดีเช่นนี้ ต้องให้ทุกคนรู้ด้วยทั่วกัน แต่น่าเสียดายที่วันนี้เจ้ามาช้าไป หากมาเร็วกว่านี้สักสองสามวัน ต้องมีคนมากมายกว่านี้เห็นยาลูกกลอนนี้เป็นแน่ และต้องขายได้ราคาสูงกว่านี้ด้วย”
“แล้วตอนนี้เล่าเจ้าคะ” ไป๋จื่อถาม
อีกฝ่ายถอนใจเสียงหนึ่ง “อีกสามวันถึงจะเริ่มการประมูล ต้องรออีกสามวัน ข้าจะพยายามเต็มที่ แม่นางวางใจได้”
ไป๋จื่อพยักหน้า “เป้าหมายของข้าไม่ใช่การขายของ ย่อมไม่ค่อยสนใจเท่าไร”
เขาถามไป๋จื่อทันใด “แม่นาง ข้าขอบังอาจถาม คนที่หลอมยาลูกกลอนนี้คือปรมาจารย์ยาท่านใดหรือ” ยาลูกหลอนในเมืองหลวงมีไม่มาก คนที่จะหลอมยาลูกกลอนคุณภาพดีเช่นนี้ออกมาได้ยิ่งมีน้อยยิ่งกว่าน้อย
ไป๋จื่อยิ้มน้อย “คงเรียกว่าปรมาจารย์ยาไม่ได้ ข้าเป็นคนหลอมเอง ยังมีหลายอย่างต้องปรับแก้”
YOU MAY ALSO LIKE
