จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1676 มาถึงสำนักบูรพา

บทที่ 1676 มาถึงสำนักบูรพา
เขาเสี่ยวหยุน หลินหยุนยังคงเก็บตัวอยู่ แต่กลับไม่รู้เรื่องเหล่านี้ ความคิดทั้งหมดของเขา ก็ผสมผสานอยู่บนกฎเกณฑ์ที่หนึ่ง
สองเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว การผสมผสานของกฎเกณฑ์แห่งกระบี่ที่หนึ่งของหลินหยุน โดยพื้นฐานก็กำลังจะสิ้นสุดลง
ในวันนี้ ภายในร่างกายของหลินหยุนเกิดเสียงดังอย่างรุนแรง ลมปราณของทั่วทั้งโลกกำลังภายในตัว ก็เกิดการเปลี่ยนไปในทันใด!
จิตปฐมทั้งหมดผสานเข้ากับสิ่งรองรับ
แต่ว่าในขณะที่กำลังผสมผสาน หินรองรับกฎเกณฑ์ก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าพลิกดินอย่างสมบูรณ์
หินรองรับกฎเกณฑ์ซึ่งเดิมมีขนาดเท่ากับศีรษะของเด็ก ตกลงมาดังสนั่น จากสภาวะลอยตัวในโลกกำลังภายในตัว ราวกับเมล็ดพืช หยั่งรากแตกหน่อในฟ้าดินของโลกกำลังภายในตัว
ไม่นาน ต้นไม้เล็กๆก็ผุดขึ้นจากพื้น
ต้นไม้เล็กๆค่อยๆเติบโต ในไม่ช้าก็แตกกิ่งแบ่งออกเป็นที่หนึ่ง
การแตกกิ่งนี้ ปราณดาบพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
ภายในของกฎเกณฑ์แห่งกระบี่ มอบขึ้นมา
และพลังทั้งหมดที่อยู่ในทั่วทั้งโลกกำลังภายในตัว ทั้งหมดก็กลายเป็นสารอาหารที่บ่มเพาะและหล่อเลี้ยงต้นไม้เล็กๆต้นนี้
ในเวลานี้ หลินหยุนก็ลืมตาทั้งสองขึ้นทันที ลมปราณบนตัวของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
ดั่งเทพ มาถึงสักที!
ตั้งแต่ที่กลับมาชาตินี้ มาถึงโลกคุนหลุน แล้วถึงโลกฉองหลง และถึงสนามรบหมื่นจักรวาลของดาวบูรพา ในที่สุดหลินหยุนก็มาถึงขั้นนี้ในวันนี้สักที
ดั่งเทพ!
สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของกฎเกณฑ์!
หลินหยุนส่งเสียงคำราม ความรู้กดดันภายในใจออกมาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็หายไปส่วนใหญ่
ในที่สุดตอนนี้เขาก็พูดได้ว่า ตัวเองมีสิทธิ์จะก้าวต่อไปข้างหน้าในจักรวาลนี้!
แน่นอนว่า ก็เพียงแค่สิทธิ์เล็กน้อยเท่านั้นเอง!
ระยะห่างที่ยืนอยู่จักรวาลอย่างแท้จริง ถึงกับกลับมาที่โลกชางฉองของตัวเอง และระยะทางที่ไกลเป็นพิเศษ!
รู้สึกได้เล็กน้อยสักพัก หลินหยุนลุกขึ้นออกจากห้องลับ และเดินออกจากการฝึกตน
หลังจากที่จัดวางค่ายกลของเขาเสี่ยวหยุนใหม่รอบหนึ่ง หลังจากที่แน่ใจว่ามีผู้แข็งแกร่งแดนสู่ธรรม ถึงสามารถที่จะทำลายค่ายกลได้ หลินหยุนก็อยู่กับหลินหยุนหลายวัน ถึงได้ออกไป
ออกไปจากเขาเสี่ยวหยุน และไปยังสำนักบูรพา
แม้ว่าจะอยู่ภายในเมืองบูรพาขนาดใหญ่อย่างยิ่ง แต่ระยะทางจากเขาเสี่ยวหยุนถึงเมืองบูรพา ก็ใช้เวลาเกือบครึ่งเดือน
สิ่งนี้สำหรับผลการฝึกตนของผู้บำเพ็ญอย่างเขา ค่อนข้างไกลแล้ว
ในหุบเขาสูงที่ปกคลุมไปด้วยหมอก
หลินหยุนลอยลงมา
และในขณะนี้ ลมปราณอันทรงพลังหลายคน ก็ไหลลงมาจากยอดเขาอย่างรวดเร็ว “แกก็คือหลินหยุนเหรอ?”
หลายคนนี้ อายุไม่ได้มากนัก
ในนั้น มีแดนจิตปฐมระยะหลังบริบูรณ์หนึ่งคน แดนจิตปฐมตอนกลางสองคน และแดนจิตปฐมตอนต้นหนึ่งคน
ทั้งสี่คนก็สวมชุดสำนักบูรพาเหมือนกัน
ทั้งหมดก็เป็นลูกศิษย์ของสำนักบูรพา
อายุก็ไม่ได้มาก สามารถที่จะมีผลการฝึกตนแบบนี้ได้ น่าจะถือว่าค่อนข้างดี
เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่งของทั้งสี่คน ระหว่างคิ้วแอบแฝงไปด้วยความอาฆาตแค้น และหลินหยุนแววตาสั่นไหว “หลายท่านรู้จักฉันด้วยเหรอ?”
ในนั้น เมื่อชายหนุ่มแดนจิตปฐมตอนกลางได้ยินเช่นนี้ ก็แสยะยิ้มในทันที “ชื่อแรกของงานล่าสัตว์ ตอนนี้ใครไม่รู้จักชื่อจริงของแกบ้างหลินหยุน? แต่ว่า ฉันกลับมีเรื่องหนึ่งจะถามแก ถ้าหากแกตอบตามความจริง บางทีอาจจะไม่มีอะไร แต่ว่าถ้านายกล้าใช้กลเม็ดหลอกลวง งั้นปีหน้าของในวันนี้ก็เป็นวันตายของนาย!”
“ฉันมาถามนาย ศิษย์พี่เย่หยู่ของฉันนายเป็นฆ่าใช่ไหม?”
หลินหยุนขมวดคิ้ว ก็ตอบสนองทันที รู้สึกว่าหลายคนนี้เป็นคนแสดงตัวก่อน ไม่แน่อาจจะรอเขาอยู่ที่นี่นานมากแล้ว!
และในเมื่อหลายคนนี้รออยู่ที่นี่ แสดงว่าฉวี่เหอได้บอกกล่าว เรื่องที่รับตัวเองเข้าสู่สำนักบูรพาไปทั่วสำนักอย่างชัดเจนแล้ว!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นสำนักบูรพาไม่มีทางเพราะว่าการตายของเย่หยู่ มาหาเรื่องตัวเอง!
นี่เป็นความรู้ที่ลึกซึ้งของหลินหยุน การตายของเย่หยู่ อันที่จริงปิดบังได้ชั่วขณะ แต่กลับไม่สามารถปิดบังนานเกินไป ทั่วทั้งดาวบูรพา น่าจะไม่ถึงกับมีเรื่องปิดบังสำนักบูรพาได้
ดังนั้นเขาถึงได้รับผลประโยชน์ที่ฉวี่เหอหยิบยื่นมาให้
นี่ก็เป็นการป้องกันตัวเอง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ในเวลานี้หลายคนปรากฏตัวอยู่ที่นี่ จะต้องการกระทำที่เกิดขึ้นเอง หรือว่าอยู่ในสำนักบูรพา ด้วยอิทธิพลของเย่หยู่ ต้องการแก้แค้นให้กับเย่หยู่ ก่อนหน้าที่ตัวเองจะเข้าสู่สำนัก!
หลินหยุนหวนคิดทบทวน ก็เข้าใจสิ่งที่เชื่อมโยงกันในนั้น และพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ถูกต้อง เย่หยู่ถูกฉันฆ่าจริงๆ ถ้าหากพวกนายต้องการแก้แค้นให้กับเย่หยู่ ลงมือตอนนี้ได้เลย!”
ทั้งสี่คนคาดไม่ถึงด้วยซ้ำ ว่าหลินหยุนจะยอมรับตรงๆ!
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างมาก ความโกรธบนใบหน้าไม่สามารถที่จะอดกลั้นไว้ได้
และในเวลานี้ บนยอดเขาอีกแห่ง มีหญิงสาวคนหนึ่ง ที่มีดวงตาสวยงามกำลังมองดูที่นี่อยู่ เมื่อได้ยินหลินหยุนยอมรับโดยไม่ลังเลใจ ก็พูดไม่ออกในทันที
“ผู้ชายคนนี้ รนหาที่ตายเหรอ?”
“เป็นคนยอมรับก่อนเอง?”
“ไร้สมองขนาดนี้ ผู้ชายที่รู้จักแต่เย่อหยิ่งจองหอง ท่านอาจารย์ยังบอกว่าค่อนข้างดี ไม่รู้จริงๆว่าแก่จนเลอะเลือนหรือเปล่า!”
“หน้าตาก็ธรรมดา ผลการฝึกตนก็ธรรมดา ยังจะเย่อหยิ่งเลียนแบบคนอื่นอีก!”
“หึ! ฉันก็ไม่ไป ปล่อยให้นายทุกข์ทรมานหน่อยก่อนค่อยว่ากัน!”
หญิงสาวคิดแบบนี้ ทั้งสี่คนก็ลงไม้ลงมือกับหลินหยุน!
ผลการฝึกตนของทั้งสี่คนก็หมุนเวียนอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา ไม่มีความตั้งใจที่จะอ้อมมือเลยด้วยซ้ำ
ทันทีที่ลงมือก็เป็นท่าไม้ตายที่ทรงพลังอย่างยิ่ง กวาดล้างไปทางหลินหยุน
แต่ว่าหลินหยุนกลับยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน
และบนยอดเขาหลายแห่งในเวลานี้ ก็มีผู้คนมองดูที่นี่
เพราะว่ารู้กันแทบทุกคน ว่าทางเขาจื่อหยุนนี้ รอคอยการมาถึงของหลินหยุนมาโดยตลอด ต่อเนื่องมาระยะหนึ่งแล้ว ก็รู้ว่าเขาจื่อหยุนต้องการล้างแค้นให้กับเย่หยู่
ทั่วทั้งภายในสำนัก ก็ไม่ได้มีความลับอะไร
ดังนั้น เมื่อเห็นเขาจื่อหยุนทั้งสี่คนในเวลานี้ จะลงไม้ลงมือพร้อมกัน มีหลายคนหัวเราะเยาะขึ้นมา
“คนของเขาจื่อหยุนก็น่าสนใจจริงๆ”
“เพื่อที่จะฆ่าหลินหยุนคนนี้ ลงมือพร้อมกันทั้งสี่คน ไม่รู้จักละอายใจเลยจริงๆ!”
“นั่นนะสิ ขายขี้หน้าสำนักบูรพาของพวกเราจริงๆ!”
“จะพูดแบบนี้ก็ไม่ได้ หลินหยุนคนนี้ น่าจะค่อนข้างมีความสามารถทีเดียว ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีทางได้รับรางวัลที่หนึ่งในอันดับบุคคลของงานล่าสัตว์!”
“และยังตัดหัวของเย่หยู่ด้วย!”
“งั้นก็ไม่ถึงกับต้องลงมือพร้อมกันทั้งสี่คนนะ? นี่มันเรื่องอะไรกัน? ถ้าหากเผยแพร่ออกไป งั้นสำนักบูรพาของพวกเราจะขายหน้าไปถึงไหน?”
และในเวลานี้ สี่อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์กวาดล้างไปตรงหน้าหลินหยุน
เห็นเพียงแขนของหลินหยุนสะบัด สี่อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์อันทรงพลังอย่างยิ่ง ก็หายไปในทันที วินาทีถัดมาหลินหยุนสะบัดแขนอีกครั้ง ทั้งสี่ก็กระเด็นออกไปเสียงดังสนั่น กระอักเลือดอย่างต่อเนื่อง กระเด็นห่างออกไปหนึ่งพันเมตรอย่างรุนแรง
เมื่อเห็นฉากแบบนี้ ลูกศิษย์ทุกคนที่เฝ้าดูความสนุก ก็มึนงงทั้งหมดในทันที!
ไม่มีใครคิดว่า หลินหยุนจะแข็งแกร่งขนาดนี้!
“ดั่งเทพ!”
“คนคนนี้ทะลวงขั้นแดนดั่งเทพแล้ว!”
“แต่ว่า….เขาน่าจะเพิ่งทะลวงขั้นแดนดั่งเทพได้ไม่นานเท่าไหร่ถึงจะถูก ระยะเวลาจากงานล่าสัตว์ผ่านไปนานเท่าไหร่?”
“คนคนนี้มีพลังมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างไร?”