จอมปราชญ์ปราบอสูร - บทที่ 69 – บททดสอบ

เรื่องที่กู้เฉิงท ำลำยล้ำงลัทธิเต๋ำเร้นลับนั้น จะขำวหรือด ำไม่
ส ำคัญ สิ่งส ำคัญมำตลอดคือท่ำทีของเซี่ยอันจือ
ดังนั้นตั้งแต่แรกกู้เฉิงไม่เคยคิดจะแก้ตัวอะไรให้ตัวเองเลย
ลัทธิเต๋ำเร้นลับเลวร้ำยเพียงใดเขำไม่ได้พูด เขำฆ่ำคนเพื่อช่วย
คนเขำก็ไม่ได้พูด เพรำะเรื่องเหล่ำนี้ส ำคัญส ำหรับเขำ แต่ส ำหรับผู้
บัญชำกำรปรำบปรำมอย่ำงเซี่ยอันจือแล้วมันไม่ส ำคัญเลย
กู้เฉิงกล้ำรับประกันว่ำถ้ำเขำแก้ตัวแบบนั้นบทสรุปสุดท้ำยคงหนี
ไม่พ้นกำรถูกลงโทษอย่ำงหนัก
เจ้ำกู้เฉิงช่วยคนฆ่ำคน เพื่อสถำนกำรณ์โดยรวม แล้วเขำที่เป็น
ผู้บัญชำกำรปรำบปรำมท ำอะไรอยู่หรือ กินข้ำวรอไปวันๆงั้นหรือ
ชุยจื่อเจี๋ยบอกให้กู้เฉิงอย่ำขัดควำมประสงค์ของเซี่ยอันจือ กู้เฉิง
ไม่เพียงไม่ขัดควำมประสงค์ของเขำ แต่ยังมอบชื่อเสียงและ
ผลประโยชน์ส่งตรงถึงหน้ำท่ำนผู้บัญชำกำรปรำบปรำม ท่ำนจะรับ
หรือไม่
กู้เฉิงกล้ำรับประกันว่ำเซี่ยอันจือต้องรับ
ไม่ใช่เพรำะเขำโลภ แต่เพรำะสิ่งที่เซี่ยอันจือต้องกำรคือลูกน้องที่
เชื่อฟัง

ไม่ว่ำควำมสำมำรถของคุณจะเป็นอย่ำงไร ไม่ว่ำคุณจะขำวหรือ
ด ำ ตรำบใดที่คุณเชื่อฟังมำกพอในแคว้นตงหลินทั้งหมด คุณก็จะไป
ได้สวย
เมื่อกู้เฉิงพูดถ้อยค ำเหล่ำนี้ออกมำ เซี่ยอันจือรำวกับได้เห็นสิ่งที่
น่ำสนใจ ควำมโกรธบนใบหน้ำค่อยๆจำงหำยไป กลำยเป็นรอยยิ้มที่
ดูไม่ออกว่ำยิ้มจริงหรือแกล้งยิ้ม
“พูดได้ดีกว่ำร้องเพลงเสียอีก ทุกค ำล้วนมำจำกปำกเจ้ำ เท่ำกับ
ว่ำเจ้ำท ำทุกอย่ำงเพื่อข้ำโดยไม่มีข้อผิดพลำดแม้แต่น้อยเลยงั้นหรือ”
กู้เฉิงก้มหน้ำลงกล่ำวเสียงเข้ม “ข้ำน้อยผิดแน่นอน ผิดที่
ควำมสำมำรถมีจ ำกัด เดิมทีอยำกจะแก้ปัญหำให้ท่ำนผู้บัญชำกำร
แต่กลับจัดกำรได้ไม่เรียบร้อย จนปัญหำนี้มำถึงท่ำนผู้บัญชำกำร
สร้ำงควำมเดือดร้อนให้ท่ำน
ถูกคือถูก ผิดคือผิด ข้ำน้อยยินดีรับโทษ ต่อไปจะไม่ให้เกิดเรื่อง
เช่นนี้ขึ้นอีกแน่นอน”
เซี่ยอันจือชะงักไปเล็กน้อยแล้วหัวเรำะเสียงดัง “ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ
น่ำสนใจ น่ำสนใจ ได้ยินว่ำเจ้ำได้รับกำรส่งเสริมจำกเมิ่งหำนถัง เจ้ำ
กับเมิ่งหำนถังช่ำงไม่เหมือนกันเลยจริงๆ”
“ท่ำนเมิ่งมีวิธีกำรของท่ำนเมิ่ง ข้ำน้อยมีวิธีกำรของข้ำน้อย แต่
สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนคือพวกเรำล้วนเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยพิทักษ์
รำตรีแคว้นตงหลิน และปฏิบัติตำมค ำสั่งของท่ำนผู้บัญชำกำรเสมอ”

เซี่ยอันจือโบกมือแล้วพูดเรียบๆ “เอำล่ะ แยกย้ำยกันได้แล้ว
หักล้ำงคุณโทษกันไป แต้มผลงำนจำกกำรท ำลำยแดนภูตทำงแคว้น
ตงหลินจะไม่ให้แล้ว
ของพวกนั้นจำกลัทธิเต๋ำเร้นลับ พวกเจ้ำเก็บส่วนที่ใช้ได้ไว้ ที่ใช้
ไม่ได้ก็ส่งตรงมำที่เมืองหลินอันก็แล้วกัน”
ส ำหรับของเหล่ำนั้นจำกลัทธิเต๋ำเร้นลับ เซี่ยอันจือไม่ได้ให้
ควำมส ำคัญมำกนัก
เขำเป็นถึงผู้บัญชำกำรปรำบปรำมของแคว้น จะมำโลภสมบัติ
พัสถำนเล็กน้อยของลัทธิเต๋ำเร้นลับได้อย่ำงไร ของเหล่ำนี้ส ำหรับเขำ
แล้วเทียบไม่ได้แม้แต่กำรเสริมบำรมี
สิ่งที่เขำให้ควำมส ำคัญอย่ำงแท้จริงคือท่ำที ท่ำทีของกู้เฉิง
หน่วยพิทักษ์รำตรีแคว้นตงหลินให้เขำเป็นใหญ่ สิ่งที่เขำต้องกำร
คือท่ำทีที่เชื่อฟังอย่ำงเด็ดขำดของคนเบื้องล่ำง
หลังจำกเซี่ยอันจือจำกไป เฉินหมำจื่อและคนอื่นๆมองกู้เฉิงด้วย
สำยตำแปลกๆ
พวกเขำเป็นคนเก่ำแก่ของหน่วยพิทักษ์รำตรีแคว้นตงหลิน ย่อม
รู้ดีว่ำเซี่ยอันจือมีนิสัยอย่ำงไร
แม้ว่ำรูปลักษณ์ภำยนอกจะดูดี ปกติก็ดูเหมือนไม่ค่อยโกรธ แต่
ถ้ำมีใครท ำผิดหรือขัดใจเขำ รับรองว่ำไม่มีจุดจบที่ดีแน่นอน

กู้เฉิงเป็นคนไม่กี่คนที่ท ำผิดแล้วยังสำมำรถรอดตัวไปได้ครบ
สำมสิบสอง แถมดูเหมือนเขำยังกล่อมเซี่ยอันจือจนอำรมณ์ดีมำกอีก
ด้วย
เมื่อทุกคนจำกไปแล้ว ชุยจื่อเจี๋ยจึงเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้ำผำกแล้ว
พูดเสียงต ่ำ “ข้ำบอกเจ้ำแล้วว่ำอย่ำเล่นเสี่ยงแบบนี้ทุกครั้งได้ไหม
เล่นลูกไม้กับท่ำนผู้บัญชำกำรปรำบปรำม เจ้ำก็กล้ำคิดนะ
ถ้ำเกิดท่ำนผู้บัญชำกำรปรำบปรำมเป็นคนอำรมณ์แปรปรวนเจ้ำ
จะท ำอย่ำงไร บำงทีอำจจะฟันเจ้ำทิ้งตรงนั้นเลยก็ได้
ผู้บัญชำกำรปรำบปรำมจะฆ่ำผู้ตรวจกำรณ์รำตรีสักคน ไม่ต้อง
รำยงำนเบื้องบนด้วยซ ้ำ อยำกฆ่ำก็ฆ่ำได้เลย”
กู้เฉิงยิ้มมุมปำกแล้วพูดเสียงต ่ำเช่นกัน “ก็เพรำะข้ำรู้นิสัยของ
ท่ำนผู้นี้ ข้ำถึงกล้ำพูดแบบนี้
และข้ำสงสัยว่ำที่ท่ำนผู้บัญชำกำรปรำบปรำมท ำตัวแบบนี้มำ
ตลอด อำจจะตั้งใจท ำ ดังนั้นข้ำแค่ท ำตำมแนวทำงของเขำก็พอแล้ว”
“ตั้งใจท ำ หมำยควำมว่ำยังไง”
กู้เฉิงพูดเสียงต ่ำ “ท่ำนผู้นี้แสดงนิสัยและควำมชอบของตัวเอง
ออกมำอย่ำงชัดเจน ก็เพื่อให้คนเบื้องล่ำงท ำตำมควำมชอบและ
แนวทำงนั้น ไม่ว่ำเรื่องจะถูกหรือผิด มีแต่ท่ำนผู้นี้เท่ำนั้นที่ถูก

ไม่ว่ำชื่อเสียงภำยนอกจะเป็นอย่ำงไร คนที่ยอมท ำแบบนี้ถึงจะถือ
ว่ำเป็นคนของเขำ เป็นคนที่เชื่อฟัง ส่วนคนที่ไม่ยอมก็ไม่ต้องพูดถึง”
สิ่งที่เซี่ยอันจือเล่นอยู่นี้พูดง่ำยๆก็คือกำรชี้กวำงเป็นม้ำแบบอ้อมๆ
เขำไม่ยอมฟังควำมคิดเห็นที่แตกต่ำงแม้แต่น้อยจริงๆหรือ
แยกแยะถูกผิดขำวด ำไม่ออกหรือ
ไม่แน่เสมอไป เพียงแต่ต้องรอให้เขำอนุญำตให้คุณแสดงควำม
คิดเห็น คุณถึงจะพูดได้ รอให้เขำอนุญำตให้คุณแยกแยะขำวด ำ คุณ
ถึงจะแยกแยะได้
เมื่อท ำเช่นนี้นำนเข้ำ ก็ย่อมสำมำรถคัดกรองได้ว่ำใครเป็นคน
เชื่อฟัง ใครเป็นคนไม่เชื่อฟัง
เหมือนกับครั้งนี้ที่เขำปล่อยกู้เฉิงไป ไม่ใช่เพรำะกู้เฉิงท ำถูกหรือ
ท ำผิด แต่เป็นเพรำะกู้เฉิงแสดงท่ำที ‘เชื่อฟัง’ มำก
ส่วนชุยจื่อเจี๋ยที่สำมำรถหยั่งรำกลึกในเมืองเหอหยำงได้ ไม่ใช่
เพรำะเขำเชื่อฟัง แต่เพรำะเขำเป็นคนเจ้ำเล่ห์พอ แม้บำงครั้งจะไม่เห็น
ด้วยกับควำมเห็นของผู้บัญชำกำรปรำบปรำมผู้นี้ แต่ก็ไม่เคยขัดแย้ง
ซึ่งหน้ำ เพียงแค่แอบท ำตำมใจตัวเองลับหลัง
แต่เห็นได้ชัดว่ำกำรกระท ำแบบเขำในสำยตำของผู้บัญชำกำร
ปรำบปรำมผู้นั้นก็ไม่เป็นที่โปรดปรำนเท่ำไหร่ ควำมส ำคัญจึงมีจ ำกัด
ชุยจื่อเจี๋ยถอนหำยใจแล้วส่ำยหน้ำอย่ำงจนใจ

กำรมีเจ้ำนำยแบบนี้เขำก็รู้สึกเหนื่อยใจเหมือนกัน หรือว่ำเขำ
ควรจะหำโอกำสย้ำยเข้ำเมืองหลวง ไม่เป็นผู้บัญชำกำรใหญ่น่ำเบื่อ
คนนี้แล้วดีไหม
แต่ควำมคิดเช่นนี้ปรำกฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก็ถูกชุยจื่อเจี๋ยโยนทิ้งไป
ไกลลิบ
เขำไม่ใช่เมิ่งหำนถังและเถียเทียนอิง ที่สำมำรถละทิ้งอ ำนำจเพื่อ
ไล่ตำมวิถีนักรบอย่ำงสุดใจ ยอมไปเป็นทหำรเกรำะนิลในเมืองหลวง
หน่วยพิทักษ์รำตรีเมืองเหอหยำงเขำบริหำรมำสิบกว่ำปี เขำท ำ
ใจทิ้งมันไปไม่ลงหรอก
“เอำล่ะ ครั้งนี้ถือว่ำรอดพ้นวิกฤตไปได้ ครั้งหน้ำอย่ำท ำเสี่ยงแบบ
นี้อีก กลับเมืองเหอหยำงกันเถอะ”
กู้เฉิงกลับพูดขึ้นว่ำ “ท่ำนผู้บัญชำกำรใหญ่ ขออยู่ที่เมืองหลิน
อันต่ออีกวันได้หรือไม่ ข้ำต้องซื้อของบำงอย่ำง”
ของที่กู้เฉิงจะซื้อคือวัตถุดิบส ำหรับหลอมวิชำห้ำภูตเคลื่อนย้ำย
วัตถุดิบที่แลกมำจำกหน่วยพิทักษ์รำตรีเมืองเหอหยำงก่อนหน้ำ
นี้แม้จะเพียงพอ แต่ก็คุณภำพต ่ำไปหน่อย ท ำให้ควำมเร็วในกำร
หลอมช้ำลง ครึ่งเดือนหลอมส ำเร็จไปเพียงตัวครึ่ง
ครั้งนี้มำถึงเมืองหลินอัน กู้เฉิงก็เตรียมจะหำของดีๆหน่อย
“ได้ งั้นเจ้ำก็ไปเถอะ พรุ่งนี้พวกเรำค่อยกลับเมืองเหอหยำง”

เมื่อเทียบกับเมืองเหอหยำง บรรยำกำศของผู้ฝึกตนในเมืองหลิน
อันจะเข้มข้นกว่ำ มีแม้กระทั่งตลำดนัดผู้ฝึกตนที่จัดไว้ส ำหรับกำร
แลกเปลี่ยนโดยเฉพำะ
เพรำะของบำงอย่ำงที่ผู้ฝึกตนใช้เป็นของมีค่ำที่หำซื้อไม่ได้ กำร
ใช้เงินมำแลกเปลี่ยนจึงไม่ค่อยเหมำะสม ดังนั้นจึงเป็นกำรแลกเปลี่ยน
ของต่อของ โดยมีของที่เป็นสื่อกลำงคือยำเม็ด
ใช่แล้ว แม้ว่ำรำชวงศ์ต้ำเฉียนจะห้ำมกำรค้ำยำเม็ดบ ำเพ็ญเพียร
ทุกชนิดอย่ำงเปิดเผย แต่ในเมืองหลินอันนี้กลับใช้ยำเม็ดเป็น
สื่อกลำงในกำรแลกเปลี่ยนอย่ำงโจ่งแจ้ง เหตุผลก็คือร้ำนค้ำทุกแห่งที่
เปิดในตลำดนัดผู้ฝึกตนในเมืองหลินอันจะต้องจ่ำยผลประโยชน์สำม
ส่วนให้กับเซี่ยอันจือ
แน่นอนว่ำนี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย วิธีกำรหำเงินของท่ำนผู้
บัญชำกำรปรำบปรำมผู้นี้มีมำกกว่ำนั้น
หำกมีใครลงมือในเมืองหลินอัน หน่วยพิทักษ์รำตรีจะจับกุมทันที
แล้วให้จ่ำยเงินประกันตัว ใครจ่ำยมำกก็ปล่อยก่อน คนที่จ่ำยน้อยจะ
ถูกลงโทษหนัก
ด้วยเหตุนี้คู่กรณีที่ลงมือกันแทบจะแย่งกันจ่ำยเงิน กลัวว่ำตัวเอง
จะกลำยเป็นคนที่จ่ำยน้อย
ดังนั้นในเวลำต่อมำ ควำมสงบเรียบร้อยของเมืองหลินอันก็ดีขึ้น
มำกจริงๆ เพรำะคนส่วนใหญ่สู้ได้ แต่จ่ำยไม่ไหว

แม้ว่ำกู้เฉิงจะไม่ขำดเงิน แต่เงินของเขำก็พอแค่ค่ำกินอยู่เดินทำง
กำรจะซื้อวัตถุดิบส ำหรับฝึกตนแบบนี้ยังไม่พอ
แต่ตอนที่กวำดล้ำงลัทธิเต๋ำเร้นลับ กู้เฉิงก็ได้ยำเม็ดมำไม่น้อย
เมื่อใช้ของที่เป็นสื่อกลำงนี้ กู้เฉิงก็สำมำรถแลกของที่ต้องกำรมำได้
ทั้งหมดอย่ำงรำบรื่น
ขณะที่กู้เฉิงก ำลังจะจำกไป เขำกลับเห็นคนคุ้นเคย หรือจะให้ถูก
ก็คือคนที่แค่รู้จัก
“ท่ำนนักพรตชิวก็มำซื้อหำทรัพยำกรฝึกตนที่เมืองหลินอันด้วย
หรือ”
คนที่กู้เฉิงเห็นคือชิวเหลียนตงจำกอำรำมฉำงชุนนั่นเอง
แม้ว่ำกู้เฉิงจะไม่เคยคุยกับอีกฝ่ำยไม่กี่ค ำ แต่ควำมประทับใจที่
เขำมีต่อชิวเหลียนตงก็ไม่เลวเลย
อย่ำงน้อยในครั้งที่แล้วเรื่องสมำคมฉำงเล่อ อีกฝ่ำยก็ไม่ได้เป็น
ศัตรูกับเขำ และยังแสดงท่ำทีที่อ่อนน้อมถ่อมตนมำตลอด
แม้กระทั่งงำนศพของจี้ไห่หยำหัวหน้ำสมำคมฉำงเล่อก็เป็นเขำที่
จัดพิธีให้ ท ำให้กู้เฉิงรู้สึกว่ำคนผู้นี้เป็นคนดีมีน ้ำใจ
แต่เมื่อชิวเหลียนตงได้ยินค ำพูดนั้นกลับตัวสั่นสะท้ำน เมื่อจ ำได้
ว่ำเป็นกู้เฉิง เขำจึงถอนหำยใจยำว “ที่แท้ก็เป็นท่ำนกู้นี่เอง

ในส ำนักของข้ำน้อยยังมีธุระ คงจะไม่ได้คุยกับท่ำนกู้นำนนัก
โอกำสหน้ำพบกันใหม่”
หลังจำกทักทำยกันสองสำมค ำ ชิวเหลียนตงก็หันหลังเดินจำก
ไปอย่ำงสุภำพ เห็นได้ชัดว่ำไม่อยำกคุยกับกู้เฉิงนำน
กู้เฉิงลูบคำง รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
ดูเหมือนอีกฝ่ำยจะไม่ค่อยอยำกสนิทสนมกับเขำสักเท่ำไหร่ หรือ
จะเป็นเพรำะเรื่องที่เขำท ำลำยล้ำงลัทธิเต๋ำเร้นลับกันนะ
แต่กู้เฉิงก็ไม่ได้ใส่ใจมำกนัก เมื่อได้ของที่ต้องกำรแล้ว เขำก็
เดินทำงกลับเมืองเหอหยำงพร้อมกับชุยจื่อเจี๋ยทันที