จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1567 พื้นที่ล้ำค่า

บทที่ 1567 พื้นที่ล้ำค่า

มองเทือกเขาที่สูงตระหง่านตรงหน้า
หลินหยุนก็หายใจเข้าอย่างลึก
นี่มันคือเทือกปรลัยที่ไหนกัน！
นี่มันคือเทือกเขาแห่งโชคชะตาต่างหาก！
โชคดีชะตาที่ดีมากเลย！
บางที
สำหรับคนอื่นนั้น ที่นี่อาจจะเต็มไปด้วยอันตราย
มีแต่ความอันตราย
แต่สำหรับหลินหยุนแล้ว มันไม่เหมือนกัน
นี่ก็คือความโชคดีอันใหญ่หลวง！
พลังกฎเกณฑ์ที่มากมายแบบนี้ ถ้าหาได้ดูดซับและฝึกฝนอย่างไม่หยุดละก็
หลินหยุนสามารถทำให้ความเข้าใจของตนเองที่มีต่อกฎเกณฑ์ธรรมชาติเพิ่มขึ้นทุกวันไม่หยุด
แถมยังสามารถขับเคลื่อนใช้มันออกมาผ่านสิบแปดท่าต้าเต๋า
สำหรับผู้บำเพ็ญแล้วนั้น ล้วนเป็นจุดเด่นอย่างมากเลยทีเดียว
อีกอย่าง
พอความเข้าใจเกี่ยวกับพลังกฎเกณฑ์มีมากขึ้น
ในอนาคต
จะเอาไปใช้ในการทำความเข้าใจพลังแห่งหมื่นเต๋า ก็มีประโยชน์อย่างมาก！
นี่มันไม่ใช่ดินแดนแห่งความตาย！
แต่เป็นพื้นที่ล้ำค่า
หมายความว่า
ในเมื่อมีพลังกฎเกณฑ์มากมายขนาดนี้
ผู้บำเพ็ญคนอื่นทำความเข้าใจมันไม่ได้งั้นหรือ?
ดูดซับและฝึกมันไม่ได้หรือ?
แน่นอนว่าได้เหมือนกัน
แต่ว่า
ก่อนอื่นจะต้องเข้าใจก่อนว่าพลังกฎเกณฑ์มันคืออะไร
และยังต้องใช้มันออกมาได้ด้วย
ถึงจะสามารถเปลี่ยนเป็นพลังได้
ไม่อย่างนั้นล่ะก็
ต่อให้เข้าใจมันมากแค่ไหน
ก็เป็นแค่ถ้วยทองคำในมือของขอทานเท่านั้น！
สิ่งที่ใช้ออกมาไม่ได้นั้น
จะยังมีคนยอมเสียเวลามากมายไปฝึกมันอีกหรือ?
คำตอบก็คือ ไม่แน่นอน！
สำหรับหลินหยุนแล้ว ไม่มีปัญหาแน่นอน
ดังนั้น ต่อให้ขุมทรัพย์ถูกเปิดเผยอยู่ภายนอกแบบนี้
ทุกคนมองเห็นมันได้
แต่ไม่มีใครไปสนใจมันมากนัก
หลินหยุนก็ตื่นเต้นจนยากที่จะบรรยายออกมาได้
แล้วก็พาฉินหลันเข้าไปในเทือกเขา
เดินทางอยู่ในเทือกเขา
ถูกพลังกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนปกคลุมไว้
หลินหยุนไม่รีบร้อน
และเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ
เดินไปประมาณ1วัน
ก็มาถึงยังสถานที่แห่งหนึ่งที่มีลับตา แล้วก็นั่งลง
ในเทือกเขาแห่งนี้มีอะไรที่แข็งแกร่งอยู่มาก
แค่หนึ่งวัน
หลินหยุนก็ได้พบเจอกับพลังที่แข็งแกร่ง10กว่าสาย
แต่ก็ถูกเขาปัดออกไปหมดแล้ว
ไม่ได้เกิดการต่อสู้อะไรที่ไม่จำเป็น
หลินหยุนมีหลักการว่า
ถ้าไม่ลงมือได้ ก็จะไม่ลงมือ
พอหยุดพักลง
หลินหยุนก็สร้างถ้ำวิมานง่ายๆ ขึ้นมา แล้วก็ให้ฉินหลินพักอยู่ด้านใน
ส่วนเขาก็นั่งอยู่ด้านนอก
จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิหลับตาลง
เริ่มฝึกวิชา
เดิมทีนั้นคิดว่าดูดซับพลังกฎเกณฑ์พวกนี้จะเป็นเรื่องง่าย
แต่สิ่งที่ทำให้หลินหยุนคิดไม่ถึงก็คือ
ความเป็นจริงมันต่างกับสิ่งที่เขาคิดไว้เยอะเหมือนกัน
ถ้าหากมองพลังกฎเกณฑ์ทุกแบบ เป็นเส้นด้ายเส้นหนึ่งละก็
พลังกฎเกณฑ์ทั้งในนี้ ก็เป็นเหมือนกับม้วนเส้นด้ายนับไม่ถ้วนที่โยงไปโยงมาอยู่ด้วยกัน และไม่มีที่มาที่ไป
ไม่ต้องพูดถึงว่าจะไปดูดซับมันหรอก
แค่ไปทำความเข้าใจมัน ก็ยังจะทำไม่ได้เลย
จำเป็นต้องแก้เส้นด้ายเส้นนั้นทีละเส้น ให้ออกมาจากก้อนเส้นด้ายที่ม้วนรวมกัน
แบบนี้ถึงจะสามารถทำเรื่องหลังจากนี้ได้
แต่การวิเคราะห์กฎเกณฑ์นี้เป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก
จะต้องเข้าใจกฎเกณฑ์เป็นอย่างดีมากๆ
อย่างน้อยก็ต้องมีความเข้าใจที่ลึกพอสมควร
ถึงจะทำมันได้
มันแทบจะวนไปไม่มีที่สิ้นสุด
ถ้าอยากจะแก้กฎเกณฑ์ต่างๆ ออกจากกัน
แล้วไปทำความเข้าใจมัน
จะต้องแก้มันออกจากกันก่อน
แต่ถ้ามีความเข้าใจกับกฎเกณฑ์พวกนั้นจริงๆ แล้วล่ะก็ ก็ไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นแล้ว！
นี่มันย้อนแย้งกัน
แต่ว่า สำหรับหลินหยุนนั้น
ยังถือว่าทำได้
เพราะว่าชาติที่แล้วเขาเป็นถึงกษัตริย์เซียน
มีความเชี่ยวชาญด้านกฎเกณฑ์
เป็นอย่างดี
ชาติที่แล้วในตอนสุดท้ายนั้นหลินหยุนได้เชี่ยวชาญพลังต้าเต๋าเกินกว่า10ชนิดขึ้นไป
พลังห้าธาตุมี5แขนง
บวกกับ
ลม ฝน
สายฟ้า แล้วก็หยินหยางกับกฎแห่งกรรม
ล้วนเป็นต้าเต๋าที่สุดยอดมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเชี่ยวชาญพลังต้าเต๋าแบบนี้
หลินหยุนก็คงไม่ได้ยืนอยู่ในจุดที่สูงที่สุดของกษัตริย์เซียนหรอก
ไปถึงระดับนั้น
มันแข่งขันกันที่พลังต้าเต๋า！
แต่ว่า
ต่อให้เป็นแบบนี้
ตอนนี้ถ้าหลินหยุนก็อยากจะจัดระเบียบพลังกฎเกณฑ์พวกนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าๆ เลย
คิดถึงจุดนี้
ความตื่นเต้นในใจของหลินหยุนก็ได้หายไปมาก
เขาไม่มีเวลามาสิ้นเปลืองอยู่ที่นี่มาก
เพื่อไปแก้ปมความยุ่งเหยิงของพลังกฎเกณฑ์
การเข้าใจพลังกฎเกณฑ์อย่างลึกซึ้ง มีส่วนช่วยให้พลังการต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน
แต่มันอาจจะต้องใช้เวลานาน
เดิมทีนั้นหลินหยุนอยากจะฝึกวิชาอยู่ที่เทือกปรลัยให้เต็มเปี่ยมเลย！
แต่ตอนนี้มาคิดดู
ช่างมันก่อนแล้วกัน
มุ่งหน้าลงใต้ต่อไป
ถ้าหากว่าเจอพลังกฎเกณฑ์ที่จำนวนน้อย แล้วสามารถไปทำความเข้าใจได้ง่ายๆ ก็เก็บไปก็แล้วกัน
สำหรับเขานั้น
ตอนนี้จะต้องรีบไปยังศูนย์สวรรค์
แล้วก็ไปยังสนามรบหมื่นจักรวาล
เพื่อตามหาเย่เยว่
ไม่มีเรื่องไหนที่สำคัญเท่าเรื่องนี้อีกแล้ว
พอไม่คิดเรื่องพวกนี้แล้ว
หลินหยุนก็พาฉินหลันมุ่งหน้าลงใต้
อย่างรวดเร็ว
ต่อให้มีสัตว์อสูรที่ค่อนข้างแข็งแกร่งอาศัยอยู่ เขาก็เดินอ้อมไปไกลๆ จนผ่านไปได้
ไม่ให้โอกาสสัตว์อสูรพวกนั้นได้ลงมือ
แต่ว่า เดินทางกันไปประมาณ2เดือน
ระหว่างนี้ก็ได้เจอกับอันตรายเหมือนกัน
แต่หลินหยุนมีวิธีการหลากหลาย
ในมือถือกระบี่ยาว
รัศมีกระบี่สาดไปทั่ว
แข็งแกร่งเกินประมาณ！
หลินหยุนมองอยู่พักหนึ่ง
แล้วก็รู้สึกค่อนข้างคาดไม่ถึงขึ้นมา
เพราะว่าผู้หญิงคนนี้อายุเพียงแค่นี้ ลงมือรุนแรงยังไม่พอ แถมยังมีอิทธิฤทธิ์โหดเหี้ยมอีกด้วย
ยากจะจินตนาการ อิทธิฤทธิ์โหดเหี้ยมแบบนี้ จะถูกใช้ออกมาจากผู้หญิงคนหนึ่ง
และในตอนนี้เอง
ผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนจะรู้ว่ามีหลินหยุนอยู่
สายตาที่เย็นชาหันขวับ มองมาทางหลินหยุน แล้วตะโกนพูดว่า “ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้！คิดจะเอาเปรียบฉัน ก็เท่ากับรนหาที่ตาย！อยากตายก็หยุดรอดูแล้วกัน！”
หลินหยุนขมวดคิ้ว
เดิมทีเขาก็แค่หันไปเจอ แล้วไปเท่านั้นเอง！
คิดไม่ถึงว่า ฝั่งตรงข้ามจะด่าออกมาแบบนี้
ทำให้หลินหยุนก็หัวเสียขึ้นมาเล็กน้อยเหมือนกัน “งั้นก็จะรอดู ว่าคุณจะฆ่าผมยังไง！”
หลินหยุนพูดไป
ก็เอามือไพล่หลัง
ยืนดูอย่างอดทนรอ
พอเห็นหลินหยุนมีท่าทางแบบนี้
หญิงคนนั้นก็โมโหหนัก
ตอนที่กำลังจัดการกับปีศาจงูตรงหน้านั้น ก็หาจังหวะฟันเป็นแสงประบี่ลงมาทางหลินหยุน
หลินหยุนหัวเราะเสียงเย็น
แล้วชี้นิ้วออกไป
ก็ทำลายชี่กระบี่ของฝั่งตรงข้ามไป
หญิงคนนั้นไม่ได้ออกแรงมาที่กระบี่ทั้งหมด
แค่ฟันเข้ามาเฉยๆ
แต่ก็มีพลังการบำเพ็ญแฝงมาด้วยเหมือนกัน
พอถูกหลินหยุนทำลายไปได้อย่างง่ายดาย
ก็เกินความคาดหมายของผู้หญิงคนนั้นเหมือนกัน
แต่ว่า
ปีศาจงูก็โจมตีมาอีกครั้ง
ลิ้นงูที่น่ากลัวมันแลบออกมา
ผู้หญิงคนนั้นก็เคลื่อนตัว ออกแรงฟันไปเต็มที่อีกครั้ง
พลังสายฟ้าอันรุนแรง ก็ถูกปล่อยออกมา
จนฟันลิ้นของปีศาจงูตัวนั้นหดกลับไป