จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1568 บุ่มบ่ามไร้เหตุผล

บทที่ 1568 บุ่มบ่ามไร้เหตุผล

ปีศาจงูตัวนั้นก็เห็นว่ามีหลินหยุนอยู่
สายตาเย็นชาคู่นั้น
ก็มองมาทางหลินหยุน
ดังนั้นตอนที่ลงมือต่อสู้
ก็เห็นได้ชัดว่ามีความหวั่นเกรงไม่น้อย
แต่ว่า
ก็ไม่อยากปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปง่ายๆ
เห็นได้ชัดว่าโกรธแค้นผู้หญิงคนนั้นมาก
ส่วนหลินหยุนก็ไม่ได้วู่วาม
ผู้หญิงคนนี้อายุน้อยเพียงนี้
แต่มีพลังผลการฝึกตนที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้
แถมยังเข้ามาในเทือกปรลัย
คงจะต้องไม่ธรรมดา
ไม่แน่ว่า อาจจะมียอดฝีมือคอยซ่อนตัวปกป้องอยู่
ก็อาจจะเป็นไปได้
มองดูไปครูหนึ่ง
หลินหยุนครุ่นคิด พอเห็นว่าปีศาจงูต้านทานพลังกระบี่ของผู้หญิงคนนั้นไม่ไหวแล้ว
หลินหยุนก็ออกตัวไป อ้อมรัศมีวงล้อมการโจมตีของทั้งสองฝ่าย
แล้วก็มุ่งหน้าลงใต้ต่อไป
พอเห็นว่าหลินหยุนคิดจะหนี
ผู้หญิงคนนั้นก็สู้กับปีศาจงูไปด้วย บีบจนปีศาจงูต้องถอยร่นและแทบอยากจะหนีไป
พร้อมกับตะโกนว่า “ไอ้หนู จะหนีไปไหน? ไอ้คนขี้ขลาดไม่เอาไหน！”
หลินหยุนก็ผงะสายตา แล้วหันกลับไปมองฝั่งตรงข้าม
แล้วก็รีบหยุดนิ่งลง
กระบี่เฮ่าเทียนอยู่ในมือ
แล้วก็ฟันจนรังสีกระบี่พุ่งมายังฝั่งผู้หญิงคนนั้น
รุนแรงไร้ขอบเขต！
รัศมีกระบี่กระจายทั่วฟ้าดิน
พุ่งเข้ามาในพริบตา
หญิงสาวนั้นเห็นเข้าก็สีหน้าเปลี่ยน
เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว แล้วพลังที่น่าแปลกก็แพร่กระจายออกมา แล้วก็สลับตำแหน่งกับงูยักษ์ตัวนั้นในพริบตา
ในตอนนี้เอง ชี่กระบี่อันรุนแรงก็ฟันงูยักษ์ไปในพริบตา
แม้แต่ยาทองของมันก็แตกออกมา
จนกลายเป็นผุยผง
บนตัวเต็มไปด้วยบาดแผล
ลำตัวขนาดใหญ่ร่วงลงไป
หลินหยุนก็ไม่ได้สนใจ มองไปยังผู้หญิงคนนั้น แล้วก็ส่งเสียง เหอะ
จากนั้นก็หันตัวจากไป
ตอนนี้ ผู้หญิงคนนั้นก็อึ้งไปเพราะหลินหยุน
คิดไม่ถึงเลยว่า
หลินหยุนจะแข็งแกร่งขนาดนี้
แต่ว่า
ก็นิ่งไปครู่เดียว
จากนั้นก็ตะโกนไปทางหลินหยุนที่กำลังจะหายลับขอบฟ้าไปแล้ว จากนั้นก็รีบเคลื่อนตัวตามหลินหยุนไป
หลินหยุนก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังตามอยู่ด้านหลัง
ก็เลยขมวดคิ้ว
และก็ไม่ได้ไปสนใจฝั่งตรงข้าม
ผู้หญิงคนนี้ เหมือนจะบ้า
หลินหยุนพาฉินหลันมุ่งหน้าลงใต้
เขาเก็บพลังของตนเองไว้
สัตว์อสูรที่อ่อนแอหน่อยก็จะตามมาไม่ได้
ส่วนพวกสัตว์ที่แข็งแกร่ง
หลินหยุนก็จะสัมผัสได้เป็นอย่างดี
สามารถสัมผัสได้อย่างรวดเร็ว
แล้วก็รีบหลบหลีกไปได้อย่างรวดเร็ว
ดังนั้นหลินหยุนเลยไม่ได้พบกับอันตรายเท่าไรนัก
บวกกับเขาได้เข้าใจเทือกปรลัยมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาก็จะเดินทางในเทือกเขาได้อย่างง่ายดายมากขึ้นเรื่อยๆ
เดินทางได้ดั่งใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน
ผู้หญิงคนนั้นทางด้านหลัง ก็ยังตามไม่ปล่อย
ยังคงไล่ตามหลินหยุนอย่างบ้าคลั่ง
หลินหยุนก็ยอมใจเธอจริงๆ
ไม่คิดว่าจะบ้าแบบนี้
แต่ว่าเขาก็ไม่อยากจะยุ่งกับผู้หญิงคนนี้
ก็เลยมุ่งหน้าลงใต้ไม่หยุดหย่อน
ในวันหนึ่งนั้นเอง
หลังจากที่เหาะเข้าเทือกเขาเทียมเมฆแห่งหนึ่ง
ก็มีพลังที่แข็งแกร่งกำลังต่อสู้กันอยู่ทางสองฝั่งภูเขา
แก้วหินอสูรหมีดำตัวหนึ่ง
ลิงเหล็กตัวหนึ่ง
สัตว์อสูรสองตัวนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งมาก
ต่อสู้กันรุนแรงผิดปกติ
จนทำให้มีคลื่นสั่นสะเทือนออกมาใจอากาศเป็นระยะๆ
หลินหยุนก็กำลังเหาะอย่างรีบร้อน
พอเห็นดังนั้น ก็ต้องหยุดดู
แต่หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง
ผู้หญิงคนนั้นที่ตามมาด้านหลัง ก็ถือกระบี่ยาวบุกเข้ามา
ตัวคนยังมาไม่ถึง
แต่เสียงของเธอได้ส่งเข้ามาก่อนแล้ว
“ฮ่าๆๆๆ ดูซิครั้งนี้ยังจะหนีไปไหนได้อีก！”
“เหอะ！”
“คิดอยากจะหนีไปจากเงื้อมมือของฉัน นายมโนไปเองหรือเปล่า！”
“เป็นไงล่ะหนีไม่ได้แล้วล่ะสิ！”
พอสิ้นเสียง
ตัวของผู้หญิงคนนั้นก็มาอยู่ด้านหลังของหลินหยุนแล้ว
หลินหยุนขมวดคิ้วมองดูฝั่งตรงข้าม
แต่ในตอนนี้
สัตว์อสูรสองตัวนั้นก็ได้หยุดการต่อสู้ลงแล้ว
และมองมายังฝั่งหลินหยุน
ในสายตา เต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร
จากนั้นสัตว์อสูรสองตัวนั้นก็มองหน้ากัน แล้วก็เคลื่อนตัวแยกจากกันไปอย่างรวดเร็ว
เห็นได้ชัดว่า
สัตว์อสูรสองตัวนี้ได้มีสติปัญญาที่ไม่ด้อยแล้ว
รู้ว่าถ้าพวกมันยังสู้กันต่อไป อาจจะต้องถูกลอบทำร้ายได้
ดังนั้นก็เลยไม่สู้กันแล้ว
หลินหยุนเห็นดังนั้นก็จะมุ่งหน้าลงใต้ต่อไป
แต่ผู้หญิงคนนั้นก็เตรียมการไว้พร้อมแล้ว
ไม่รอให้หลินหยุนเคลื่อนไหว
ผู้หญิงคนนั้นเคลื่อนตัว แล้วก็มาขวางไว้ตรงหน้าของหลินหยุน
“ยังคิดหนีอีกงั้นหรือ?”
“ฉันยอมให้นายไปได้แล้วหรือไง?”
หลินหยุนสีหน้าไม่ค่อยดี
ไม่ค่อยพอใจจริงๆ
ฝั่งตรงข้ามตามหาเรื่องมาเดือนกว่า
ทำให้ไฟโกรธในใจของหลินหยุนก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
“ว่ามาเลย จะเอาอย่างไรกันแน่！”
พอได้ยินคำของหลินหยุน
ผู้หญิงคนนั้นก็ส่งเสียงไม่พอใจ “ไม่ได้อยากทำอะไรหรอก ฉันจะมาถามนาย ว่านายเป็นใครกันแน่? ดูท่าทางแล้ว มุ่งหน้าลงใต้อย่างเดียว หรือว่าอยากจะข้ามผ่านเทือกปรลัยนี้ไป?”
หลินหยุนตอบว่า “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”
ผู้หญิงตอบว่า “ไม่เกี่ยวอะไรหรอก แต่ฉันถามไปแล้ว นายก็ต้องตอบ！ไม่อย่างนั้นล่ะก็ นายได้เห็นดีแน่！”
หลินหยุนขมวดคิ้วขึ้นอีกครั้ง “ถ้ายังตามมาอีก ผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ！”
พูดไป แล้วก็กระโดดไปบนอากาศ！
พอเห็นหลินหยุนจะหนี ผู้หญิงคนนั้นก็หัวเราะเยาะออกมา “ไม่เกรงใจงั้นหรือ? อย่างนั้นฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน ว่านายจะไม่เกรงใจฉันอย่างไร！”
พอสิ้นเสียง ก็เริ่มตามไปอีกครั้ง
หลินหยุนขับเคลื่อนพลัง แล้วก็ใช้กระบี่ฟันไปทางผู้หญิงที่อยู่ด้านหลัง
ผู้หญิงคนนั้นก็เตรียมตัวไว้ดีแล้ว
พอกระบี่ฟันเข้ามา
ก็รับพลังกระบี่ของหลินหยุนไว้
ในอากาศ เกิดเป็นเสียงดังสนั่น
ผู้หญิงคนนั้นหยุดตัวไปครู่หนึ่ง แล้วก็ติดตามหลินหยุนต่อไป
ในขณะเดียวกันก็หัวเราะเยาะหลินหยุนอีกว่า “ฉันก็นึกว่าจะเก่งสักแค่ไหน！”
ตอนที่เธอส่งเสียงมานั้นเอง
หลินหยุนก็ฟาดแซ่ออกมาอีก
พลังจิตญาณที่แข็งแกร่ง รวมกันเป็นแส้ไร้รูปลักษณ์
ฟาดไปทางผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นก็สีหน้าเปลี่ยนทันที
ระยะประชิดเข้ามา
ก็เกิดแสงในมือ
แล้วก็ปรากฏป้ายหยกขนาดเท่าฝ่ามือ
ป้ายหยกตั้งรับการโจมตีนั้นไว้ แล้วก็แตกออก
แต่บนป้ายหยกนั้นยังมีแสงสีดำปรากฏออกมาเป็นสายๆ
พอรับแส้วิญญาณของหลินหยุนได้
หลินหยุนเห็นดังนั้นก็ผงะ
คิดไม่ถึงว่าบนตัวของผู้หญิงคนนี้จะมีของดีแบบนี้ด้วย
ต้องรู้ว่า ถึงแม้เขาจะไม่ได้ใช้พลังจิตญาณทั้งหมด
แต่แส้วิญญาณก็รุนแรงมากแล้ว
ด้วยพลังระดับจิตปฐมตอนกลางของผู้หญิงคนนั้น ไม่มีทางรับไว้ได้แน่！
อย่างน้อยจิตญาณก็ต้องได้รับบาดเจ็บ
แต่ป้ายหยกสีดำนี้สามารถรับการโจทตีของพลังจิตญาณได้
ตัวตนของผู้หญิงคนนี้ ไม่ธรรมดา
เพราะว่าป้ายหยกนั่น ไม่ใช่ของวิเศษที่เอาไว้ป้องกันการโจมตี
และไม่ใช่ของวิเศษที่เอาไว้ป้องกันพลังจิตญาณ
แต่กลับสามารถป้องกันการโจมตีของพลังจิตญาณได้
การใช้งานเดิมนั้นจะต้องไม่ธรรมดา
พอเห็นป้ายหยกสีดำแตก
ผู้หญิงคนนั้นก็สีหน้าเปลี่ยนอีกครั้ง เธอโมโหขึ้นมา
“ไอ้สารเลว กล้าทำป้ายหยกของฉันเสียหาย！”
“ฉันจะฆ่าแก”
“ไปตายเสียเถอะ！”
พูดไป กระบี่ยาวในมือก็สั่น
ในขณะเดียวกัน
พลังสายฟ้าที่สะเทือนฟ้า ก็มารวมกันเข้ากับกระบี่ในมือของเธออย่างรวดเร็ว