จอมปราชญ์ปราบอสูร - บทที่ 62 – บุกส ำนักเต๋ำเสวียน

หุบเขำเมฆำบิน แคว้นตงหลิน ที่ตั้งของตระกูลโจว
ในห้องประชุมใหญ่แห่งหนึ่ง ศิษย์สำยตรงของตระกูลโจวกว่ำสิบ
คนและผู้อำวุโสผู้ดูแลบำงคนก ำลังประชุมกันอยู่
โจวเจี้ยนซิงหรี่ตำ ถือเมล็ดแตงโมก ำหนึ่งพลำงเหม่อลอยพลำง
แทะอยู่ตรงนั้น เมล็ดแตงโมนั้นยังเป็นรสคำรำเมลอีกด้วย
ว่ำกันว่ำเมล็ดแตงโมรสคำรำเมลนี้ยังเป็นกู้เฉิงสอนเขำท ำ อย่ำ
ว่ำไปเลย รสชำติก็ไม่เลวจริงๆ
ทันใดนั้น นกกระเรียนกระดำษวิญญำณก็กระพือปีกบินเข้ำมำ
ในตระกูลโจว เพรำะบนนั้นมีตรำประทับของตระกูลโจวอยู่ ดังนั้นจึง
ไม่มีใครสกัดกั้น
โจวเจี้ยนซิงคว้ำนกกระเรียนไว้ในมือ รู้สึกถึงสำยตำของคนอื่นๆ
ที่มองมำ เขำก็โบกมือ “ทุกคนท ำต่อไป ไม่ต้องสนใจข้ำ”
เปิดนกกระเรียนกระดำษออก เมื่อเห็นเนื้อหำในนั้น ในดวงตำ
ของโจวเจี้ยนซิงก็อดไม่ได้ที่จะเผยแววประหลำดใจออกมำ
ควำมกล้ำของกู้เฉิงคนนี้ ช่ำงกล้ำหำญจริงๆ
แต่หลังจำกประหลำดใจแล้ว เขำกลับรู้สึกสนุกสนำนมำกกว่ำ

เรื่องของเมืองซูเจียเขำติดหนี้บุญคุณกู้เฉิงครั้งหนึ่ง ด้วยนิสัย
ของเขำ ไม่ว่ำกู้เฉิงจะเสนอค ำขอแบบไหน ขอเพียงไม่เกินไป เขำก็
จะยอมรับ
เขำเพียงแค่ไม่คิดว่ำ กู้เฉิงมำขอร้องเขำ กลับเป็นเพรำะเรื่องแบบ
นี้
หำกจะบอกว่ำก่อนหน้ำนี้โจวเจี้ยนซิงเพียงแค่รู้สึกว่ำกู้เฉิงคนนั้น
มีพรสวรรค์และศักยภำพไม่เลว ในอนำคตจะเป็นบุคคลส ำคัญคน
หนึ่ง จึงสมควรที่จะคบหำด้วย
เช่นนั้นตอนนี้ เขำต้องยอมรับว่ำ ตนเองดูถูกกู้เฉิงไปหน่อยแล้ว
คนที่กล้ำท ำเช่นนี้ในเวลำนี้ได้ ไม่ใช่คนธรรมดำ
แน่นอนว่ำเงื่อนไขคือกู้เฉิงไม่ตำยและท ำส ำเร็จ
ทันใดนั้นผู้อำวุโสของตระกูลโจวคนหนึ่งก็พูดเสียงหนัก “เอำล่ะ
เรื่องวันนี้ก็ประชุมกันถึงตรงนี้ ทุกคนยังมีอะไรจะพูดอีกไหม”
โจวเจี้ยนซิงยื่นมือออกมำ “เดี๋ยวก่อน ข้ำมี
เมื่อเร็วๆ นี้ตระกูลไม่ได้ขุดพบโบรำณสถำนของส ำนักเต๋ำแห่ง
หนึ่ง ได้ของมำมำกมำยต้องหำคนจำกส ำนักเต๋ำมำประเมินคุณค่ำ
หน่อยรึ
ช่วยเพิ่มคนให้ข้ำหน่อย เจ้ำส ำนักเต๋ำเสวียนแห่งเมืองเหอหยำง
อวี๋ไป่เชียน”

ผู้อำวุโสคนนั้นประหลำดใจ “อวี๋ไป่เชียนรึ ท ำไมข้ำไม่เคยได้ยิน
ชื่อนี้มำก่อน เขำเป็นนักพรตผู้ทรงคุณวุฒิสำยไหนของส ำนักเต๋ำ”
โจวเจี้ยนซิงเกำหัว “ดูเหมือนจะไม่ใช่สำยไหนเลย เมื่อเร็วๆ นี้ข้ำ
ไม่ได้ไปดูแลเมืองเหอหยำงรึ ถือว่ำเป็นคนรู้จักคนหนึ่ง ผู้อำวุโสช่วย
ส่งบัตรเชิญไปให้หน่อยก็แล้วกัน”
ผู้อำวุโสคนนั้นได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ถำมอะไรมำก
โจวเจี้ยนซิงอำจกล่ำวได้ว่ำเป็นสำยตรงของตระกูลโจว เรื่อง
เล็กน้อยแค่นี้ เขำย่อมไม่มีควำมคิดเห็นอะไร
หยิบนกกระเรียนกระดำษวิญญำณออกมำอีกตัวหนึ่ง โจวเจี้ยน
ซิงก็เขียนจดหมำยตอบกลับกู้เฉิงฉบับหนึ่ง
ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ โจวเจี้ยนซิงมองไปยังทิศทำงของเมืองเหอห
ยำง ในแววตำมีควำมอยำกรู้อยำกเห็นปรำกฏขึ้น
สิ่งที่กู้เฉิงให้เขำท ำเขำก็ท ำไปหมดแล้ว เขำก็อยำกจะรู้
เหมือนกันว่ำ กู้เฉิงจะสำมำรถท ำได้ถึงระดับไหน
อ ำเภอหลินตง กู้เฉิงหลังจำกเห็นจดหมำยตอบกลับของโจ
วเจี้ยนซิงแล้ว ในดวงตำก็เผยแววเย็นชำออกมำ
ขอเพียงอวี๋ไป่เชียนไป ควำมส ำเร็จก็มีแล้วห้ำส่วน
ทันใดนั้นกู้เฉิงก็เรียกจี้หลินเฟิงมำ

“หัวหน้ำจี้ ในอดีตข้ำช่วยท่ำนขึ้นครองต ำแหน่งหัวหน้ำสมำคม
ฉำงเล่อ ตอนนี้ข้ำต้องกำรให้หัวหน้ำจี้ท่ำนช่วย ข้ำคิดว่ำหัวหน้ำท่ำน
คงจะไม่ปฏิเสธใช่ไหม”
กู้เฉิงจ้องมองจี้หลินเฟิง มองจนอีกฝ่ำยรู้สึกอึดอัด
จี้หลินเฟิงยิ้มขมขื่นอย่ำงจนปัญญำ “ท่ำนขอรับ ฝีมือของ
สมำคมฉำงเล่อของข้ำท่ำนก็ไม่ใช่ไม่รู้ ท ำได้เพียงแค่ป้องกันตัวเอง
เท่ำนั้น
ท่ำนให้พวกเรำปลูกสมุนไพรวิญญำณได้ แต่ท่ำนให้พวกเรำไป
บุกโจมตีส ำนักเต๋ำเสวียน นั่นมันก็คือกำรส่งไปตำยชัดๆ”
กู้เฉิงพูดเสียงหนัก “ข้ำรู้ฝีมือของสมำคมฉำงเล่อของพวกท่ำน
ดังนั้นก็ไม่ได้อยำกจะให้พวกท่ำนไปบุกโจมตีส ำนักเต๋ำเสวียน
ข้ำเพียงแค่ต้องกำรให้พวกท่ำนช่วยข้ำเตรียมยำพิษบำงอย่ำง
เท่ำนั้น ยำพิษชนิดที่สำมำรถแพร่กระจำยไปตำมลมได้”
“แต่สมำคมฉำงเล่อของพวกเรำปลูกได้แค่สมุนไพรวิญญำณ จะ
ไปปลูกยำพิษอะไรได้”
กู้เฉิงยิ้มเยำะ “ยำพิษสำมส่วน สำมำรถปลูกสมุนไพรวิญญำณ
ได้ก็สำมำรถปลูกยำพิษได้
เมืองเหอหยำง แม้แต่ในตลำดมืดของแคว้นตงหลินทั้งแคว้น ยำ
พิษบำงอย่ำง ก็มำจำกสมำคมฉำงเล่อของท่ำน”

จี้หลินเฟิงมีจุดอ่อนอยู่ในมือกู้เฉิง จุดอ่อนหนึ่งก็คือจับ สอง
จุดอ่อนก็คือจับ ภำยใต้สำยตำที่บีบคั้นของกู้เฉิง จี้หลินเฟิงท ำได้
เพียงยอมแพ้เหมือนกับกำรรักษำ พยักหน้ำอย่ำงยอมจ ำนน “ข้ำจะ
ส่งคนกลับไปปรุงยำพิษ พรุ่งนี้เช้ำก็จะส่งมำให้ได้”
ทันใดนั้นหลิ่วอิ๋งอิ๋งข้ำงๆ ก็โยนกระดำษแผ่นหนึ่งให้จี้หลินเฟิง
“เดี๋ยวก่อน เอำสมุนไพรเหล่ำนี้มำให้ข้ำด้วย ไม่ใช่ของล ้ำค่ำอะไร
น่ำจะหำไม่ยำก”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งมองกู้เฉิง “สูตรยำพิษซำกศพของสำยวิชำคนคุมศพ
ของข้ำมีไม่น้อย ข้ำจัดหมอกพิษป่ำกระดูกซำกศพนี้ น่ำจะช่วยท่ำน
ได้ไม่น้อย”
เมื่อเห็นสำยตำของกู้เฉิงที่ดูแปลกไปหน่อย หลิ่วอิ๋งอิ๋งก็ฮึ่มเสียง
เบำ “สำยวิชำคนคุมศพของข้ำไม่ใช่พวกนักพรตสำยมำรที่ไม่มี
ขอบเขตอะไรเลย
และส ำนักเต๋ำเสวียนนั่นก็เปิดส ำนักอย่ำงเปิดเผย น่ำจะถือว่ำเป็น
ส ำนักที่เป็นทำงกำรแล้วใช่ไหม เป็นอย่ำงไร กำรกระท ำของพวกเขำ
ยิ่งกว่ำนักพรตสำยมำรเสียอีก
นักพรตสำยมำรปล้นทรัพย์ฆ่ำคน อย่ำงน้อยก็ยังเป็นเพรำะ
ผลประโยชน์ แต่พวกเขำ กลับเป็นเพรำะควำมขัดเคืองใจชั่ววูบก็ฆ่ำ
คนไปมำกมำย”

กู้เฉิงเคำะโต๊ะ ถอนหำยใจยำว “จริงด้วย พลังไม่มีดีชั่ว มีแต่คน
เท่ำนั้นที่มีดีชั่ว
วันนี้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้อวี๋ไป่เชียนไปแล้ว ตอน
กลำงคืนเรำก็จะเริ่มบุกโจมตีส ำนักเต๋ำเสวียน”
เมื่อก ำหนดแผนกำรเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็เริ่มเตรียมตัวทันที
ลับดำบเตรียมพร้อม มุ่งสู่เต๋ำเสวียน
ในตอนนี้ที่ส ำนักเต๋ำเสวียน อวี๋ไป่เชียนก ำลังถือบัตรเชิญที่
ตระกูลโจวส่งมำ ใบหน้ำที่ส่วนใหญ่จะดูเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลำ
ในตอนนี้กลับยิ้มเหมือนดอกไม้
นี่คือบัตรเชิญเข้ำร่วมงำนประมูลของตระกูลโจว เป็นส ำนักงำน
ใหญ่ของตระกูลโจวส่งมำให้เขำ
ในนั้นยังเชิญผู้เชี่ยวชำญสำยเต๋ำของแคว้นตงหลินมำไม่น้อย
เลยทีเดียว แม้แต่ยังมีนักพรตจำกวัดเมฆขำวมำด้วยตนเองจำกเมือง
หลวงอีกด้วย
ตนเองสำมำรถไปเข้ำร่วมกับคนกลุ่มนี้ได้ นี่ส ำหรับเขำแล้วถือ
เป็นเกียรติอย่ำงยิ่ง
แม้ในอดีตอวี๋ไป่เชียนจะถูกขับออกจำกส ำนักเต๋ำ แต่เขำก็ภูมิใจ
ในชำติก ำเนิดของตนเองมำโดยตลอด

เขำเป็นผู้บ ำเพ็ญปรำณสำยเต๋ำแท้ๆ ไม่เหมือนกับนักพรตสำย
มำรเหล่ำนั้น
ดังนั้นหลังจำกได้รับบัตรเชิญแล้ว อวี๋ไป่เชียนก็รีบหยิบชุด
นักพรตลำยเมฆแขนน ้ำที่ตนเองเก็บรักษำไว้อย่ำงดีออกมำ สวม
มงกุฎเต๋ำหยกสีม่วงเขียว และยังเสียบปิ่นหยกขำวจื่ออู่แท่งหนึ่ง ถือ
แส้ปัดฝุ่นของตนเอง แต่งตัวหล่อเหลำเป็นอย่ำงมำก ถึงได้เตรียมตัว
ออกเดินทำง
เรียกจงหลินมำ อวี๋ไป่เชียนสั่ง “ช่วงที่ข้ำไม่อยู่ ให้ศิษย์ในส ำนัก
ทุกคนอย่ำออกจำกบ้ำน
เพิ่งจะสร้ำงเรื่องวุ่นวำยมำ ให้ทุกคนอยู่เงียบๆ”
“ทรำบแล้วเจ้ำส ำนัก”
หลังจำกจัดกำรเรียบร้อยแล้ว อวี๋ไป่เชียนถึงได้ลงเขำออก
เดินทำง
เขำไม่รู้เลยว่ำ ข้ำงทำงหลวง มีคนจ้องมองเขำอยู่แล้ว
ตลอดทำงมีคนแอบมองอยู่ตลอดเวลำ จนกระทั่งอวี๋ไป่เชียนออก
จำกเขตเมืองเหอหยำงไปโดยสมบูรณ์ ทุกคนถึงได้เข้ำใกล้ประตู
ส ำนักเต๋ำเสวียน
จ้ำวซิงหมิงพูดเสียงหนัก “ท่ำนขอรับ ตอนนี้ลงมือเลยไหม”

กู้เฉิงมองดูท้องฟ้ำ พูดเรียบๆ “รออีกหน่อย คืนเดือนมืดลมแรง
ฆ่ำคนวำงเพลิง
ฟ้ำมืดถึงจะดีต่อกำรฆ่ำคนไม่ใช่รึ”
จ้ำวซิงหมิงบิดคออย่ำงอึดอัดเล็กน้อย
พวกเขำคือทหำรเกรำะนิลของหน่วยพิทักษ์รำตรี เป็น
ข้ำรำชกำรของรำชส ำนักอย่ำงเป็นทำงกำร มีเกียรติอย่ำงยิ่ง
แต่พอถูกกู้เฉิงพูดแบบนี้ พวกเขำจะเหมือนกับพวกโจรปล้นฆ่ำ
คนได้อย่ำงไร
โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเมื่อรู้ว่ำเดี๋ยวพวกเขำจะต้องใช้ยำพิษอีก
วิธีกำรแบบนี้ยิ่งไม่สง่ำงำมเข้ำไปใหญ่ แม้แต่คนในยุทธภพสำยมำร
บำงคนก็ยังคิดว่ำกำรใช้ยำพิษเป็นวิธีกำรที่ต ่ำช้ำ
ดังนั้นจ้ำวซิงหมิงจึงค่อยๆ ทิ่มกู้เฉิง
“ท่ำนขอรับ เดี๋ยวต้องใช้ยำพิษจริงๆ รึ แบบนั้นจะไม่ดูต ่ำช้ำ
เกินไปหน่อยรึ”
กู้เฉิงพูดเรียบๆ “ต ่ำช้ำรึ ส ำนักเต๋ำเสวียนมีศิษย์กว่ำร้อยคน เป็น
ห้ำเท่ำของพวกเรำ ไม่ใช้ยำพิษ จะเอำอะไรไปสู้กับพวกเขำ
และเดี๋ยวลงมือให้เด็ดขำดหน่อย เรียบร้อยหน่อย ฆ่ำให้เกลี้ยง
หน่อย เจ้ำไม่พูด ข้ำไม่พูด นอกจำกยมบำล ใครจะรู้ว่ำพวกเรำใช้
วิธีกำรที่ต ่ำช้ำเช่นนี้”

จ้ำวซิงหมิงถูกพูดจนจนมุม แต่เมื่อคิดดูดีๆ กลับยังมีเหตุผลอยู่
บ้ำง
หลำยชั่วยำมต่อมำ ค ่ำคืนก็มำถึง
ควำมมืดที่หนำทึบปกคลุมประตูส ำนักเต๋ำเสวียน เมฆด ำบดบัง
แสงจันทร์และแสงดำว กู้เฉิงมองขึ้นไปบนท้องฟ้ำ ในใจก็คิดว่ำ ช่ำง
เป็นอำกำศที่ดีส ำหรับกำรฆ่ำคนวำงเพลิงจริงๆ
“ลงมือเถอะ”
นักรบของสมำคมฉำงเล่อและหลิ่วอิ๋งอิ๋งที่เตรียมพร้อมอยู่ทำงนั้น
ก็เริ่มจัดเตรียมทันที
สมำคมฉำงเล่อจุดดอกไม้ไฟ ยำเม็ดภำยใต้กำรเผำไหม้ของ
เปลวไฟ ปล่อยควันสีเหลืองเข้มข้นออกมำ ปกคลุมไปยังประตูส ำนัก
เต๋ำเสวียน
ส่วนหลิ่วอิ๋งอิ๋งก็ประสำนอิน พลังอินกระตุ้นยำพิษต่ำงๆ ที่นำงขอ
มำจำกสมำคมฉำงเล่ำอย่ำงต่อเนื่อง แล้วก็เสริมด้วยไอซำกศพพลัง
อินและน ้ำจ ำนวนมำก หมอกพิษจำงๆ ก็ลอยขึ้นมำ รำวกับหมอก
หนำ ก็ลอยไปยังประตูส ำนักเช่นกัน
กู้เฉิงและคนของหน่วยพิทักษ์รำตรีข้ำงล่ำงก็อมยำเม็ดแก้พิษไว้
ในปำกอย่ำงเงียบๆ ชักอำวุธที่ส่องประกำยเย็นเยียบออกมำ

เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องและเสียงทะเลำะกันดังขึ้นมำจำกในส ำนัก
เต๋ำเสวียน กู้เฉิงก็โบกมือ ตะโกนเสียงเบำ
“ฆ่ำ”