จักรพรรดิมังกรทมิฬ - ตอนที่ 30 ศึกหึงหวงแห่งตระกูลเซียว
นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ซูหานก็อาศัยอยู่ในตระกูลเซียว
เกี่ยวกับเรื่องยี่สิบเส้นชีพจรมังกร ซูหานเคยกำชับชายชราและคนอื่น ๆ ว่าอย่าได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป
ฝ่ายหลังเองก็เข้าใจดี นี่เป็นเรื่องใหญ่ หากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา พวกเขาไม่อาจรับผิดชอบไหว
……
พริบตาเดียว อีกหนึ่งเดือนก็ผ่านไป
ตลอดเดือนนี้ ซูหานเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ใช้โอสถเหล่านั้นในการบ่มเพาะ
หากเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตเส้นชีพจรมังกรคนอื่น ๆ การหลอมโอสถระดับสูงหนึ่งเม็ดคงต้องใช้เวลาหลายวัน และด้วยพลังระดับเส้นชีพจรมังกรของพวกเขาเอง ก็อาจไม่สามารถหลอมโอสถระดับสูงได้เลยด้วยซ้ำ
แต่สำหรับซูหาน เขาใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือน กลืนกินและหลอมโอสถกู่หลิงตานไปหลายร้อยเม็ด
มีเพียงโอสถเซิ่งเสวี่ยตานที่ซูหานเก็บไว้ รอใช้ยามทะลวงสู่ขอบเขตโลหิตมังกร
ก่อนหน้านี้ซูหานได้เปิดเส้นชีพจรมังกรไปแล้วสามสิบสองเส้น และหลังจากหลอมโอสถกู่หลิงตานหลายร้อยเม็ดเหล่านี้ พลังของซูหานก็เกิดการเปลี่ยนแปลงสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน
อย่างไรก็ตาม ยิ่งหลอมโอสถมากเท่าใด ประสิทธิภาพก็ยิ่งลดลง
จนถึงบัดนี้ ฤทธิ์ของกู่หลิงตานสำหรับซูหานแทบไม่มีผลใด ๆ แล้ว
“บางทีโอสถเซิ่งเสวี่ยตานอาจทำให้ข้าเปิดเส้นชีพจรมังกรได้เพิ่มอีกเล็กน้อย แต่หากหลอมมันตอนนี้ ฤทธิ์ยาจะลดลงมาก ควรใช้มันในยามทะลวงสู่ขอบเขตโลหิตมังกรจะดีกว่า”
ซูหานเดินออกจากห้อง แสงอาทิตย์อบอุ่นสาดลงบนร่าง ทำให้เขาอดยืดกายไม่ได้
“หลอมโอสถอย่างอื่นก่อนดีกว่า ไม่รู้ว่าตระกูลเซียวจะมีวัตถุดิบอะไรบ้าง” ซูหานพึมพำ
“คุณชายหาน ออกจากการเก็บตัวแล้วหรือขอรับ?”
เห็นซูหานเดินออกมา หูเฟิงรีบวิ่งเข้ามา
พังชิงและจางไห่อาศัยอยู่ ณ ที่พักของที่ปรึกษาเสมอ ส่วนหูเฟิงเฝ้าอยู่แถวเรือนของซูหาน
“อืม”
ซูหานพยักหน้าเล็กน้อย
“คุณชายหาน เดือนที่ผ่านมา เหลียนอวี่เจ๋อมาหาท่านไม่น้อยกว่าห้าครั้ง ทุกครั้งล้วนโมโหเดือดดาล แต่ข้าส่งเขากลับไปแล้ว” หูเฟิงกล่าว
“เหลียนอวี่เจ๋อคือผู้ใด?” ซูหานแปลกใจ
“เขาเป็นบุตรของเหลียนชง ที่ปรึกษาของตระกูลเซียว เหลียนชงมีสถานะสูงในบรรดาที่ปรึกษาทั้งหลาย การบ่มเพาะอยู่ในขอบเขตจิตวิญญาณมังกรขั้นปลาย รองเพียงเซียวเหิงซานเท่านั้น” หูเฟิงกล่าว
“เขามาหาข้าทำไม?” ซูหานขมวดคิ้ว
“ดูเหมือนจะเป็นเพราะ…คุณหนูรองตระกูลเซียว” หูเฟิงตอบ
“อ้อ?”
ซูหานชะงัก แล้วกล่าวยิ้ม ๆ “ก็ใช่ เซียวอวี่หรานงดงามยิ่ง นิสัยใสซื่อร่าเริง เป็นที่รักของผู้คนจริง ๆ”
“แต่ก็น่าจะไปไล่ตามคุณหนูรองเองสิ มาหาท่านทำไม?” หูเฟิงกล่าวอย่างดูแคลน
“อยากข่มขู่ข้า”
ซูหานส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วสั่งว่า “เจ้าก็ไปบ่มเพาะเถิด ข้าจะไปคลังตระกูลเซียว หา วัตถุดิบสักหน่อย”
“ขอรับ” หูเฟิงตอบรับ
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ทว่าในขณะนั้น เสียงตะโกนเย็นเยียบพลันดังขึ้น
ซูหานหยุดฝีเท้า หันไปมอง เห็นหลายคนเดินเข้ามาจากไม่ไกล ผู้นำเป็นชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีน้ำเงิน ใบหน้ามีแววอึมครึมเล็กน้อย
“คุณชายหาน เขาคือเหลียนอวี่เจ๋อ” หูเฟิงกระซิบ
ซูหานพยักหน้า มิได้ใส่ใจ เดินต่อไป
“ข้าบอกให้หยุด!”
เห็นซูหานกล้าเมินตน เหลียนอวี่เจ๋อจึงก้าวมาขวางหน้าอย่างเดือดดาล
“เจ้าหูหนวกหรือไร? ข้าบอกให้หยุดไม่ได้ยินหรือ?” เหลียนอวี่เจ๋อแค่นเสียง
ซูหานเงยตาขึ้นเล็กน้อย “เจ้าพูดกับข้าหรือ?”
“ไม่พูดกับเจ้าจะพูดกับใคร? มาทำเป็นเสือใหญ่ใส่ข้าหรือ?” แววตาเหลียนอวี่เจ๋อฉายแสงเย็น
“ข้าไปล่วงเกินเจ้าหรือ?” ซูหานขมวดคิ้ว
“เจ้ามิได้ล่วงเกินข้า แต่เจ้าล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน!”
“อ้อ? ข้าล่วงเกินผู้ใด เล่ามาสิ” ซูหานทำสีหน้าสนใจ
“เซียวอวี่หราน!”
เหลียนอวี่เจ๋อกล่าวตรง ๆ “ซูหาน เจ้าควรตระหนักฐานะของตน เจ้าพำนักอยู่ในตระกูลเซียว กินของตระกูลเซียว ใช้ของตระกูลเซียว แม้แต่ชีวิตเดิมก็เป็นตระกูลเซียวช่วยไว้ เจ้ายังไม่คิดหรือว่าตนมีคุณสมบัติอันใดให้ตระกูลเซียวทำเช่นนี้? แม้เซียวอวี่หรานจะไม่มีพรสวรรค์เท่าคุณหนูใหญ่ แต่ก็มิใช่สิ่งที่เจ้าจะใฝ่ฝันได้ ดังนั้นเจ้าควรตัดใจเสีย!”
“ข้าจำได้ว่าเจ้าสกุลเหลียน ใช่หรือไม่?” ซูหานเอ่ยขึ้นกะทันหัน
เหลียนอวี่เจ๋อถามกลับ “ใช่ สกุลเหลียน แล้วอย่างไร?”
“เช่นนั้นเจ้าพูดคำว่า ‘ตระกูลเซียวของข้า’ ไม่รู้สึกละอายบ้างหรือ? พูดเสียเหมือนตนเป็นคนตระกูลเซียวจริง ๆ” ซูหานยักไหล่
“บังอาจ!”
เหลียนอวี่เจ๋อแค่นเสียง “เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้?”
“เหลียนอวี่เจ๋อ เจ้ากล้าพูดกับสามีข้าเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ในเวลานั้นเอง เสียงใสกังวานของเซียวอวี่หรานดังขึ้น
สีหน้าเหลียนอวี่เจ๋อเปลี่ยนเล็กน้อย เขากระซิบข่มขู่ “ซูหาน คราวนี้ข้าแค่เตือน หากเจ้ายังพัวพันกับอวี่หรานอีก ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าแน่!”
“ไสหัวไป” ซูหานกล่าวอย่างรำคาญ
“เจ้า!”
เหลียนอวี่เจ๋อโกรธจัด แต่ต่อหน้าเซียวอวี่หราน เขาไม่กล้ากำเริบมากนัก
“ซูหาน เจ้าดีมาก ดีมากจริง ๆ รอข้าไว้เถอะ!”
กล่าวจบ เหลียนอวี่เจ๋อหันหลังพาคนจากไป
“เสี่ยวซูหาน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? พวกเขาทำอะไรเจ้าหรือเปล่า?” เซียวอวี่หรานเดินเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง
“แค่พวกเขา?” ซูหานส่ายหน้าอย่างดูแคลน
“ฮี่ฮี่ ข้ารู้อยู่แล้วว่าสามีข้าเก่งกาจมาก!” เซียวอวี่หรานส่ายศีรษะเล็ก ๆ
“อย่าเรียกข้าว่าสามี ข้ายังไม่ได้รับปากจะแต่งกับเจ้า” ซูหานจนปัญญา
เซียวอวี่หรานเงยหน้าขึ้น “ไม่ว่าเจ้าจะรับปากหรือไม่ เจ้าก็คือสามีข้า”
“ช่างเหมือนพี่สาวเจ้าจริง ๆ”
ซูหานถอนหายใจ แล้วถามต่อ “ของสี่อย่างที่ข้าให้เจ้าหา เจ้าได้มาหรือยัง?”
“ข้าหาได้เพียงดอกมารวิญญาณ อีกสามอย่างหาไม่พบเลย ข้าถามทุกคนแล้ว พวกเขายังไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ เจ้าจะให้ข้าไปหาที่ไหน!” เซียวอวี่หรานกล่าวอย่างหงุดหงิด
“เจ้าหาดอกมารวิญญาณได้?” ดวงตาซูหานเป็นประกาย
ก่อนหน้านี้เขาเพียงบอกเซียวอวี่หรานไปเท่านั้น มิได้คาดหวังว่านางจะหาได้จริง ท้ายที่สุดของทั้งสี่อย่างนี้ล้วนล้ำค่า มองทั่วทวีปหลงอู่เกรงว่าก็หายากยิ่ง
“ก็ไม่ใช่ว่าข้าหาเองหรอก”
เซียวอวี่หรานเบ้ปาก “บิดาข้าสอบถามที่หอว่านเป่า ทราบว่าอีกสามเดือน หอว่านเป่าจะจัดงานประมูล ของชิ้นสุดท้ายคือดอกมารวิญญาณ เจ้าของหอว่านเป่าบอกว่า หากอยากประมูลดอกมารวิญญาณให้ได้ อย่างน้อยต้องเตรียม…หนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง”
“หนึ่งร้อยล้าน ตระกูลเซียวน่าจะเอาออกมาได้มิใช่หรือ?” ซูหานยิ้มกล่าว
“เจ้าพูดอะไร! ก่อนพี่สาวข้าเข้าสำนักเมฆาเยือกแข็ง รายได้ต่อปีของตระกูลเซียวมีเพียงหกสิบถึงเจ็ดสิบล้าน หนึ่งร้อยล้านเท่ากับรายได้ของตระกูลเซียวเกือบสองปี!”
เซียวอวี่หรานส่ายหน้า “ยังไม่ต้องพูดว่าตระกูลเซียวจะมีเงินมากเพียงนั้นหรือไม่ ต่อให้มี บิดาข้าก็ไม่มีทางซื้อดอกมารวิญญาณ เพราะต่อให้ได้มาก็เป็นเพียงหนึ่งในสี่อย่าง อีกสามอย่างหากแพงเท่านี้ ตระกูลก็รับไม่ไหว”
“เหตุผลสำคัญที่สุดคือ บิดาเจ้ากลัวว่าข้าจะหลอกเจ้าใช่หรือไม่?” ซูหานกล่าวยิ้ม ๆ
YOU MAY ALSO LIKE
